Ο ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ ΤΟΥΣ Η ΑΛΛΙΩΣ ΒΡΑΔΙΝΟ ΜΠΑΝΑΚΙ

 Όλα είχαν αποφασιστεί πάλι τόσο γρήγορα, όπως συνήθιζαν πάντα οι δύο τους

'' ΄΄Εχουμε ανάγκη κ οι δύο να δραπετεύσουμε , να δροσιστούμε και να ξεχαστούμε '' του είπε ...

Και κάπως έτσι ταξίδευαν σχεδόν 3 ώρες , σε μια ωραία διαδρομή , που όσο πλησίαζαν στον προορισμό τους , γινόταν ακόμα πιο μαγευτική , με όμορφα ψηλά πεύκα να τους κάνουν παρέα.

Το ξενοδοχείο ήταν τεράστιο, βγαλμένο απο τα βαθιά 80s, ανακαινισμένο πρόσφατα, και με το προνόμιο μιας υπέροχης μεγάλης πισίνας  σε συνδυασμό με μια αμμώδη παραλία, σχετικά ήσυχη

Μέχρι να βολευτούν στο δωμάτιο και να κάνουν ένα ντουζ, είχε αρχίσει να σουρουπώνει..

''Θα πάμε να δοκιμάσουμε το εστιατόριο τους? Διψάω αρκετά , θέλω μια μπύρα άμεσα '' της είπε , αγκαλιάζοντας την και κλέβοντας με τα χείλη του απο την πλάτης της , κάποιες  στάλες νερού .

Εκείνη γύρισε τον τράβηξε ελαφρά προς το μέρος της και με ένα νάζι απο αυτά που δε τα συνήθιζε , του ψιθίρισε στο αυτί 

'' Θέλω μια χάρη , θα βάλουμε τα μαγιό μας , παίρνεις μπύρες απο το μπαράκι και πάμε να αράξουμε παραλία ...θα έχει ησυχία τέτοια ώρα και ομολογώ πως θέλω απίστευτα ένα βραδινό μπανάκι''

Ήξερε πως τέτοιες εξωτερικεύσεις ήταν σπάνιες για αυτήν , οπότε χαμογέλασε, ενώ μέσα του άρχισε να φουντώνει απο τη χαρά του, μιας και ένιωθε πως μέρα με τη μέρα, μήνα με το μήνα , του ανοιγόταν όλο και περισσότερο

Λίγα λεπτά αργότερα, με τον ήλιο να δύει αργά αργά , βρίσκονταν ξαπλωμένοι στις ξαπλώστρες , με μια μπύρα έκαστος στο χέρι .... Τα βλέμματα τους χάνονταν στον ορίζοντα , εκεί που θάλασσα κι ουρανός σμίγανε.... Το κύμα φρόντιζε να τους συντροφεύει με ένα μοναδικό  μελωδικό τραγούδι....

Κάπως έτσι θα είναι στον παράδεισο σκέφτηκε ο Γιάννης....

Εκείνη ήπιε μια γουλιά ακόμα απο την μπύρα της, ο ουρανίσκος της γέμισε με μικρές εκρήξεις γευστικής ηδονής...Την άφησε με χάρη στο χώμα κι ακολούθως σηκώθηκε και με φωνή γεμάτη υποσχέσεις.....

'' Έλα μαζί μου ώρα για βουτιά , ακολούθησε με.....

Ένα γέλιο βγαλμένο από την ψυχή του  ακούστηκε.....αλλά ελάχιστα δευτερόλεπτα μετά του κόπηκε μαχαίρι

Η μάγισσα περπατούσε με το κλασικό ιδιαίτερο περπάτημα της , λικνίζοντας τόσο όσο τους γοφούς της..

Με το που το νερό είχε καλύψει τους αστραγάλους της και χωρίς να κόψει τη φόρα της , με μια κίνηση που ο Γιάννης θα τη θυμάται για πάντα, έλυσε το πάνω μέρος του μπικίνι της...το πέταξε στην αμμουδιά και συνέχισε απτόητη προς το βραδινό βάπτισμα στο αλμυρό νερό....

Βάδισε αμέσως στα χνάρια της....και όταν αυτή βούτηξε με ορμή , αμέσως ξωπίσω της...σαν άλλος καρχαρίας κατευθύνθηκε προς το μέρος της....

Όταν βγήκαν στην επιφάνεια κατάλαβαν και οι δυο...πως τούτη η γωνιά θα τους άφηνε ανεξίτηλες μνήμες για το υπόλοιπο της ζωής τους

Αγκαλιάστηκαν με πάθος ...το πλούσιο στήθος της του ζέστανε αμέσως την καρδιά...

Το νερό ήταν αρκετά ζεστό μα σε λίγο θα έπιανε φωτιά

Ναι , κόλαση και παράδεισος μαζί....εξάλλου μόνο έτσι έχει νόημα η ζωή.....

Αλμυρά φιλιά , κύμα και κορμιά να πάλλονται...ήλιος και φεγγάρι την ίδια στιγμη΄..στη ρωγμη του χρόνου...

Αντί ρόδου

 Υψώνω το ποτήρι ....εβίβα ζωή

Κοιτώ μέσα του, το χρυσαφί οίνο που με μεθά πριν καν τον γευτώ...

Η ζάλη του μυαλού μου, ανάκατη με τις όμορφες μυρωδιές του ασύρτικου μοσχάτου που αναδύουν 

Προσπαθώ να ταξινομήσω όσα θέλω να πω...αν και μάλλον ανώφελο....

Άσπρο πάτο....να είμαστε καλά ...να ζωγραφίζουμε αναμνήσεις....

Θυμήθηκα την ''ανάκρισή'' σου...... ναι σε ήθελα από τότε...

Δεν είχα φανταστεί όσα ακολούθησαν....ούτε ονειρεύομαι όσα μπορεί να έρθουν

Ξέρω πως θέλω να μου χαμογελάς, να βλέπω την λάμψη της ευδαιμονίας στο βλέμμα σου

Δε ξέρω αν είσαι ο μεγάλος έρωτας, μια αγάπη ανεξίτηλη , μια αστραπή στον βροχερό ουρανό μου

Ίσως ένα ηλιοβασίλεμα ή εκείνη η γλυκιά αλμύρα της θάλασσας Αύγουστο μήνα....

Και γιατί να βάλουμε ταμπέλες....είσαι εσύ & είμαι εγώ...αρκεί αυτό μαζί με καλή διάθεση,  μεθυστικό κρασί και γεύσεις να χαιδεύουν τον ουρανίσκο μας

Δε μπορώ να βγάλω από τον λαβύρινθο του μυαλού μου , την γεύση σου,.. απροσδιόριστη, άνευ σχετικής παρομοίωσης...μα τόσο ονειρική....

Ναι έχω ερωτευτεί το ταξίδι στους καστανούς αμμόλοφους του μπούστου σου....εκείνη η μυρωδιά της όασης  σου, με καθηλώνει .....δε θέλω να φύγω , άσε με να κοιμηθώ εδώ....

Αναρωτιέμαι αν είναι αλήθεια κάποιες στιγμές....μα δε με αφήνω να αναλύσω...ας το ζήσω

Ακόμα ένα ποτήρι...λίγο ακόμα....όσο αντέχω...θα σε πιω....

Και πριν κλείσω τα μάτια μου στο σκοτάδι , θα κλέψω ένα κομμάτι σου, σαν μια γωνία σοκολάτας

Θα την αφήσω να λιώσει στο στόμα....να πάρω κάθε της χιλιοστό και να το μετατρέψω σε ευτυχία...

Ευχαριστώ για όλες τις γουλιές ευτυχίας που μου χαρίζεις.... & θα σε ξεδιψάω με οίνο ευδαιμονικό

......

ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΠΛΑΙ ΤΗΣ, ΜΙΑ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ

 Ο ήλιος είχε αρχίσει εδώ και λίγη ώρα να μπαίνει απρόσκλητος απο τις γρίλιες του παντζουριού, οπότε εγώ είχα βρει την ευκαιρία να αφήσω το βλέμμα μου να πλανιέται πάνω της. Κοιμόταν εκεί πλάι μου, θαρρείς και βγαλμένη από τα πιο παράτολμα όνειρά μου. Μπρούμυτα καθώς συνήθιζε να αφήνεται στην αγκαλιά του Μορφέα , σου έδινε την εντύπωση πως είχε χαθεί βαριά στου ύπνου το πηγάδι. 

Τα μαλλιά της ανάστατα , κάλυπταν τον υπέροχο λαιμό της, ενώ το μαύρο νεγκλιζέ είχε μαζευτεί ψηλά στη μέση της, αφήνοντας ακάλυπτο όλο το κορμί της από εκεί και κάτω. Ακόμα και μέσα στο ημίφως ήταν τόσο καθαρό το σοκολατένιο της δέρμα. Άφησα το χέρι μου να πετάξει πάνω απο τους μηρούς της, δίχως να τους αγγίξει, οι πόροι στους γοφούς της ως μαγνητικά πεδία έλκυαν την παλάμη μου. Μα άντεξα και απλά ένιωσα την αύρα του ζεστού κορμιού της να αιωρείται , αύρα γυναίκας απο τις λίγες. Γυναίκας που για να τα καταφέρεις να γευτείς τους υπέροχους χυμούς της έπρεπε πρώτα να διανύσεις επιτυχώς τα αβάδιστα μονοπάτια στις ατέρμονες γωνιές του εγκεφάλου της..... Είχε πάρει καιρό και βγήκα ζωντανός από αυτό το ταξίδι... Η μήπως δε τα κατάφερα κι όλο αυτό που ζούσα ήταν σε κάποιο θέρετρο του παραδείσου?

Εκείνη ένιωσε τα μάτια μου πάνω της , πως θα μπορούσα εξάλλου να της ξεφύγω .... 

<< Καλημέρα ψυχή μου....>> τεντώθηκε , γύρισε προς το μέρος μου, χαμογέλασε , πιο όμορφη από ποτέ ακόμα και με τους μαύρους κύκλους του πρωινού να σχηματίζονται στο πρόσωπό της.

Σάστισα , τελικά μάλλον πρέπει να βρέθηκα στον Παράδεισο και να μη θυμάμαι τίποτα .....

Ανασηκώθηκε άξαφνα κι έκατσε στην άκρη του κρεβατιού, βγάζοντας με αργές αισθησιακές κινήσεις το νεγκλιζέ ..... ίσως να ήταν μάγισσα σε κάποια παλιά ζωή της..... ή μπορεί και σε τούτη τη ζωή να αποφάσισε να ζήσει αυτό που πραγματικά έκρυβε επιμελώς ....μια γυναίκα που αξίζει να την λατρέψεις, να την απογειώσεις , μια γυναίκα με πάθη....

Μόλις πέταξε από πάνω της το σατέν νεγκλιζέ ,πήρε ένα μικρό κλάμερ απο το κομοδίνο , ύψωσε τα χέρια της και με αποφασιστικές σίγουρες κινήσεις μάζευε τα μαύρα μαλλιά της ....

Ένα παράξενο ορθογώνιο σχημάτισαν τα χέρια της με την πλάτη , μια  εικονική κατασκευή  που ήθελα να μπω μέσα της και να αγγίξω κάθε της πτυχή , εσωτερική κι εξωτερική... Το πλούσιο στήθος της έστεκε αγέρωχο μακριά από κάθε  υφασμάτινη καταπίεση ....με τις ρόγες της να έχουν φουσκώσει από την πρωινή δροσιά . 

Πλησίασα και της έδωσα ένα απαλό φιλί στον σβέρκο , ήταν από τα αγαπημένα της σημεία  κι ας την αφόπλιζαν σε μεγάλο βαθμό.. Έβγαλε ένα μικρό αναστεναγμό και συνέχισε να στρώνει σε κότσο τα μαλλιά της... 

Κοιτούσα αυτό το έργο τέχνης που κοσμούσε το υπνοδωμάτιο μου....τα μικρά δρομάκια που υπήρχαν στην τεντωμένη πλάτη της μου θύμισαν την χτεσινή βόλτα μου πάνω τους...μέσα τους....η ευωδιά της είχε μεθύσει  την ψυχή και το κορμί μου.... Πλανεύτρα.... Μια μελαχρινή ονείρωξη....Μια σοκολάτα απο σπάνιους κόκκους κακάο....Μια γυναίκα που αξίζει να διεκδικήσεις...να καταστραφείς....να γευτείς ακόμα κι αν στην αρχή νιώθεις ένα πικρό δηλητήριο να χαιδεύει τον ουρανίσκο σου...

Ένας πίνακας ζωγραφικής φτιαγμένος από τα καλύτερα πινέλα του κόσμου....

<< Θέλω να σε βγάλω μια φωτογραφία, όπως είσαι τώρα >> της ψιθύρισα 

<< Γιατί ? δεν πιστεύεις πως είμαι εδώ ? Θες αποδείξεις ?>>  ρώτησε περιπαιχτικά...

<<  Θέλω να δω αν μπορεί τόση ομορφιά να εγκλωβιστεί σε ένα κλικ...>>

Χαμογέλασε, τέντωσε κάθε μυ του κορμιού της κι αφέθηκε να θαμπώσει το φακό της κάμερας όπως είχε κάνει με το δικό μου βλέμμα....

Ήταν μια φωτογραφία ερωτική μα όχι πρόστυχη, αισθησιακή μα όχι προκλητική, όμορφη, γοητευτική 

απο εκείνες που θα τοποθετούσες εξώφυλλο σε γυναικεία περιοδικά για να διαφημίσεις ένα πανάκριβο 

 άρωμα....Μια ωραία γυναίκα με ταπεραμέντο, ένα μοιραίο θηλυκό με καμπύλες εντός κι εκτός...

Εκείνη την στιγμή που την απαθανάτισα , μια πεταλούδα πέταξε απο το πουθενά μέσα στο δωμάτιο..

ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

 Όσο σε παρατηρώ, όσο σε γνωρίζω είσαι ακόμα πιο υπέροχη κι όμορφη.....

Κι ενώ το φανταζόμουν, το έβλεπα...έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και με καθηλώνει ακόμα περισσότερο

Όπως η πανσέληνος του Αυγούστου...ξέρεις..έχεις ακούσει, κάποτε μπορεί να είχες δει , περιμένεις πως θα σε εντυπωσιάσει

Κι έτσι αναζητάς ένα ωραίο μέρος για να μπορέσεις να τη δεις, απερίσπαστος και με διάθεση να της αφοσιώσεις κάθε σου αίσθηση...Βαδίζεις όλη την ακτογραμμή και ναι , πετυχαίνεις ένα ωραίο απόμερο κόλπο, με άμμο και μικρά βράχια. Αράζεις εκεί και υψώνεις το βλέμμα στον ουρανό που μόλις εχει αρχίσει να παίρνει ένα παράξενο μωβ- γκρι χρώμα...Όμως κάποια σύννεφα κρύβουν το σημείο εξόδου του φεγγαριού...

Αδημονείς , θες να αντικρίσεις εκεί...τούτη τη φετινή Αυγουστιάτικη Πανσέληνο..που λένε θα ναι πιο λαμπερή απο ποτέ..

Η ώρα περνά μα τα σύννεφα σχηματίζουν ένα πέπλο προστατευτικό, δε σε αφήνουν..πίνεις ήδη τη δεύτερη μπύρα που επιμελώς είχες κουβαλήσει μέσα στο σακίδιο σου...Κλείνεις τα μάτια και πως σου έρχεται τότε η ιδέα και φυσάς με όλη σου τη δύναμη....Μετράς μέχρι το 100  κι ανοίγεις τα μάτια σου..

Και τότε το θαύμα έχει αρχίσει να επιτελείται ...τα σύννεφα απομακρύνονται..άλλο στο βορρά άλλο στο νότο....αφήνουν να αποκαλυφθεί η Σελήνη....Εντυπωσιακό φως..Και όσο αργά και σταθερά εμφανίζεται ολόκληρη τόσο πιο αστραφτερή, πιο ρομαντική και γοητευτική από οτιδήποτε είχες φανταστεί...από οποιαδήποτε περιγραφή διάβαζες σε βιβλία

Κι όταν έχει καλύψει τον ουρανό πάνω από την προσωπική σου παραλία, τότε απλά τσιμπιέσαι..όχι δε μπορεί...τούτο το φεγγάρι είναι κάτι άλλο, ξεπερνά κάθε προσδοκία και φαντασίωση σου...

Άφωνος κοιτάς...να υψώνεται αργά αργά κι η ομορφιά της σε μαγεύει.. 

- Η δικιά μου αυγουστιάτικη πανσέληνος ήταν , είναι και ναι πάντα αυτόφωτη, ψιθιρίζεις..

Σηκώνεσαι, θες να την αγγίξεις...να χαιδέψεις το κρυφό της τμήμα..να ανακαλύψεις κάθε χαράδρα κι ύψωμα της....Θες να χαθεις μέσα στα σκοτάδια και το φως της....

Πέφτω στη θάλασσα , κολυμπώ προς τον ορίζοντα για να την φτάσω...κι αυτή θαρρείς και ανταποκρίνεται, αρχίζει και αφήνεται.....χαμηλώνει προς το νερό.....

Πόσο όμορφη.....Πόσο σε θέλω.....

Είσαι πιο όμορφη κι από την  ωραιότερη Αυγουστιάτικη Πανσέληνο, με έχεις θαμπώσει....

ΈΛΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ Η ΠΑΝΣΕΛΗΝΟΣ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΙΑΣ ΜΟΥ...

41o ΚΕΦΑΛΑΙΟ

Κάθε κεφάλαιο που ολοκληρώνεται , είναι επιτυχία....
Αυτό είναι κάτι που το συνειδητοποιείς καθώς περνάνε τα χρόνια...

Μόνο που τούτο υπήρξε ζόρικο,μαύρο και κλείνει με δύσκολο τρόπο, εν μέσω εγκλεισμού, εξετάσεων, απουσιών και μιας γενικότερης έντασης τόσο εσωτερικά όσο κι εξωτερικά...

Υπεράνω όλων  όμως υπήρξε το ''ταξίδι'' σου Λενιώ....
Έκτοτε είχα υποσχεθεί να μην αναρτήσω τίποτα εδώ για αρκετό καιρό...
Και μέχρι σήμερα το τήρησα...Μια παρένθεση όχι για γιορτές κι ευχολόγια...

Απλά για να σου πω ευχαριστώ...ακόμα και τώρα που δε θα ακούσω τις ευχές σου
ακόμα και τούτη την όμορφη μέρα που δε θα τα πιούμε όπως το 17 ή που δε θα προσπαθήσω να κάνω το καραγκιόζη ή να σου πω τις ανηφοριές μου όπως το 18...ακόμα και τώρα ευχαριστώ....

Μαθαίνω από τα λάθη μου, τολμώ να μιλήσω, να εκφραστώ,  ακούω πιο προσεκτικά, παρατηρώ , ρωτώ και κυρίως σκέφτομαι και δε φοβάμαι να με κρίνω ...και γενικά προσπαθώ
ναι οκ, ξέρω...μη φωνάζεις..συνεχίζω να διαλέγω περίεργα μονοπάτια...να προσπαθώ να σώσω και να χάνω χρόνο , να ξεχνώ όνειρα και στόχους....

Δε θέλω ούτε ευχές ούτε δάκρυα σήμερα....οκ..ψέματα λέω.... δε μπορώ να φανταστώ ωραιότερο δώρο από το να ξύπναγα και να είχε διαγραφεί η ''φυγή'' σου..να ήσουν εδώ κι ας έκραζες
Μόνο αυτή την ευχή μαζί με ένα δάκρυ μιας κι είναι ανέφικτη

Είδες? Άρχισα και πάλι να γράφω...και πλέον θα γράφω για τον Επιθεωρητή Φάρο κάθε μέρα
Έστω και μια αράδα...το χρωστάει στην Ελευθερία που χάθηκε τόσο άδοξα...

Αλλάζω...όχι εύκολα...μα ο αγώνας συνεχίζεται...για όσο τραβήξει , θα είμαι εγώ...
Δε θα πούμε άσχημα σήμερα, να ρίχνεις ματιές προς τα εδώ και στείλε ''διορθώσεις''
Ξέρω χαμογελάς , γιατί βλέπεις πως...γίνονται βήματα εμπρός... Θα γίνουν πολλά περισσότερα

Κι ας βαδίζω μόνος ξέρεις πως αφήνω λίγο από μένα όπου μπορώ...μέχρι να στερέψει..
αλλά είναι ωραίο να προσφέρεις ....να βοηθάς...εσύ το ξέρεις καλύτερα

Υπόσχομαι στο επόμενο κεφάλαιο να είμαι πιο...κοντά στα θέλω μου....

΄Να είναι χρόνια που θα ζούμε το κάθε λεπτό τους...

ΥΓ. Σήμερα μια μάχη κερδήθηκε και ξέρω θα σε έκανε να χαρείς, μιας κι ο κρατούμενος  Β.Δημάκης θα επιστρέψει στον Κορυδαλλό για να συνεχίσει τις σπουδές του στη Νομική...

2017, η τελευταία φορά που έσβησα κεριά...μόνο επειδή ήρθες και το απαίτησες...λείπεις

Αντίο Ελένη...

Είχα βάλει στην άκρη του μυαλού μου τούτη την άσχημη στιγμή, πίστεψα πως δε θα τη ζούσα μα να μαι τώρα εδώ να σου γράφω....Μακάρι να ήσουν εδώ κι ας μη ξανά έγραφα αράδα......

Δεν είναι εύκολο να χωρέσω όσα νιώθω όσα θυμάμαι  σε  τούτο το λευκό φόντο....

Σε λατρεύω και χαίρομαι που στο είχα πει άπειρες φορές, δε κουραζόμουν να σου τονίζω πως αν δεν είχαμε χαθεί εκείνα τα ενδιάμεσα χρόνια θα είχα ανδρωθεί σε καλύτερες βάσεις , με λιγότερα λάθη σε σημαντικές επιλογές στη ζωή μου και με πιο μεγάλο και κεφαλαίο Α στο Άνθρωπος που θέλω να μαι.

Σε ευχαριστώ για ότι μου έμαθες, για όσα με δίδαξες συνειδητά ή μη.

Είχες το τρόπο σου να με συμβουλεύεις χωρίς να μοιάζει επαγγελματικό...είχες το τρόπο σου να με μαλώνεις, να με κριτικάρεις, να με ακούς ακόμα και τους μήνες που ανέβαινες το γολγοθά σου! Και τις δύσκολες μέρες που δε μπορούσες να πεις όσα ήθελες , κατάφερνες με μια γκριμάτσα, με λίγες λέξεις να μου εκφράσεις όσα ήθελες!

Συγνώμη που δεν ακολούθησα τις συμβουλές σου, πάντα δικαιωνόσουν, ξέρεις εσύ...σε εκείνα τα θέματα που καίγανε... ούτε μια φορά δεν είπες ''στα λεγα, σε είχα προειδοποιήσει ''γιατί ήσουν εσύ...και δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω την καλοσύνη και την αξία της ψυχής σου!

Φέρνω στο νου μου τόσες όμορφες στιγμές...βόλτες, φαγητά , ρακόμελα, χαμόγελα, κουβέντες, γλυκά, χορούς και άλλα πολλά! Ειδικά τη νύχτα στο Αιγάλεω...στο live...μετράγαμε μπουκάλια, μέθυσα γιατί ήθελες παρέα....χαλάλι σου κι ας απορώ ακόμα πως οδήγησα σπίτι εκείνη τη φορά.

* Δε θα ξεχάσω τη νύχτα στην Κηφισιά , τότε που σε είδα πρώτη φορά μετά το άσχημο νέο. Ότι δεν είχες αποκαλύψει για σένα το πες σε λίγα λεπτά και τότε με επιβεβαίωσες για το πόσο δοτική και άξια είσαι. Δε σε ανησυχούσε η κατάσταση σου ούτε τι θα ερχόταν...νοιάστηκες μόνο για όλους εμάς '' φοβάμαι για εσάς , ποιος θα σας προσέχει και στηρίζει όταν εγώ πέσω και δε μπορώ '' .......

Και μετά εκεί στο όριο πριν σπάσω μπροστά σου, γύρισες , μου χάρισες μια αγκαλιά , απαίτησες με την καθηλωτική σου ματιά να μη δακρύσω.....και το τήρησα...όσες φορές κι αν έφτασα στο όριο είτε μιλώντας από τηλέφωνο είτε από κοντά..
Μη με κοιτάς τώρα από κει ψηλά...τώρα άσε με να ξεσπάσω....

* Θυμάμαι κι εκείνες τις λέξεις που έγραψες...όταν ένιωθες πως κάτι θα στράβωνε και δε θα μπορούσες να πεις όσα ένιωθες...'' είσαι λιγάκι πολύ '' ... ναι είμαι, μα για σένα μπορώ να πω και να είμαι ΠΟΛΥ... σου υποσχέθηκα να το φροντίσω και θα γίνει. όταν έχεις χρόνο από κει ψηλά

 ρίχνε μου μια ματιά και θα δεις πως θα τα καταφέρω.....

* Δε θα ξεχάσω αρχικά την γκρίνια σου ,ως ''Ελευθερία'', για το διήγημα , προσαρμόστηκα στις επιταγές σου και ξέρεις πως θα ήθελα να ήσουν εκεί....στην παρουσίαση. Αλλά όταν πήρες το βιβλίο με αποζημίωσε το χαμόγελο και οι λέξεις που με έκαναν να πετάξω ψηλά . Όσο και να ήθελες να το κρύψεις γιατί η μετριοφροσύνη σου ήταν ακλόνητη, όταν έλεγες σε άλλους για την ''Ελευθερία '' έλαμπες.

*Θυμάμαι τις ώρες που πέρασα στο 2ο σπίτι σου για να παρακολουθήσω το θεατρικό σας. Βλέποντας το σεβασμό για σένα και τη χαρά των ''παιδιών΄΄ σου, για ότι πέτυχαν μαζί με την βοήθεια της Πηνελόπης, σε ζήλεψα. Πόσοι άνθρωποι μπορούν να κατορθώσουν να λατρευτούν από τόσο πολλά βλέμματα? Με έκανες περήφανο και όπως θυμάσαι μαζί με τους υπόλοιπους βουρκώσαμε και σας αποθεώσαμε. 

* Δε θα ξεχάσω ποτέ τους αμέτρητους φίλους, σε κάθε γωνιά της χώρας ...παντού σε αγαπάνε..παντού λείπεις..κάποιοι από αυτούς είναι πια και δικοί μου φίλοι τώρα....

* Θυμάμαι όταν με πήρες εκείνο το άθλιο πρωινό του Μάρτη για να μου πεις το μαντάτο, δεν πίστευες πως θα χάσεις...τρόμαξα μα με έπεισες πως θα νικήσεις.. Κι όταν αργότερα  έμοιαζες να χάνεις την ηρεμία και την αυτοπεποίθηση σου, έκανα το παλιάτσο...σε νευρίαζα συνειδητά . Έτσι ξεχνιόσουν, εξάλλου λίγες οι στιγμές που φοβόσουν...Έσπασες κάθε ιατρική πρόβλεψη, πίστεψα θα τον ξεγελάσεις το Χάρο καλή μου , αλλά αυτός επέμεινε......

* Θυμάμαι την πρώτη φορά που ήρθα και σας πέτυχα στο ασανσέρ μαζί με μια νοσοκόμα..Εσύ δε μπορούσες καν να με θυμηθείς....εγώ χαμογέλασα και ''μπήκα'' αμέσως στο ρόλο... Της ζήτησα να σπρώξω εγώ το φορείο και για να την πείσω της είπα πως μόλις έφτασα  από την Αθήνα. Γύρισε και μου πε '' αγόρι μου δεν έχω ξαναδεί τόση αγάπη για ασθενή από τόσο κόσμο..δε ξέρω τι είναι τούτη η κοπέλα μα για άγγελος μου κάνει ''..... Και μετά δε θα ξεχάσω το βλέμμα σου καθώς περιμέναμε τη σειρά σου πως έλαμπε σαν πέρναγαν μάνες με τα μωρά τους....

* Ξέρεις πως θα ήθελα αυτό το διάστημα να ήμουν εκεί...παρών με το εκεί παρεάκι σου...βάρδιες να σε προσέχουν, να σε φροντίζουν.... είδες? στάθηκαν όρθιοι και τίμησαν όσα χρόνια πρόσφερες εσύ σε μας.. Άλλαξαν ρυθμούς , πρόγραμμα τα πάντα....για να ναι εκεί...Ξενύχτια στο νοσοκομείο , σπίτι...Ακόμα και ''στιγματισμένοι'' από την κοινωνία ήταν παρόντες...ρωτούσαν συνέχεια ... Σκέφτομαι πως αν όλοι όσοι σε αγαπάμε μαζευτούμε  στην Πάτρα, θα γίνει το πιο μεγάλο καρναβάλι... Χαρές σου πρέπουν ''αδερφούλα''...πάντα ήθελες γλέντια και μουσικές...

* Θυμάμαι τη βόλτα στα Ψηλά Αλώνια...Περήφανη και αεράτη ακόμα και με το Πι.... Ακομπλεξάριστη και πανέμορφη πέταξες το σκούφο σου....και σαν είδες το δώρο μου , ένα χειροποίητο πλεχτό σκουφάκι, γέλασες...Όταν σου αποκάλυψα πως ήταν αγορασμένο από bazzar για ενίσχυση σε παιδάκια  άρρωστα, κέρδισα το φιλί σου...Ακόμα και στο Γολγοθά σου δεν έπαψες να είσαι ΕΣΥ.....εκείνη η τύπισσα που γεννήθηκε και έζησε για να προσφέρει στους άλλους...

*Θυμάμαι πως την ίδια μέρα στο σούπερ μάρκετ κυνήγαγες τη γιαγιά που άφησε τα μακαρόνια σε λάθος ράφι.. είχαμε λιώσει στο γέλιο με τη Φάνια....Μέσα στο ζόρι σου εσύ επέμενες να είσαι ΕΣΥ..ΘΕΑ!

* Δε θα ξεχάσω ποτέ την αγκαλιά που μου χάρισες τη τελευταία μας μέρα...με κράτησες παραπάνω, πιο σφιχτά , ήξερες .....άντεξα και δε πρόδωσα την υπόσχεση μου, κανένα δάκρυ μπροστά μου είχες πει...Δεν ήθελα να σε αφήσω, αν μπορούσα να σταμάταγα το χρόνο εκεί θα ήμουν ευτυχισμένος...

*Δε θα ξεχάσω ποτέ τι ψιθίρισες...το πρώτο με τάραξε μα κατάλαβα.....το άλλο θα το έχω φυλαχτό για πάντα....Μου λείπεις καιρό....όλους αυτούς τους μήνες...ξέρεις είχα μια ελπίδα ότι θα ξυπνήσω και θα ναι όλα ψέματα...Τώρα όμως πρέπει να μάθω να ζω χωρίς εσένα...

ΘΑ ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙΣ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ...Ασε με να κλάψω τώρα...τώρα δε με βλέπεις ...
ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ...για τις ατάκες, το εκκωφαντικό σου γέλιο, την καρδιά σου, το χαμόγελο ,την αλληλεγγύη σου, την προσφορά σου , το χαρακτήρα σου...όλα...όλα...όλα

Κοίτα καλή μου ...τόσα ζευγάρια μάτια σήμερα σου χαρίζουν σταγόνες αμέτρητες , να φτιάξουν το δικό σου Αχέροντα....ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ''ΑΔΕΡΦΟΥΛΑ''  να μας περιμένεις ......

'' για ποιο ταξίδι κίνησες να πας......να με θυμάσαι και να μ' αγαπάς!  ''

https://www.youtube.com/watch?v=MkOVEiQB9_Y

''Κυματίζουν μαύρα πανιά στα παράθυρα των κελιών......τα ''παιδιά'' σου ....θρηνούν''

Λουλούδι στη γη θωρεί εκείνο του ουρανού!

Το είχε νιώσει από το πρώτο ξύπνημα της φετινής χρονιάς, τότε που είχε αναγκαστεί να ξυπνήσει λίγο μετά το μεσημέρι, για να παρευρεθεί στο οικογενειακό εορταστικό τραπέζι...Ναι τούτη η χρονιά έμοιαζε τόσο ανηφορική. Δεν άντεχε άλλο . Η μήπως έπρεπε να την χαρακτηρίσει κατηφορική?

Είχε εντείνει τις επισκέψεις της στο γυμναστήριο στο πέρασμα της χρονιάς, αναζητώντας μια βελτίωση στη φυσική της κατάσταση. Πίστευε πως κάτι τέτοιο θα άλλαζε και την ψυχολογική κατεύθυνση. Κοίταζε κάθε φορά τον μεγάλο καθρέφτη εκεί ,μιας κι είχε αρχίσει να αισθάνεται και πάλι ποθητή,  άσχετα αν η προσωπική της γυμνάστρια συνεχώς της τόνιζε πως μόνο μικρές πινελιές χρειαζόταν σε αυτό τον υπέροχο σαρκικό καμβά.

Είχε ''μπουκώσει'' με όλα... εργασία , φίλοι , εραστές , οικογενειακές και ένα σωρό κοινωνικές υποχρεώσεις...κι όσο περνούσαν οι μήνες αισθανόταν τις Συμπληγάδες Πέτρες να κλείνουν αργά και σταθερά , ενώ εκείνη έστεκε μόνη κι ανήμπορη σε μια θάλασσα από σκέψεις.

Η Άνοιξη πέρασε κι ούτε που την άγγιξε...λες και για εκείνη είχαν πάψει να ευωδιάζουν τα άνθη. Στη ψυχή της ακόμα επικρατούσε ένας πόλεμος, σχετικά με το ποια πορεία έπρεπε να ακολουθήσει Πίστευε πως έπρεπε να δράσει μα από την άλλη κάποιοι της συμβούλευαν να πάψει να μεμψιμοιρεί  και να χαρεί όσα έχει. Μα μέσα της καιγόταν, μια φλόγα είχε αρχίσει να σιγοκαίει....μια φλόγα στα χρώματα των μαλλιών της.....

Με το που μπήκε το καλοκαίρι θαρρείς και κάτι προκάλεσε την έκρηξη μέσα της! Μπορεί να ήταν μια ασήμαντη αφορμή , ένα χαμόγελο, μια κουβέντα...οτιδήποτε.....σημασία έχει πως πήρε την απόφαση ....και να τη αρχικά τώρα εδώ.....να ατενίζει πίσω από ένα βουνό τον ήλιο να σβήνει....

Φορούσε ακόμα το μαύρο της μπικίνι παρόλο που δεν είχε στεγνώσει εντελώς...Δε την ένοιαζε! Ήθελε να απολαμβάνει την στιγμή, να μη σκέφτεται πρέπει και γιατί.... Είχε μείνει μόνη της εδώ και λίγη ώρα σε αυτό το υπέροχο ξύλινο μπαλκόνι με την απίστευτη θέα. Ε και? Είχε παρέα το ελαφρύ θρόισμα των φύλλων της μουριάς που έστεκε ακριβώς κάτω από το ξύλινο μπαλκόνι.

Σήκωσε με μια ανεπαίσθητη χάρη το ποτήρι με το λευκό κρασί , δρόσισε τα καλό σχηματισμένα χείλη της, μα καθώς πήγε να ακουμπήσει το ποτήρι στο τραπέζι , δυο σταγόνες χύθηκαν πάνω στο μοβ φανελάκι της..Χαμογέλασε , σκεπτόμενη πως '' αν δε λερωθείς στη ζωή δεν έχει νόημα''

Άλλαξε ελαφρά τη στάση του σώματος της, στρεφόμενη προς τη δύση.... ήθελε να χαρεί κάθε  λεπτό της υπέροχης βουτιάς του ήλιου, κάπου ανάμεσα στα βουνά και στο Ιόνιο πέλαγος. Έφτιαξε το αγαπημένο της μαύρο άσπρο τουρμπάνι με τέτοιο τρόπο ώστε να στρώνουν καλύτερα τα καστανο-χρυσαφένια μαλλιά της..Το λάτρευε , το είχε αγοράσει σε ένα μικρό μαγαζάκι στο Παρίσι.... Τελικά ίσως να ήταν μια Παριζιάνα στην προηγούμενη ζωή της, αφού ένιωθε τόσο οικεία κάθε φορά που περπάταγε στη σκιά του Πύργου του Άιφελ. Πολλές φορές είχαν αποθεώσει τις στιλιστικές της επιλογές, επιλογές που παρέπεμπαν σε μια γυναίκα που ξέρει πως να σταθεί και τι να επιλέξει για να ντύσει την ιδιαίτερη προσωπικότητα της.

Τι κι αν ζούσε μέρες συννεφιασμένες και νύχτες βροχερές, είχε υποσχεθεί στον εαυτό της πως όλα αυτά τέλειωναν....Θα κυνηγούσε και πάλι το φως, τον ήλιο, τον έρωτα κι ότι άλλο ποθούσε και την γέμιζε στη ζωή! Έτσι άφησε το βλέμμα της να ακολουθήσει τον ήλιο στην απείρου κάλλους παράστασή του.

Είχε πάρει την καθημερινή γνωστή πορεία του προς τον γαλανό ορίζοντα....Εκεί πάνω από την κορυφογραμμή μπορούσε να διακρίνει μια παλέτα χρωμάτων! Στο μυαλό της πλέον υπήρχαν μόνο όμορφα όνειρα, πολύχρωμες σκέψεις και ένα σωρό χαμόγελα που θα τα κέρδιζε και θα διεκδικούσε όσα καιρό τώρα είχε κάνει στην άκρη.....

Έκλεισε για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια της, οι σκούρες μακριές βλεφαρίδες της  θαρρείς κι έριξαν για πάντα την αυλαία στις άσχημες στιγμές... Το απαλό αγέρι χάιδεψε το αμακιγιάριστο πρόσωπο της, δεν ντρεπόταν για τα μικρά στίγματα . Θυμήθηκε τα λόγια που είχε διαβάσει πρόσφατα
'' κάθε σημάδι , κάθε ατέλεια που έχεις σε κάνει μοναδική κι είναι εκεί για να σου θυμίζει όσα πέρασες κι όσα αξίζει να ζήσεις''

Άνοιξε τα μάτια της αργά, πήρε μια βαθιά ανάσα , από εκείνες που σε αδειάζουν εντελώς και σε προετοιμάζουν για νέα μονοπάτια στη ζωή....για νέα συλλογή στιγμών ....
Προσπάθησε να μετρήσει πόσα χρώματα υπήρχαν γύρω από τον ήλιο....αδύνατο!
Ήταν τόσες πολλές οι αποχρώσεις....αφέθηκε να πετάει ανάμεσα τους.... το βλέμμα της με μια δρασκελιά χώθηκε στον πυρήνα του λαμπερού ήλιου.....

Ένιωθε δυνατή, έτοιμη...όμορφη , γεμάτη αυτοπεποίθηση!
Τόλμησε να κοιτάξει συνεχόμενα τον ήλιο .....χωρίς τα μεγάλα μαύρα γυαλιά της....
Μαγεμένη κι εντελώς αφημένη στην αγκαλιά της θέας , άφησε τη φαντασία της ελεύθερη....
Τότε ήταν που σκίρτησε άξαφνα.... μα πως δε το πρόσεξε νωρίτερα?
Ναι , ήταν σαν να έβλεπε το πιο γοητευτικό λουλούδι στον ουρανό!
Μια όμορφη φλόγα την διαπέρασε, χαμογέλασε μιας και θυμήθηκε .......παράξενο όμως να σχηματιστεί εκεί μπροστά της ....
Θυμήθηκε το όνομα...και το ψέλλισε
Marigold.......

Μεθυσμένα χείλη, διψασμένα μάτια

Ο στίχος λέει πως '' της Κυριακής τα όνειρα ζουν ως το μεσημέρι ''.......


Είχε φτάσει το φεγγάρι αρκετά ψηλά στον Αττικό ουρανό, αρνούμενο να φοβηθεί από το κρύο του Δεκέμβρη. Φώτιζε τούτη τη μαγική νύχτα Κυριακής και ζέστανε με το δικό του ρομαντικό τρόπο άπειρες ερωτευμένες ψυχές σε κάθε γωνιά τούτης της πόλης.

Σε ένα μικρό καφέ πέρα από το ποτάμι , καθισμένοι στο πιο κοντινό τραπέζι στο τζάκι που έκαιγε σταθερά εδώ και ώρα, ήταν εκείνοι....

Οι φλόγες δημιουργούσαν παράξενες αποχρώσεις στους τοίχους , σα μικρά βεγγαλικά που έσκαγαν κάθε στιγμή. Όμως αν μπορούσες να δεις καθαρά , αυτές ωχριούσαν μπροστά στις φλόγες των βλεμμάτων τους. Θαρρείς και μια αόρατη ευθεία γραμμή ένωνε ασταμάτητα τις ματιές τους. Μια γραμμή ετερόφωτη από τη λάμψη τους.

Εκείνος ύψωσε το ποτήρι με το κρασί του και ευχήθηκε '' σε όσα έρχονται ''. Αυτή του χαμογέλασε , και τσούγκρισαν τα ποτήρια τους.

'' Το κρασί πάει με τη μπλούζα σου'' είπε αυτός και γέλασε.....Εκείνη για μια στιγμή σάστισε, κι ένα ύφος απορίας σχηματίστηκε στο πανέμορφο πρόσωπό της. Με το χέρι του της έδειξε το μπορντό πουλόβερ της και συνέχισε να της γελάει
'' μα είναι ίδιο χρώμα, λες και ήξερες τι κρασί θα πάρουμε και διάλεξες επίτηδες το πουλόβερ''

Αυτή άφησε το ποτήρι και τοποθέτησε το δεξί χέρι της πίσω από το λαιμό της με αργές κινήσεις. Στήριξε απαλά το κεφάλι της κι έγειρε ελαφρά προς το μέρος του. Με την υγρή και τόσο αισθησιακή φωνή της του ψιθύρισε με νάζι
'' Νομίζω πως με έχεις μαγέψει, κάθε σου λέξη με κάνει να σε θέλω πιο πολύ ....σε θέλω ''

Το σκωπτικό μα παράλληλα και παιχνιδιάρικο γέλιο , τού κόπηκε αμέσως. Δεν ήταν σίγουρος αν άκουσε καλά. Εδώ που τα λέμε εδώ και λίγες ώρες προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει αν όσα βίωνε ήταν αληθινά ή αν τα ονειρευόταν.

Έκλεισε για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια του θέλοντας να σιγουρέψει πως η πανέμορφη μελαχρινή κοπέλα που καθόταν απέναντί του ήταν πραγματική κι όχι αποκύημα της φαντασίας του.

Τα άνοιξε άξαφνα και με ένταση! ήταν εκεί ακόμα....''Πόσο όμορφη '' σκέφτηκε...

* Πόσο της πήγαινε εκείνο το μπορντό πουλόβερ...ταίριαζε τόσο με τη ζεστή της αύρα!
   Εξέπεμπε κάτι που δε μπορούσε να το περιγράψει, μια αλλόκοτη γυναικεία φιγούρα, μια     συνύπαρξη σταθερότητας και έντασης μέσα στο ίδιο σώμα. Τα μαλλιά της επιμελώς ατημέλητα βοηθούσαν σε αυτό το διπολικό ρόλο της. Δεν ήξερες πότε λειτουργούσε σαν ένα αθώο κορίτσι και πότε σαν μια ώριμη γυναίκα....Υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα της σε ταξίδευε μέρη που η χαρά κι η ευτυχία εξουσίαζαν κι άλλοτε σε απάτητες κορυφές πόθου και λαγνείας.

Είχε ένα μέτωπο μεγάλο και καθαρό, κανένα στίγμα πάνω του, προσδίδοντας τη μια αρχοντιά κι ένα πλεονέκτημα στην απεικόνιση του τόσο τέλεια δομημένου προσώπου της. Τα φρύδια της έμοιαζαν σαν αψεγάδιαστα μελαχρινά κοσμήματα πάνω στη λευκή επιδερμίδα της. Κοίταξε στη συνέχεια τα μάτια της.....Θα μπορούσε να πνιγεί μέσα στις πράσινες αποχρώσεις του. Ήταν το πρώτο που είχε προσέξει πάνω της όταν μπήκε φουριόζα στο γραφείο του. Αρχικά νόμιζες πως ήταν γκρι μα αν το βλέμμα σου έμενε λίγο παραπάνω εκεί τότε ξεκινούσε το πράσινο να εμφανίζεται με μικρές σπίθες μέσα στο γκρίζο......

Τα μεγάλα σε σχήμα αμυγδάλου μάτια της ενίσχυαν αυτή την εναλλαγή των δυο χρωμάτων. Αυτός απλά είχε χαθεί μέσα τους, μαγεμένος και μόνος κόντρα στην αφοπλιστική τους γοητεία. Θα μπορούσε να χαζεύει τα μάτια της ώρες ολόκληρες.....

Πόσο όμορφη είσαι....

Εκείνη συνέχισε να τον κοιτά βαθιά μέσα στη ψυχή του...χωρίς να κλείνει τα βλέφαρά της...θαρρείς κι είχε ξανά αρχίσει τη διαδικασία αποπλάνησης του...

Άνοιξε ελαφριά τα χείλη της καταστρέφοντας για μια στιγμή μόνο το χαμόγελο της που μόνο με εκείνο της ΤΖΟΚΟΝΤΑ μπορούσε να συγκριθεί..... '' σε θέλω ''

Κόλλησε να κοιτά τα σαρκώδη χείλη της, αν ζούσε ο ΝΤΑΒΙΝΤΣΙ θα είχε σοκαριστεί με τη τέλεια αναλογία του στόματος της σε σχέση με το πρόσωπό της.
Πληθωρικά μα και διψασμένα παράλληλα....Θυμήθηκε τη στιγμή που πρώτη φορά τα άγγιξε με τα δάχτυλά του...

'' Φίλα με '' τον διέταξε και έσκυψε πιο κοντά του χωρίς να πάψει δευτερόλεπτο να τον μαχαιρώνει βαθιά με το διαυγές βλέμμα της.

Έπαψε η καρδιά του να χτυπά, ένιωσε το κενό μέσα του...Εκείνο το κενό που προυπάρχει για λίγο πριν ο πόθος ξεχυθεί σαν λάβα μέσα από την ανάσα . Σμίξανε,  και εκτός από τη γεύση του οίνου που είχε χρωματίσει  τους ουρανίσκους τους , με το φιλί της τον δηλητηρίασε.
Τον δηλητηρίασε  με εκείνο το ναρκωτικό που όμοιό του δεν υπάρχει! Τον μέθυσε με τον έρωτα που γιατρικό δεν παίρνει..... 

Παγκόσμια ημέρα άνδρα 19/11

Ναι τελικά υπάρχει και τέτοια μέρα, ομολογώ δε το ήξερα.....Αλλά είναι μια αφορμή να πω δυο λόγια

Αν βέβαια είναι απλά ένα αντίβαρο στην αντίστοιχη μέρα της γυναίκας δε το γνωρίζω  ούτε και με απασχολεί.

Αν είναι απλά μια ακόμα μέρα που καθιερώθηκε από το διεθνές ''status '' για να γράφονται άρθρα στα διάφορα περιοδικά και ιστοσελίδες  και να υπάρχουν προτάσεις για δώρα κτλ..τότε παρακαλώ δε θέλω να συμμετέχω

Αν έστω και κάποιοι ή κυρίως κάποιες σκέφτονται όντως σοβαρά τούτη τη μέρα τότε...ας συνεχίσουν να διαβάζουν.

Γιορτάζει ο άνδρας σήμερα....μάλιστα...ποιος άνδρας όμως?
 Για ποιον άνδρα θα στέλνατε ένα μήνυμα με ευχές ειλικρινείς κι αληθινές!

Στον ΑΝΤΡΑ που εργάζεται με πάθος και γουστάρει τη δουλειά του περισσότερο από οτιδήποτε άλλο

Στον ΑΝΤΡΑ που διψά για χρήμα....για να έχει να σπαταλάει και να χορηγεί όπου θέλει ...

Στον ΑΝΤΡΑ που είναι δυνατός σωματικά κι αν χρειαστεί θα το δείξει στο παιδί του...στη γυναίκα του..στο δρόμο στο γήπεδο

Στον ΑΝΤΡΑ που τον νοιάζει η εικόνα του , η εμφάνιση του την ίδια ώρα που ζυγίζει τις γυναίκες με βάση τις αναλογίες τους.

Στον ΑΝΤΡΑ που πιστεύει στην οικογένεια, λατρεύει τη μάνα του μα ξεχνά τα γενέθλια της..

Στον ΑΝΤΡΑ που πιστεύει πως  η ευτυχία στην οικογένεια προστατεύεται προσφέροντας όλα τα υλικά αγαθά που μπορεί, που δίνει απλόχερα το κινητό του στο παιδί του για να μην τον ζαλίζει, που εξαγοράζει τον έρωτα με χρήμα , τη φιλία με λίγο χρόνο και τις τυπικές κουβέντες.

Στον ΑΝΤΡΑ που βλέπει μπάλα και ξεσπά δίχως να το χαίρεται, που τα ενδιαφέροντά του φτάνουν μέχρι μια περιπέτεια στον κινηματογράφο, που περηφανεύεται για τις 2-4 ρόδες του μα έχει προ πολλού χάσει το δρόμο.

Στον ΑΝΤΡΑ που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και ξεχωριστό ξεχνώντας πως από μια γυναίκα ''βγήκε'' και πως θα καταλήξει εκεί που πάμε όλοι μαύροι λευκοί, ψηλοί , κοντοί κτλ....

Ή

Στον ΑΝΔΡΑ που δεν σκλαβώνεται στη ''δουλεία '' του αλλά κοιτά να χαρεί την όποια εργασία του και δε μετρά τον ανδρισμό του ούτε με το χρήμα ούτε με την περιουσία του

Στον ΑΝΔΡΑ που σέβεται κάθε έναν τριγύρω του, κάθε γυναίκα κάθε φίλο κάθε συνάνθρωπο και κυρίως  σταθμίζει τον κόσμο με αρχές και όχι ευρώ.....

Στον ΑΝΔΡΑ που ισοσκελίζει όσο μπορεί τη το κορμί με το μυαλό , μα πάνω από όλα τοποθετεί την καρδιά και τη ψυχή του στο μπροστινό ράφι της βιτρίνας του.

Στον ΑΝΔΡΑ που ερωτεύεται που αγαπάει την όποια γυναίκα τον συγκινεί και που όταν ενώνονται είναι εκεί και το γουστάρει! Που ακόμα κι αν ποθεί μια γυναίκα για σεξ , θα φροντίσει να εκτιμήσει κάθε χιλιοστό της, όλες τις ιδιαιτερότητές της μα πρωτίστως το ''όλον '' που αυτή εκφράζει, μέσα κι έξω.....

Στον ΑΝΔΡΑ που δακρύζει κάθε φορά που πληγώνει άδικα τη μάνα του.

Στον ΑΝΔΡΑ που ακόμα κι αν έχει μόνο ένα τίποτα και μια αγκαλιά για την οικογένειά του, θα τα χαρίσει με χαμόγελο, δίχως να ντρέπεται και θα προσπαθήσει περισσότερο  γνωρίζοντας πως κάποιος άλλος μπορεί να προσφέρει τα πάντα μα όχι την αγάπη και την αληθινή αγκαλιά

Στον ΑΝΔΡΑ που τη φιλία δε τη διατυμπανίζει μα την αποδεικνύει καθημερινά, που απλά θα στεναχωρηθεί για όσους φίλους αποδειχθούν ''φούσκες'' ...και θα κάνει ότι μπορεί για εκείνους που τους πονάει.

Στον ΑΝΔΡΑ που ανοίγει τους ορίζοντές του στις τέχνες, στη μουσική , σε πολλά θέλω του, φροντίζοντας να μην αδικεί κανένα και τίποτα...

Στον ΑΝΔΡΑ που δε ντρέπεται να κλάψει μπροστά σε μια γυναίκα, που ερωτεύεται, που πονάει , που μετανιώνει που κατανοεί τα λάθη του, που σέβεται , που ακούει και θέλει να μάθει που δε ξεχνά ποιος είναι , που ονειρεύεται , που κυνηγάει τους στόχους του, που δε φοβάται να αναθεωρήσει απόψεις και ρόλους και κυρίως που νιώθει απλά ένας απλός ΑΝΔΡΑΣ....

Αποφασίστε τι γιορτή είναι σήμερα και σε ποιους αξίζει να ευχηθείτε!

ΥΓ. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως ανήκω στους ΑΝΔΡΕΣ κι όχι στους ΑΝΤΡΕΣ....

Για την αγωνίστρια ''αδερφή'' μου......

Πάνε μήνες που έχω να έρθω. Λίγο η δουλειά λίγο η αναβλητικότητα που με χαρακτηρίζει και ότι ερχόσουν εσύ συχνά... Άσε που έχεις τόσα να κάνεις , ένα μικρό αεικίνητο μυρμήγκι. Δε κάθεσαι, πάντα τρέχεις, ταξίδια , βόλτες δουλειά και φίλοι! Τόσους φροντίζεις τόσα χρόνια, μια καρδιά χιλιάδες κομμάτια!

Τώρα όμως δε μπορώ να το αναβάλλω , υπακούω στη σιωπηλή σου διαταγή και να μαι στο ΚΤΕΛ, έρχομαι κι εγώ όπως και άλλοι πολλοί που σε αγαπάμε. Πήρα μαζί, στις αποσκευές μου όση αγάπη , λατρεία και ενέργεια θετική έχω και στη φέρνω.

Ξέρω πως ίσως δε σου αρκούν, Συγγνώμη..ξέρω πως αξίζεις όσο λίγοι και έχω μόνα ότι υπάρχει μέσα μου να σου δώσω! Μετρώ τα χιλιόμετρα μέσα στο λεωφορείο και θυμάμαι τα χαμένα χρόνια μας. Χαμένα χρόνια και λυπάμαι  γιατί αν ήσουν πλάι μου, κολητή κι αδερφούλα όλα αυτά , θα ήμουν ένας καλύτερος άνθρωπος. Το ξέρεις μα στο ξαναλέω λατρεμένη.

Όσα μου μαθαίνεις εδώ και δέκα χρόνια που με τιμάς με τη φιλία σου δε θα μπορούσα να διδαχθώ ούτε σε δυο ζωές. Μη γκρινιάζεις, δακρύζω  από χαρά κι ευγνωμοσύνη για όσα έγινα μαζί σου , για όλες τις όμορφες στιγμές μας. Ώχου λες και δε με ξέρεις και να θες δε σταματούν τα δάκρυα. Εξάλλου πόσες φορές με συμβουλεύεις , με οδηγείς φανερά ή κρυφά κι εγώ κάνω το δικό μου??
Ναι οκ, στο τέλος παραδέχομαι πως πάντα δικαιώνεσαι....

Χτυπά το τηλέφωνο, ακόμα ένας φίλος σου, ένα από τα ''παιδιά '' σου που παράδωσες  στην κοινωνία , έτοιμα για μια νέα ζωή. '' Θα ναι δύσκολα Γιάννη δε θα σε γνωρίσει ''

Και? Ας μην πει το όνομά μου κι ας πονέσω, δε με νοιάζει. Ντρέπομαι γιατί ο δικός της πόνος δε μετριέται με καμιά λογική.

-- Έρχομαι όχι για να ακούσω από τα χείλη σου το όνομά μου. Έρχομαι για να πάρω μαθήματα από τον αγώνα που δίνεις και να σταθώ στο πλευρό σου. Άνιση μάχη μα θα παλέψουμε γλυκιά μου! Είσαι θηρίο ανήμερο.
-- Έρχομαι για να δω τα μεγάλα σου μάτια να αστράφτουν και το χαμόγελό σου να κοσμεί τον κόσμο τούτο. Αν είμαι τυχερός αν τα καταφέρω θέλω να ακούσω το γέλιο σου. Θα είναι μια μικρή νίκη μας να ηχήσει δυνατό δίχως αναστολές. Έντονο κι αληθινό , να πηγάζει από τη διαμαντένια ψυχή σου.
Θέλω να μου γελάσεις αδερφούλα κι όλα θα παν καλά!!


*** Γυρνώ , είδες τήρησα την υπόσχεσή μου καλή μου και έκανα αυτό που ήθελες....ακόμα κι εκείνη τη μοναδική στιγμή που παραλίγο να σπάσω μπροστά σου....με κοίταξες και σε ένιωσα...είμαι εδώ για να δώσουμε τον αγώνα....

Δε με πείραξε που δε θυμάσαι το όνομά μου...μου αρκεί που μου έβγαλες τη γλώσσα , που ήθελες να ισιώσω τη τσάντα πλάτης, που δε σου άρεσε το χρώμα στο πουκάμισο....μα πιο πολύ όταν χάιδεψα τα μαλλιά σου , το ΧΑΜΟΓΕΛΟ που μου χάρισες...Αυτό το χαμόγελο και την σπιρτάδα στο βλέμμα δε θα το χάσουμε εύκολα...Κάθε μέρα που περνά είναι μια κερδισμένη μέρα ....

ΒΓΑΛΕ ΓΛΩΣΣΑ

 Όταν φτάνεις στα όρια σου , θυμήσου το παιδί που κρύβεις επιμελώς!
εκεί που αγγίζεις το σύνορο της τρέλας, της  απαστράπτουσας κατάθλιψης
και όλα μέσα σου ηχούν , σειρήνες ακούγονται μη κλείνεις τα αυτιά της ψυχής
δώσε στον εαυτό σου ότι αξίζει και κέρασε τον νερό δροσερό!

Βγάλε γλώσσα

δίχως ντροπή, δίχως τύψεις και με όλη σου τη παιδική αφέλεια
γιατί αυτή η αφέλεια είναι τόσο ειλικρινής και πηγαία


Βγάλε γλώσσα

σε όσους σου τρώνε τα σωθικά  και σου ρουφούν την ενέργεια σου
δίχως να φροντίζουν να ποτίζουν το χωράφι του μυαλού σου
σε εκείνους που ξεχνάνε ή που δε βλέπουν το αληθινό σου είναι
και απλά σου προσδίδουν ρόλους, σου φοράνε αριθμούς κι υποχρεώσεις

Βγάλε γλώσσα

σε όσα σου χαλάνε το μυαλό και σε κλείνουν  σε σκοτεινή υγρή φυλακή
κι εσένα και τις ιδέες σου μα πιο πολύ τα όνειρα που άφησες ατάιστα καιρό
σε εκείνα που ντρέπεσαι, σε όσα λάθη έκανες και στις παραλείψεις σου
μα μη φοβηθείς κάντο με κρότο και στυλ, με χάρη και θυμό

Βγάλε γλώσσα

σαν το παιδί που κάποτε ήσουν μα κυρίως σαν το παιδί που πάντα θα είσαι
σαν το τρελό που δε νοιάζεται για τίποτα παρά για το χαμόγελο του
σαν τον χαζό που βρίσκει εκδίκηση με τούτη την πράξη σε όσους άδικα τον λοιδωρούν
απλά και μόνο επειδή δε τολμούν να δουν τον κόσμο με τα μάτια του..
σαν εσένα που γουστάρεις τη ζωή , το πάθος και τη τρέλα της
γιατί τρέχει γοργά και συ πρέπει να γίνεις παιδί να τρέξεις πίσω της

Βγάλε γλώσσα

στην ίδια τη ζωή σαν την προλάβεις  στη στροφή
κορόιδεψε τη και γλέντα μαζί της σαν να ναι η μέρα η στερνή

Μάθατε να αγαπάτε τις σκιές σας...

Άνθρωποι που γυρνάνε τριγύρω , άσκοπα και δίχως κατεύθυνση. Και κάποιοι που στέκονται ήσυχοι , εφησυχασμένοι στο έλος τους. Άφησαν τη λάσπη να τους  χαιδεύει απαλά το λαιμό.
Βλέπεις να περπατούν όλοι και να θαυμάζουν τις σκιές τους. Ναι τις σκιές τους ..Μάθανε να αγαπούν τις σκιές τους!

Άφησαν τα όνειρά τους να οριοθετηθούν από την σχήμα του σώματος τους, κι αυτό να μεταβάλλεται ανάλογα τη γωνία που τους χτυπά ο ήλιος. Αποδέχτηκαν άλλοι σιωπηλά κι άλλοι γιατί μπορούν να μετρήσουν την αξία τους τούτο τον ιδιαίτερο εγκλεισμό όσων πόθησαν....

Δεν προλαβαίνω  να σας μετρώ καθώς περνάτε μπροστά ή πλάι μου. Περηφανεύεστε πως ξέρετε που πάτε μα το μόνο που κάνετε είναι να ακολουθείτε σαν νεογέννητα άβουλα  κουτάβια τη σκιά σας. Και ξέρετε κάτι, για να μη την χάσετε κοιτάτε μόνο κάτω! Παίρνει ο αυχένας σας κλίση προς το πάτωμα, συνεχίστε να πατάτε σε άσφαλτο ζεστή....

Δε μπορώ να πιστέψω για κάποιους απο εσάς πως θαμπώνεστε από τις σκιές σας, από περιγράμματα στο δάπεδο. Αλλά ξανασκέφτομαι και σας δικαιολογώ... Το να ακολουθείς μια σκιά που την φαντάζεσαι σαν τρανό άγαλμα αρχαίου Θεού είναι τόσο ελκυστικό....Το να βαδίζεις πιστεύοντας πως εκεί κάτω είναι οι λύσεις οι ρεαλιστικές  είναι πιο προσιτό και λιγότερο επίπονο .

Δεν κατηγορώ ούτε κρίνω, εξάλλου κάποιοι απλά δε μπορείτε να σηκώσετε κεφάλι, δε μπορείτε να δείτε το φως που λάμπει ψηλά γιατί φοράτε πανάκριβα γυαλιά ηλίου....

Λυπάμαι όμως εσάς που ξέρω ότι κάποτε ''επαναστατήσατε'', είδατε την ομορφιά πέρα από την σκιά σας και μπορέσατε να οσμιστείτε μια άλλη πορεία , ένα μονοπάτι διαφορετικό, ανηφορικό μεν μα γεμάτο εικόνες απείρου κάλλους.

Καθείς είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του , κάποτε θα καταλάβετε τι χάσατε, ίσως είναι αργά ίσως και όχι μα σας προκαλώ και σας παρακαλώ ....ειδικά εσάς που αντέχετε και βαρεθήκατε να γίνεστε δούλοι των σκιών σας....

Σηκώστε το βλέμμα ψηλά, δείτε τον ουρανό που δε τελειώνει ποτέ....Τολμήστε και γυρίστε την πλάτη σας στη σκιά σας, ξεχάστε τη....Μη την αγαπάτε πια.....Κάντε μεταβολή , αφήστε την πίσω και τραβήξτε προς τον ήλιο....δείτε τον κατάματα, στο φως κρύβονται πάντα όσα από τα όνειρα και πόθους σας έχετε τόσα χρόνια κρύψει στα σκοτάδια του μυαλού και της ψυχής σας!!

Πάψτε να ακολουθείτε την σκιά σας..τέλος!

Ουράνιο τόξο που περπατά στη γη / Μάτια που ψιθυρίζουν αγάπησε με

Όνειρο που αναδύεται μέσα σε επίγεια όαση .?
Εικονική αλήθεια βγαλμένη από πανέμορφο ψέμα του παρελθόντος?
Φαντασία ή πραγματικότητα σε τρίχρωμο φόντο ?

Χρυσάφι αμέτρητο στα πόδια της, σαν περπατάει , αφήνει τα ίχνη της
που όσο κι αν θεριέψει ο άνεμος να τα σβήσει δε μπορεί.
τη δική της άμμο όμως δε την αποχωρίζεσαι ποτέ, κολλάει πάνω σου
για πάντα και μεταμορφώνεται σε αίμα που σου γίνεται ανάγκη...

Μπλε να πλημμυρίζει την όαση , μπλε να χάνεται η ματιά της
να κολυμπάει εκεί που δε τόλμησε ποτέ της, να χαθούμε στο μπλε βυθό
σε εκείνο το βυθό που ποθεί να πνιγεί και το βλέμμα,  την προδίδει.
Βλέμμα που τέλος δεν έχει , διάφανο πεντακάθαρο σαν το μπλε του βυθού

Γαλάζιο πέπλο, να προστατεύει την εύθραυστη καρδιά της,
με μικρές πράσινες λάμψεις σαν εκείνες που ζουν στα μελιά της μάτια
τα μάτια που μοιάζουν με παράθυρα ψυχής, με την πιο όμορφη θέα
γαλάζιος ουρανός να σκεπάζει τα όνειρά της , ανομολόγητα , κρυφά.

Σε τούτη την όαση , ξεδιψάω μέσα από τα δικά της χείλη
χείλη γλυκά που αν τα φιλήσεις μια φορά, ζαλίζεσαι για πάντα
και θες να πέσεις να χαθείς στο λευκό της δέρμα, να βυθιστείς στο λευκό κορμί της
ιριδίζον λευκό, βουτιά στο κενό, σε ένα κενό ξέχειλο από αμύθητης αξία συναισθήματα

Και θωρώ στην όαση κλαδιά δένδρων , μα μήπως είναι οι βλεφαρίδες της?
Ζάλη και θέλω να ξαποστάσω στη σκιά τους, κάθε που σφαλίζουν τα μάτια της
μαχαιριά βαθιά μα και πόθος να ξανά σηκωθούν και να με αφήσουν να μαγευτώ
να σε κοιτάει και να μιλά δίχως να σου πει κουβέντα, να τολμάς να την ακούσεις

Ήλιος στο πέρασμά της, δέσμες φωτός πηγάζουν από τα μαλλιά της
με το βλέμμα της καρφωμένο στον πυρήνα της γης μου, να ικετεύει
να θέλει να παρασυρθεί , μα παράλληλα είναι μια μάγισσα που όταν θέλει μπορεί
σε διεκδικεί , χάνεσαι στις ράχες των μαλλιών της, μια λάβα χρώματος πορτοκαλί

Να θες να αφεθείς στη ζέση τούτης της λάβας , αργά , αργά να χαθείς
σε τούτη την πολύχρωμη όαση, μια ζωγραφιά απερίγραπτης ομορφιάς
ένα ουράνιο τόξο  ολόκληρη μα τα χρώματα που κρύβει μέσα της
πιο φανταχτερά και λαμπερά από οτιδήποτε έχουν δει ποτέ ανθρώπου μάτια! 

39 ΣΚΑΛΟΠΑΤΙΑ

.........................

Κάποιες φορές με ''κατηγορούν πως μιλώ-γράφω πολύ.. Δεν χρειάζεται  να ακούει ή να διαβάζει κανείς με το ζόρι...Εξάλλου στα πρόθυρα των 40 αυτό το έχω πλέον εμπεδώσει!

Σε όποιον αρέσω, εσείς χάνετε....Οπότε πάμε!!!

Τούτη η τελευταία χρονιά ήταν ζόρικη...σίγουρα λιγότερο από αυτή που ξεκινάει...

Ο χρόνος δεν κερδίζεται από κανένα μας ..Πάντα θα μας φθείρει, θα μας στιγματίζει κάθε χρονιά και παραπάνω κι οι μαχαιριές του θα γίνονται πιο βίαιες , πιο βαθιές και θα πονάνε ..Μα αυτό είναι ζωή!
Κι υπάρχουν κι απώλειες, που αυξάνονται και μας θυμίζουν πόσο εφήμεροι είμαστε.

Φέτος σαν να νιώθω  πως η σκληρή φθορά του αδυσώπητου χρόνου να με στρίμωξε περισσότερο , μικρά χτυπήματα μα καίρια. Σημειώσεις στο ημερολόγιο τοίχου πως περνάνε οι μέρες και πρέπει να χαμογελάμε, να βιώνουμε κάθε στιγμή σαν να είναι μοναδική και ανεπανάληπτη.

Τέτοιες μέρες πριν ένα χρόνο ξενύχταγα κοιτώντας το ταβάνι, πλημμυρίζοντας με δάκρυα τα σεντόνια, βρίζοντας την ''πουτάνα'' τύχη και ζωή , που τόλμησαν να απειλήσουν ''δικά'' μου κάστρα.
Μάχες που χάθηκαν, έρωτες που δείλιασαν, σκιές που σκέπασαν το γαλανό ουρανό και πρωτίστως μια ανωριμότητα που συνεχίζει να πετάει μέσα μου, σαν χελιδόνι , που επιστρέφει κάθε Άνοιξη!
Μα ξέρετε κάτι , αυτός είμαι ένα παιδί που αγγίζει ή που ξεπέρασε το μισό δρόμο...Κι ένα χρόνο μετά τα ''κάστρα'' απόρθητα και 'γω πιστός στρατιώτης να πολεμώ για όσα αγαπώ και πιστεύω.

Κοιτώ πίσω και μπορώ να σας πω χίλια λάθη, άλλα τόσα πάθη, αμέτρητες στιγμές που διάλεξα λάθος μονοπάτι και που ίσως να οδηγούσε σε γκρεμό , σε αδιέξοδο ή πουθενά συγκεκριμένα. Μα να σας πω κάτι και ζηλέψτε, τις διαδρομές μου, τα ταξίδια μου εγώ τα χάρηκα....Ακόμα κι αν περπατούσα σε δάσος σκοτεινό, σε έρημο ξυπόλητος, αν χρειάστηκε να πιάσω στο βυθό για να καταλάβω πως δεν υπάρχει κανένα μαργαριτάρι εκεί κάτω , εγώ το χαιρόμουν....ακόμα και όταν κοβόταν η ανάσα μου.

Οι μισοί θα έχετε ήδη σταματήσει να διαβάζετε και καλά κάνατε, μη ψάχνετε λέξεις χαρούμενες ούτε εορταστικές. Δε περηφανεύομαι για όσα μηδενικά στα μάτια σας πέτυχα στα 39 σκαλοπάτια τούτα. Αρκετοί κρίνετε , συμβουλεύετε, λιθοβολείτε ,τρέχετε μακριά και λογικό....αφού λίγα τα έργα μου και οι ''άξιοι'' των ημερών μετριούνται με νούμερα....
Αλλά σας διαφεύγει κάτι σημαντικό, εγώ είμαι ''μεγάλο νούμερο'' από μόνος μου...οπότε δεν έχω ανάγκη να κυνηγώ αριθμούς , αν και τους αγαπώ από μικρός .
Εγώ είμαι εδώ για να σας βλέπω να χαμογελάτε, να βοηθώ με το δικό μου τρόπο, να σας ακούω όχι από περιέργεια μα από ενδιαφέρον κι αγάπη. Να ξέρατε πόσες φορές ''κοσκίνισα'' σκέψεις και λόγια γιατί δεν ήθελα να σας πληγώσω, ακόμα κι αν κάποιοι με αδικήσατε, χαλάλι σας!

Λάθη έκανα και φέτος, πολλά, και άτομα που λατρεύω στεναχώρησα και λυπάμαι μα ίσως το ξανακάνω γιατί είμαι σαν όλους σας. Μόνο που φέτος έσφιξε η ψυχή μου λόγω 2-3 ''μαχαιριών'' κι είπα πάει το χάνω το παιδί που τόσο μισείτε κι αγαπάτε , ανάλογα το πόστο σας. Μα τα έφερε έτσι που στο σκαλοπάτι τούτο, το ''παιδί '' έκατσε να ξαποστάσει  και έβαλε με το νου του πολλά. Και ξέρετε κάτι , νευρίασα με όσα γύρω μου μαζεύτηκαν , κουράστηκα να βλέπω κόσμο να κοιτά στη δύση περιμένοντας τον ήλιο να ανατείλει από εκεί! Σέβομαι τα βίτσια και τα θέλω του καθενός, καλές οι βολές κι ανέσεις και τις αγαπάμε όλοι αλλά τι γίνεται με τα όνειρά μας? Δεν είμαστε όλοι για όλα, στη σκακιέρα κάθε ένας έχει και το ρόλο του, μα ακόμα και πιόνι να είσαι μπορείς να γίνεις κάτι άλλο,το θες? Διαβάζω τα μάτια πολλών τριγύρω και βλέπω θάμπος και βλέφαρα να κλείνουν συνεχώς, τρόμος για το φως. Κανείς δεν κάνει μόνο σωστά σε τούτη τη γη, η μαγκιά είναι να μην πέσεις μόνος στο πηγάδι σου που ξέρεις ότι στέρεψε. Μη μένεις εκεί πίνοντας τα απόνερα που ξέμειναν τόσα χρόνια. Σκαρφάλωσε, βγες , ζήσε....

Ευχαριστώ όλους όσους έβαλαν πλάτη για να ανέβω και το 39ο σκαλοπάτι, ξέρετε εσείς ποιοι είστε. Ακόμα κι εσείς που σπρώξατε , που βάλατε τρικλοποδιές μη νιώθετε τύψεις, όλοι προσφέρατε μαθήματα για μένα. Ειδικά φέτος ''ωρίμασα'' ..όχι μην γελάτε , σε λίγα και καλά θέματα το πέτυχα, συνολικά ήμουν και θα είμαι παιδί ανώριμο.....

Εξάλλου μη πιάσω παραδείγματα εσάς των ώριμων και συνειδητοποιημένων γιατί είναι αργά και δε θέλω να σας κουράσω (ούτε να σας στεναχωρήσω) ....

Επιγραμματικά για να μην αναρωτιέστε ποιος, που, πότε και γιατί τούτο το ''παιδί '' βαδίζει έτσι

Δε μέτρησα τον κόσμο τούτο με ευρώ, ίντσες, τετραγωνικά, κυβικά , μίλια κτλ..

Για μένα στης ζωής το ζύγι έχει χαμόγελα, βλέμματα, φιλιά, μπύρες, δάκρυα, κουβέντες, σελίδες , έρωτα, γέλια, μελωδίες, λόγια και στιγμές.....

Δεν ΄΄πυροβολώ '' κανέναν σας για ότι επιλέγετε , μα σεβαστείτε κι αν γουστάρετε αγαπήστε και μείνετε παρέα μου....

Δεν είμαι περήφανος για πολλές μαλακίες που έκανα και για ένα σωρό άλλα που δεν έκανα

ΌΜΩΣ είμαι εντάξει και πολύ γουστάρω αυτό που είμαι κι έχω μέσα μου κι ας μη το αποδέχεστε και κατανοείτε όλοι όσοι θα ήθελα...( όπως λέει και το άσμα ''εγώ είμαι εγώ και τα χω βρει με τη δική μου φάτσα κι ας είμαι αδέσποτο σκυλί και μπερδεμένη ράτσα...)

Στο ανέβασμα προς το σκαλοπάτι νούμερο 40, να θυμάστε πως θα χρειαστεί να κοπιάσετε για να είμαι παρών... εκ των πραγμάτων αλλάζουν κάποιες ''καταστάσεις'' και τα θέλω όλο αλλάζουν χρώμα , μέχρι να βρουν την ορθή απόχρωση!

Έχω πολλά να πω σε καθένα σας, από εσάς που είστε μέρος της ζωής μου, μα αν τολμήστε ρωτήστε με εσείς, τολμάτε?
Κι έχω επίσης πολλά να ρωτήσω που αναζητούν απαντήσεις μα δηλώστε την παρουσία σας μονάχοι σας.

ΥΓ. Έφτασα 39 για να θεωρήσω πιο σημαντικό από το να θυμηθείτε να μου ευχηθείτε εσείς
       το να θυμάμαι εγώ ΕΜΕΝΑ , όσα ΕΙΜΑΙ κι όσα ΘΕΛΩ  .....Άργησα μα το κατάφερα
     
Να με χαίρομαι, χρόνια καλά .....

ΕΝΑ ΜΑΓΙΟ ΜΕ ΦΙΟΓΚΟΥΣ *2

   Οι φιόγκοι λύθηκαν, το μαγιό έπεσε, εκείνη έστεκε εκεί. Ολόγυμνη, απόλυτα όμορφη, αποκλειστικά δική του.

Άρχισε να την αγγίζει ευλαβικά ανάμεσα στους γοφούς, τα δάχτυλά του σαν έμπειροι ιχνηλάτες , ήξεραν που να κατευθυνθούν. Οδηγούσαν μέσα από μονοπάτια, γνωστά μα και απάτητα,  για να φτάσουν στην πολυπόθητη πηγή που θα τους ξεδιψάσει.

Η Τίνα έστεκε σαν άγαλμα, ακίνητη με την αδαμάντινη επιδερμίδα της να λαμπιρίζει κόντρα στον ήλιο. Ήθελε να  τον τραβήξει μέσα στο δωμάτιο, να κρυφτούν από τυχόν απρόσκλητα μάτια, αλλά δε μπορούσε. Την είχαν καθηλώσει τα χάδια του, περίμενε κάθε επόμενη κίνησή του με ανυπομονησία μα και σιγουριά πως θα την αποζημιώσει για όλη της την στωικότητα.

Ο Χρήστος πλησίασε το κεφάλι του λίγο πιο ψηλά από το αριστερό της γόνατο, δίνοντας την ένα ανεπαίσθητο φιλί . Ταυτόγχρονα είχε σηκώσει το βλέμμα του και την κοίταζε, ήταν η στιγμή που  μιλούσαν τα μάτια, πετούσαν σπίθες πόθου.  Του χάρισε ένα χαμόγελο , γλυκό και πονηρό συνάμα , σαν εκείνες τις γλυκόξινες σάλτσες των ανατολίτικων φαγητών.

Εκείνος αφού είχε πάρει το νεύμα συγκατάνευσης και διαταγής συνέχισε να ακουμπά ελαφρά τα  χείλη του ανεβαίνοντας όλο και πιο κοντά στην πηγή της. Είχε αρχίσει να τρέμει καθώς τον ένιωθε να την κυριεύει . Δεν είχε σκοπό να προβάλει αντίσταση, ήθελε να του παραδοθεί, εκεί έξω , στην αγκαλιά του καυτού ήλιου. Μια άναρθρη κραυγή, κάτι σαν ναι , βγήκε από το στόμα της  καθώς δέχτηκε την επίθεση της γλώσσας του στα περίχωρα της πηγής .

<< Σε θέλω, εδώ, με μάρτυρα τον ουρανό ,να δει πως εσύ κι εγώ γινόμαστε ένα  >> της είπε σιγανά εκείνος , την ώρα που τα χέρια του ανέβαιναν αργά και λάγνα στους λόφους των οπίσθιων της.

Εκείνη αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να συμμετέχει ενεργά στην ένωσή τους. Τέντωσε τα χέρια της , περιεργάστηκε τα κοντά του μαλλιά και πίεσε με αποφασιστικότητα ώστε να τον φέρει σε απόλυτη επαφή με την πηγή της. Ο Χρήστος περίμενε εναγωνίως αυτή τη στιγμή, έτσι άρχισε να χάνεται, βουτώντας τη γλώσσα του όλο και πιο βαθιά στην πηγή. Όταν άκουσε τη Τίνα να  τον ικετεύει να μπει μέσα της , την άρπαξε και την έβαλε με την πλάτη πάνω στο φρέσκο-κουρεμένο γκαζόν.

Όμως δεν ήταν σίγουρος πως είχε έρθει η στιγμή να εισακούσει την ικεσία της, ίσως γιατί ποθούσε να  την αναγκάσει να  τον διατάξει, να τη δει να καίγεται να γίνουν ένα. Όρμησε προς το στήθος της, οι θηλές της έμοιαζαν με μικρά κεράσια έτοιμα να εκτοξεύσουν τους χυμούς τους. Με τις πρώτες μικρές μα άγριες δαγκωματιές του , το σώμα της άρχισε να πάλλεται. Δίψαγε για εκείνον , για το σώμα του, για το πάθος του  και την διέγειρε ακόμα πιο πολύ ο πόθος του για την ίδια.

Τον τράβηξε  με βία προς τα πάνω, πλέον τα χείλια τους ενώθηκαν. Δεν προλάβαιναν να πάρουν ανάσες, έπαιρνε οξυγόνο ο ένας από τον άλλο. Η εναλλαγή από παθιάρικα άγρια φιλιά με εκείνα τα αργά, τα αισθησιακά ήταν απίστευτα γρήγορη. Ο Χρήστος  κόντευε να εκραγεί, ήταν έτοιμος να χαθεί μέσα της. Αλλά είχε πείσει τον εαυτό του πως θα περίμενε εκείνη και την διαταγή της, όταν θα είχε φτάσει ο πόθος της ένωσης στο αποκορύφωμα του.

<< Έλα  μέσα μου, ένα , να γίνουμε ένα....>>

Και τότε δίχως σκέψη και δισταγμό , εκείνος εισχώρησε μέσα της. Δυο παλλόμενα σώματα, δυο ψυχές ενωμένες. Φιλιά , αγγίγματα, χάδια , νύχια που χάραζαν το δέρμα , γλώσσες μπερδεμένες, κύταρα να σμίγουν, δυο καρδιές να χτυπούν στον ίδιο ρυθμό.....

ΕΝΑ ΜΑΓΙΟ ΜΕ ΦΙΟΓΚΟΥΣ

Η Τίνα είχε αργήσει να ξυπνήσει, τηρώντας την υπόσχεση στον εαυτό της,  πως τις λίγες μέρες διακοπών, θα τις χαιρόταν με το  δικό της τρόπο. Σήκωσε το τηλέφωνο και κάλεσε τη ρεσεψιόν. Αφού παρήγγειλε ένα πλούσιο πρωινό , φόρεσε το  κρεμ μαγιό της  με τις ροζ αποχρώσεις και έβαλε σε όλο της το σώμα άφθονο αντί ηλιακό. Όχι ότι είχε ανάγκη τα λάδια και τις λοσιόν μαυρίσματος, μιας και το δέρμα της ήταν ήδη άκρως μελαχρινό αλλά ήθελε να διατηρήσει την μεταξένια υφή της.

Βγήκε και έκατσε αναπαυτικά στο μεγάλο πορτοκαλί πουφ που βρισκόταν κάτω από μια τεράστια ομπρέλα. Το βλέμμα της χάθηκε στον μικρό όρμο που εκτεινόταν κάτω από τα σε σειρά χτισμένα bungalows . Το νερό είχε ένα απίστευτο πράσινο χρώμα. Σαν τα μάτια του σκέφτηκε και ένιωσε ένα μικρό  τίναγμα στην καρδιά της. Κάθε φορά που η σκέψη της τριγυρνούσε σε αυτόν, όλο το σώμα της, όλο το είναι της σκιρτούσε , όπως τότε στα εφηβικά της χρόνια.

Παρατήρησε πως στην χρυσαφί παραλία είχαν κατέβει όλοι οι ένοικοι των bungalows , κάτι λογικό μιας και το ρολόι έδειχνε δώδεκα. Εκείνη ήθελε την ησυχία της , οπότε συνήθιζε να κατηφορίζει μετά τις 4 το μεσημέρι. Ως τότε καθόταν και έγραφε στο laptop της το νέο της μυθιστόρημα . Η προθεσμία για να το παραδώσει πλησίαζε και έπρεπε να οριστικοποιήσει τις διορθώσεις.

 Όμως δεν ήταν εύκολο να συγκεντρωθεί μετά και τα όσα συνέβησαν τους τελευταίους μήνες . Δεν πίστευε πως θα ένιωθε πάλι ερωτευμένη και τόσο παθιασμένη , αλλά εκείνος ήταν τυφώνας που είχε εμφανιστεί για να την παρασύρει. Σχεδόν ένα χρόνο την πολιορκούσε επίμονα και αθόρυβα. Συνεργάζονταν στην έκδοση του  νέου της βιβλίου μα αυτός από την πρώτη στιγμή την είχε βάλει στο στόχαστρο του. Δε βιαζόταν, του άρεσε να συζητάνε  τις προτάσεις του για το εξώφυλλο. Αρχικά ,γιατί μετά άρχισαν να βγαίνουν βόλτες , πάντα απόμερα, επειδή η Τίνα ποτέ δεν ήθελε να δώσει στόχο . Αυτός δεν είχε θέμα , δε φοβόταν αν θα τους έβλεπαν, αν θα την αναγνώριζαν . Πάνω από όλα άκουγε τις επιταγές που πήγαζαν από μέσα του. Την  ήθελε, της το είχε δείξει με διάφορους τρόπους αν και ήταν πανέξυπνη και φυσικά το είχε καταλάβει. Όταν πριν λίγες εβδομάδες του πρότεινε να συνεχίσουν για ένα ποτό σπίτι του, τον ξάφνιασε. Η πρόφαση ήταν να δει κάποια από τα σχέδια  που της είχε  περιγράψει. Το αποτέλεσμα ήταν να σχεδιάσει πάνω στο αψεγάδιαστο σώμα της.

 Η Τίνα είχε σοκαριστεί από τη χημεία τους, ενώ όσο και να μην ήθελε να το παραδεχτεί , την είχε οδηγήσει αργά και σταθερά εκεί που ήθελε. Τον είχε ερωτευτεί, τον ποθούσε και την είχε κατακτήσει ολοκληρωτικά. Η μάλλον σχεδόν ολοκληρωτικά. Ακόμα αρνιόταν πεισματικά να κυκλοφορήσουν δημόσια, παρόλο την άνεση και την ανεμελιά του. Κάτι μέσα της έλεγε πως όσο κρατάει κρυφό αυτό το πάθος τόσο θα μένει ενεργό και καυτό.

Πριν μια βδομάδα του ανακοίνωσε πως θα αποσυρθεί για λίγες μέρες για να τελειώσει το βιβλίο. Δεν της έφερε αντίρρηση . Η Τίνα ήξερε πως δε θα μπορούσε να την ακολουθήσει γιατί αυτός θα δούλευε , επιπρόσθετα τα οικονομικά του δε θα σήκωναν τέτοιες διακοπές. Επίσης η απόσταση των 4.5 ωρών από την Αθήνα καθιστούσαν ανέφικτη την επίσκεψη του έστω και για μονοήμερη εκδρομή. Έτσι εκείνη θα ήταν ήρεμη να εργαστεί , να αφοσιωθεί στο νέο ''παιδί '' της όπως το ονόμαζε. Τις πρώτες δυο μέρες δεν επικοινωνούσε μαζί του παρά μόνο μέσω διαδικτύου. Όμως χτες τον πήρε τηλέφωνο, της έλειψε η φωνή του. Εκείνος είχε αντέξει αναγκαστικά μιας και ήταν σίγουρος πως όσο δε την  ενοχλούσε τόσο πιο εύκολα  θα κέρδιζε άλλη μια μάχη μαζί της.

Την στιγμή που ανακαλούσε στη μνήμη της τη σιγουριά της χροιάς της φωνής του καθώς της έλεγε σε θέλω, ο σερβιτόρος τής έφερε το τεράστιο δίσκο με το πρωινό.

Μόλις τα άφησε στο μικρό χαμηλό τραπεζάκι , την χαιρέτησε ευγενικά κι απομακρύνθηκε με γοργό βήμα. Το bungalow της ήταν το πιο απομακρυσμένο και κανείς δε την ενοχλούσε αν δε το ζητούσε αυτή. Χάζεψε τον όγκο των διαφόρων εδεσμάτων και έβαλε τα γέλια.
'' Μέχρι το βράδυ να τρώω δεν πρόκειται να τα καταφέρω, μακάρι να ήταν εδώ ο Χρήστος.''

Ήπιε μισή κούπα γαλλικό καφέ σκέτο και έφτιαξε και τρεις φρυγανιές με μαρμελάδα βερίκοκο. Την στιγμή που είχε μισό τελειώσει και την τρίτη φρυγανιά, άκουσε ένα παράξενο θόρυβο από την άκρη του φράχτη που αποτελούσε και όριο της συνολικής εγκατάστασης. Άξαφνα είδε το Χρήστο να εμφανίζεται σκαρφαλωμένος πάνω στα  ξύλινα κάγκελα.
<< Τι κάνεις εδώ? Πως ήρθες? >>
<< Καλημέρα είπαμε , δεν είπαμε.>> χαμογέλασε εκείνος καθώς την πλησίαζε.
<< Με τη μηχανή ήρθα, ξεκίνησα από τις επτά , μα δε στο είπα, για να σου κάνω έκπληξη.>>
<< Ποια μηχανή? Το μηχανάκι σου μόνο για την πόλη κάνει>> ψέλλισε εκείνη άναυδη.
<< Δανείστηκα τη μηχανή του Νίκου , την πάρκαρα εδώ. Θυμόμουν πως ανέφερες πως θα έκλεινες τη τελευταία βίλα>>

Η Τίνα είχα ανασηκωθεί και αναρωτιόταν αν όντως ήταν εκεί ο Χρήστος ή αν τα φανταζόταν όλα.
Αυτός άρπαξε με πάθος την κανάτα με το φυσικό χυμό πορτοκαλιού , και ήπιε σχεδόν τη μισή!
<< Έσκασα, δεν έκανα ούτε μια στάση κι όλα αυτά ξέρεις γιατί. Γιατί δε κοιμήθηκα χτες καθόλου, σε φανταζόμουν εδώ, μόνη κάτω από τον καυτό ήλιο . Κι έρχομαι εδώ και τι να δω. Είσαι πιο όμορφη κι από το όνειρό μου.>>

Η Τίνα ασυναίσθητα χαμογέλασε, πόσο τον λάτρευε αυτόν τον αυθορμητισμό του. Ακόμα κι αυτή η άγρια εικόνα του να έχει υψώσει την κανάτα του προσέδιδε μια αρρενωπότητα . Μέσα της ένιωσε πάλι το γνωστό σκίρτημα. Δε φοβόταν μήπως κάποιος τον είδε να εισχωρεί σαν κλέφτης εκεί. Δε την ένοιαζε ακόμα κι αν τους βλέπανε εκεί , σαν ένα τυπικό ζευγάρι.

Έσκυψε και τη φίλησε απαλά, εκείνη ένιωσε τη γεύση του χυμού να ορμάει με φόρα στο στόμα της. Αφέθηκαν έτσι λίγα δευτερόλεπτα, σαν να ανάσαινε ο ένας από τον άλλο. Δεν υπήρχε τίποτα άλλο, μόνο οι 2 τους. Δυο σώματα, δυο καρδιές που θέλανε να σμίξουν.

Τη γύρισε απότομα , στρέφοντας την προς την παραλία
<<  Κοίτα το πέλαγος, εκεί θέλω να χαθώ μαζί σου, στο πουθενά, στο παντού, στο απέραντο του ωκεανού.>>

Η Τίνα ένιωθε υπέροχα, μοναδική , ποθητή και ερωτεύσιμη όσο ποτέ άλλοτε.
Ναι ήταν ερωτευμένη και θα μπορούσε να το φωνάξει να ακουστεί μέχρι την παραλία , μέχρι το τέλος της θάλασσας, μέχρι τον ήλιο.

Ο Χρήστος άρχισε να τη φιλάει στον αυχένα , μικρές δαγκωματιές στην ωμοπλάτη , η Τίνα αφέθηκε , ήταν όλη δική του. Πόσο λάτρευε το μελαχρινό της δέρμα, κάθε του φιλί ήταν και μια βουτιά μέσα στη θάλασσά της. Τα χέρια του είχαν κατέβει σε ένα αργό τέμπο στη μέση της, την πίεζε ελαφρά προς το σώμα του, ήθελε να νιώσει πως ήδη το κορμί του τον διέταζε να την κάνει δική του .

Τα δάχτυλά του κύλησαν στους γλουτούς της, τον τρέλαινε εκείνο το σημείο της , ίσως περισσότερο κι από το πλούσιο στητό στήθος της. Με μια περίτεχνη κίνηση έλυσε το πάνω μέρος του μαγιό της. Εκείνο έπεσε  πλάι στο πουφ, σαν λάφυρο που ξεφεύγει από τα χέρια πειρατών . Με τα χείλη του συνέχιζε να αγγίζει κάθε χιλιοστό της, ενώ παράλληλα είχε κλείσε στις παλάμες του τα στήθη της. Ήξερε πως να την κάνει να ανάψει κι άλλο, τις λίγες φορές που είχαν ήδη ενωθεί στο σπίτι του είχαν λειτουργήσει θαρρείς κι ο ένας ήξερε τον άλλο χρόνια.  Οι θηλές της είχαν ανταποκριθεί στο κάλεσμα του κι είχαν σκληρύνει υπερβολικά.

Κάθε κύταρό της ποθούσε να ενωθεί με ένα δικό του. Θα τον άφηνε να της κάνει ότι ήθελε, πριγκήπισα και σκλάβα του ταυτόγχρονα.

Πέρασε γρήγορα και γονάτισε μπροστά της. Έδωσε δυο πεταχτά φιλιά στις θηλές της και μετά κατέβηκε προς τον αφαλό της. Ο ήλιος αντανακλούσε στο σώμα της και του χάριζε ένα πανέμορφο χρώμα . Το έκανε πιο ποθητό από όσο μπορούσε να αντέξει ο Χρήστος.

Τα χέρια του περιπλανήθηκαν πάνω στο μικροσκοπικό της μαγιό, του άρεσαν οι αποχρώσεις του ροζ, ταίριαζαν με το σκούρο δέρμα της. Στο πλάι υπήρχαν δυο φιόγκοι που κρατούσαν το μαγιό στη θέση τους. Είχαν ένα παράξενο εκρού χρώμα. Πλησίασε και με τα δόντια του , άρχισε να λύνει τους φιόγκους τον ένα μετά τον άλλο. Η Τίνα είχε αρχίσει να τρέμει πριν καν νιώσει την ζεστή ανάσα του εκεί χαμηλά. Οι φιόγκοι λύθηκαν, το μαγιό έπεσε, εκείνη έστεκε εκεί. Ολόγυμνη, απόλυτα όμορφη , αποκλειστικά δική του.

.........................................................................................................( συνεχίζεται)

ΟΝΕΙΡΟ ΕΤΩΝ 38

      Περπατούσε όλη νύχτα στην πόλη, δίχως προορισμό , ψάχνοντας για κάτι απροσδιόριστο. Στην αρχή συνάντησε  πολλούς στο διάβα του, κάποιοι να έχουν βγει να διασκεδάσουν σε μπαρ, άλλοι να συζητάνε για ταινίες και θέατρα. Υπήρχαν κι εκείνοι , λίγοι μεν, που έμοιαζαν να βιάζονται , υπόθεσε πως αυτοί πάνε ή επιστρέφουν δουλειά. Μετά είχε χαθεί στα μικρά στενά της πόλης, δε φοβόταν τα σκοτάδια. Η ματιά του επεξεργαζόταν κάθε πλατεία , κάθε γειτονιά που πέρναγε. Η νύχτα κυλούσε κι αυτός συνέχιζε να περπατά. Κόντευε ξημέρωμα , είχε ώρα να διασταυρωθεί το βλέμμα του με άλλου διαβάτη. Ίσως γιατί τούτη η γειτονιά ήταν πια απομεινάρι της παλιάς Αθήνας, σχεδόν ακατοίκητη.          Στο βάθος πίσω από την Πεντέλη είχε αρχίσει να κοκκινίζει ο ουρανός, οιωνός πως και σήμερα θα έκανε το αέναο ταξίδι του ο ήλιος. Παρατήρησε ένα μικρό γαλάζιο λουλούδι που είχε καταφέρει να φυτρώσει στο ελάχιστο χώμα  σε ένα κεφαλόσκαλο . Η πόρτα άντεχε στο πέρασμα του χρόνου, ξύλινη με τα μικρά τζάμια στο πάνω μέρος να απουσιάζουν. Πλησίασε και πρόσεξε πως η πόρτα είχε ακριβώς το ίδιο γαλάζιο χρώμα με το λουλούδι, λες και αυτό είχε γεννηθεί από μέσα της. Έκανε λίγα μέτρα και χάζεψε το κτίριο συνολικά , μια μονοκατοικία πιθανότατα χτισμένη στην περίοδο του μεσοπόλεμου. Το μόνο που έβλεπες αταίριαστο με το κτίριο ήταν ένα σύνθημα με κόκκινο σπρευ ''  ΤΑ ΟΜΟΡΦΟΤΕΡΑ ΟΝΕΙΡΑ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΣΕ ΓΚΡΕΜΙΣΜΕΝΑ ΣΠΙΤΙΑ''
       Ένα μικρό μπαλκόνι να στέκει ακόμα σε πείσμα της φθοράς του χρόνου, με βαριά σιδερένια μα σάπια κάγκελα.  Με τη βοήθεια από το φως της αυγής είδε ότι οι σοβάδες είχαν καιρό πέσει στο μεγαλύτερο μέρος του κτιρίου, τα τζάμια στα παράθυρα σπασμένα ή ραγισμένα. Μόνο στον πάνω όροφο υπήρχε ένα παράθυρο άθικτο και μπορούσε να διακρίνει ένα λευκό ύφασμα, κάποια κουρτίνα που είχε μείνει κρεμασμένη  τόσες δεκαετίες εκεί. Παραξενεύτηκε. Ασυναίσθητα προσέγγισε πάλι το μαρμάρινο κεφαλόσκαλο, έσκυψε και με μια απότομη κίνηση έκοψε το γαλάζιο λουλούδι. Τότε ήταν που άκουσε μέσα στην σιωπή του χαράματος έναν αναστεναγμό. Ή μήπως ήταν βογκητό. Σίγουρα ερχόταν από το εσωτερικό του σπιτιού . Έμοιαζε σαν κάποιος να πόναγε ή ακόμα και να ψυχορραγούσε.
     Αφουγκράστηκε πάλι, ναι ήταν σίγουρος πια, κάποιος μέσα στο ερειπωμένο κτίριο χρειαζόταν βοήθεια. Δίχως να διστάσει πλησίασε την πόρτα, ήταν ασφαλισμένη εξωτερικά με 2 τάβλες. Τράβηξε τη μια μετά την άλλη, έσπασαν αμέσως. Μια φευγαλέα σκέψη τον επισκέφτηκε , '' πως μπήκε μέσα ο άγνωστος κάτοικος του σπιτιού αφού η πόρτα ήταν σφραγισμένη εξωτερικά''....... Έγειρε τον ώμο του κι έσπρωξε . Στην αρχή νόμιζε πως δε θα ανοίξει , μα το τσίριγμα από το σύρσιμο της πόρτας τον έκανε κι αναθάρρησε. Μόλις σχηματίστηκε ένα κενό που τον χώραγε εισήλθε με προσεκτικά βήματα. Κάτω από τα παπούτσια του ακούστηκαν θραύσματα γυαλιού να σπάνε. Η μυρωδιά της υγρασίας και της κλεισούρας ήταν απίστευτα έντονη. Υπήρχε ένας μικρός προθάλαμος , τον διάσχισε αργά προσπαθώντας να εστιάσει τον τόπο προέλευσης του βογκητού  που εξακολουθούσε να ακούγεται με  σταθερό επαναλαμβανόμενο ρυθμό. Αριστερά υπήρχαν ξύλινες σκάλες που οδηγούσαν προς τον πάνω όροφο ενώ η πόρτα που αποτελούσε την είσοδο στον ισόγειο χώρο ήταν χτισμένη με τούβλα! Παράξενο λες και κάποιος είχε κλείσει οριστικά κάποιες αναμνήσεις εκεί, φοβούμενος μη τυχόν δραπετεύσουν. Άρχισε να ανεβαίνει τα σκαλιά, ξύλινα και φθαρμένα , έτριζαν σε  κάθε του βήμα. Οι τοίχοι είχαν χάσει την παλιά τους αίγλη, η κουπαστή της σκάλας είχε πέσει με συνέπεια να προσπαθεί να ισορροπήσει χωρίς να καμιά βοήθεια.
      Σαν έφτασε στο πάνω όροφο , το φως ήταν πιο εμφανές , μιας και έμπαινε από τα παράθυρα ανεμπόδιστα. Ότι έπιπλο υπήρχε ήταν καλυμμένο από παχύ πέπλο σκόνης, ενώ μπορούσες να διακρίνεις αμέτρητες αράχνες και άλλα ζωύφια να σεργιανίζουν ελεύθερα.  Ο περίεργος αναστεναγμός τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Ακουγόταν πίσω από τη μοναδική πόρτα του ορόφου. Ο υπόλοιπος χώρος ήταν ενιαίος ενώ υπολόγισε πως το παράθυρο με την λευκή κουρτίνα βρισκόταν πίσω από την κλειστή πόρτα. Σήκωσε το χέρι του κι έπιασε το ξεχαρβαλωμένο πόμολο. Για ένα δευτερόλεπτο ο φόβος μπήκε στο αίμα του. Μα όχι , άκουγε αυτό το παραπονιάρικο ψίθυρο και έπρεπε να διαπιστώσει τι συνέβαινε. Άνοιξε επιφυλακτικά την πόρτα , έμοιαζε να φρακάρει μα ήταν αποφασισμένος να προχωρήσει. Κάτω από το παράθυρο με τη λευκή κουρτίνα βρισκόταν μπρούμυτα το σώμα ενός άντρα ανάμεσα σε διάφορα απομεινάρια  από την παλιά ζωή του σπιτιού.
     Τον πλησίασε και σαν βρέθηκε αρκετά κοντά του, παρατήρησε πως μια λίμνη αίματος αυξανόταν από τη μεριά μεταξύ του σώματος και του τοίχου. Ο άντρας έμοιαζε να πονάει και να πασχίζει να κρατηθεί στη ζωή. Ακατάληπτοι ήχοι και ανάσες έβγαιναν από το στόμα του.
- Φίλε  είσαι καλά ?
Προφανώς  και δεν πήρε καμιά απόκριση. Έσκυψε σκεπτόμενος αν πρέπει να τον κουνήσει ή απλά να ειδοποιήσει ένα ασθενοφόρο. Σαν άγγιξε ανεπαίσθητα την πλάτη του πεσμένου άντρα συνειδητοποίησε πως εκείνος μίλησε πιο καθαρά από ότι προηγουμένως
- Τι είπες φίλε? θα ειδοποιήσω ασθενοφόρο , κρατήσου.
- Ήρθες τελικά ? άργησες γαμώτο... σε περίμενα τόσα χρόνια....

Σάστισε , τι εννοούσε ο άγνωστος. Θα ήταν κάποιο παραλήρημα λόγω του χτυπήματος και του αίματος που έχανε τόσο γοργά.

- Μη φοβάσαι φίλε , θα τα καταφέρεις , θα καλέσω βοήθεια αμέσως.
- Βοήθεια? Δε τη θέλω , εσύ  τη χρειάζεσαι. Εγώ τέλειωσα, μέχρι εδώ ήταν Γιάννη. Άργησες, χάθηκε χρόνος.

Μα πως ήξερε το όνομά του , τι σκατά γινόταν μέσα σε αυτό το ερειπωμένο σπίτι! Δε μπορεί παρά να λέει ασυναρτησίες μέσα στο φευγιό του από τούτο τον κόσμο. Έτυχε και είπε το Γιάννης.
Έψαξε το κινητό του στην τσέπη, το βρήκε , σχημάτισε τον αριθμό μα δεν υπήρχε σήμα για να προχωρήσει στην κλήση.

- Φίλε δεν έχει καθόλου σήμα εδώ, πρέπει να βγω λίγο έξω να βρω βοήθεια και να ξανάρθω, οκ?
- Δε θέλω βοήθεια είπα, μόνο μια υπόσχεση να μου δώσεις. Μη με ξεχάσεις ποτέ. ΠΟΤΕ ΑΚΟΥΣ?
Να θυμάσαι τούτο το ερείπιο, μη το ξεχάσεις μα να κινήσεις να βρεις , να χτίσεις να ζήσεις αλλού.

Ο Γιάννης έμεινε ακίνητος, πάλευε να κατανοήσει όλο αυτό το παράξενο λόγο του άγνωστου.

- Ορκίσου Γιάννη, μη ξεχάσεις και πάρε το δρόμο σου, αυτόν που ονειρεύτηκες, μην αργείς άλλο, ξεκίνα, κοίτα με στα μάτια και ορκίσου.....γρήγορα....σβήνω...δε μου έμεινε πολύς χρόνος

Ο Γιάννης έστεκε άφωνος, τι να πει, τι να απαντήσει, πλησίασε πάλι προς το κορμί του άγνωστου, έσκυψε και με το ένα του χέρι τον γύρισε αργά ανάσκελα. Φοβόταν πως θα αντίκριζε κάποια σοβαρή πληγή να τρέχει με αίμα, μα συνειδητοποίησε πως από το ύψος της καρδιάς έτσι, δίχως εμφανές σημάδι ανάβλυζε το κόκκινο ποτάμι που έρεε στο παλιό ξύλινο πάτωμα.
Άφησε το βλέμμα του να στραφεί προς το πρόσωπο του άνδρα και τότε διασταυρώθηκαν οι ματιές τους. Μα...πως ήταν δυνατόν.!!!
Γούρλωσε τα μάτια του, πάγωσε, έπαψε να νιώθει την καρδιά του να χτυπά. Ο άγνωστος, που τελικά μόνο άγνωστος δε του ήταν του χαμογέλασε και έσβησε .....Σφάλισε τα βλέφαρα και ταξίδεψε για ένα άλλο κόσμο.

Ο Γιάννης έμεινε για λίγα δευτερόλεπτα να τον κοιτά.....Πόσο οικείος του ήταν! Μα αναζητώντας για μια λογική εξήγηση ένιωσε στο κεφάλι του μια πίεση, μια βουή κι ύστερα κατέρρευσε. Εκεί στο πάτωμα ο ένας Γιάννης δίπλα στον άλλο........


Το σώμα του τινάχτηκε λες και κάποιος είχε σταματήσει την παροχή οξυγόνου στους πνεύμονές του. Ανασηκώθηκε απότομα στο κρεβάτι του. Εφιάλτης? Τι ήταν αυτό? Η μήπως όνειρο? Νεκρός ?
Όρκος? Υπόσχεση? Ποιο μονοπάτι?

Ανοιγόκλεισε τα βλέφαρά του, προσπάθησε να θυμηθεί που ήταν , τι ώρα ήταν....είδε το ηλεκτρονικό ρολόι στο κομοδίνο.... τότε συνήλθε....Όνειρο ετών 38....που άρχισε να γίνεται πραγματικότητα.
Θα τηρούσε την υπόσχεση που έδωσε στον εαυτό του, ξεκινώντας από εκείνη την μέρα, τη μέρα που τα λουλούδια είχαν τη γιορτή τους!

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ............

Και τώρα πρέπει να...............

Με τρεμάμενα χέρια έπιασα το τετράδιο κι ένα μολύβι. Ξεκίνησα να σχηματίζω γράμματα. Έμοιαζαν τόσο πληγωμένα . Λέξεις μισές, θαρρείς κι ήταν ανάπηροι ενός ακήρυχτου πολέμου.
Γράφω δυο αράδες μα σταματώ. Δε βλέπω , τα δάκρυα στάζουν. Λίγες ακόμα λέξεις προστίθενται μα  πλέον η πρώτη  γραμμή του κειμένου μούσκεψε, ξεθωριάζει.

Και τώρα πρέπει .........

Να σου πω τι? Να στο εξηγήσω πως? Τι είμαι εγώ για να μπορώ? Εμένα  ποιος θα μου απαντήσει στα ερωτήματα που χτυπάνε ανελλιπώς τα τοιχώματα του μυαλού μου? Τρέμω από την ένταση, σφίγγω δυνατά το μολύβι κι η μύτη του σπάει. Κλείνω τα μάτια μου μήπως και στεγνώσουν. Μετρώ από μέσα μου, αργά , μέχρι το δέκα κι ύστερα τα ανοίγω και στρέφω το βλέμμα μου προς το φως της λάμπας. Αντέχω! Τα βλέφαρα ακίνητα. Δε τυφλώνομαι και φέρνω στο νου μου τη λάμψη της ψυχής σου. Εντυπωσιακά φωτεινή , γεμάτη ζέση κι αγάπη!

Και τώρα πρέπει.........

Να μη τυφλωθώ, παρόλο πως οι κόρες των ματιών έχουν διασταλεί επικίνδυνα. Τσούζουν υπερβολικά, πασχίζω να δω. Κρυώνω. Θέλω να σου μιλήσω μα δε ξέρω τι να πω. Ποιες είναι οι λέξεις οι ορθές? Αναζητώ το δρόμο που οδηγεί στις απαντήσεις. Που πουλάνε δύναμη? Που θα αγοράσω θάρρος?  Τα δάχτυλα πάγωσαν, πήραν ένα άρρωστο λευκό χρώμα. Το μολύβι γλιστρά συνέχεια μα δε τα παρατώ, γράφω. Οι συσπάσεις στους μυς πληθαίνουν λες και τους διαπερνά ηλεκτρικό ρεύμα. Νιώθεις το ίδιο?

Και τώρα πρέπει........

Να συνεχίσω κι ας σκίζεται η ψυχή μου με κάθε γράμμα που γεμίζει τη λευκή σελίδα. Μα δε θα δειλιάσω , ακούς? Θα προχωρήσω κι ας πονώ. Το μολύβι βγάζει έναν σπαρακτικό ήχο και σπάει στα δυο. Παίρνω το μισό και γράφω. Για σένα γράφω! Τα χείλη μου ξεράθηκαν, η ανάσα παύει ανά διαστήματα. Δε ξέρω γιατί στα  γράφω όλα αυτά, άραγε εσύ ξέρεις?

Και τώρα πρέπει........

Να κολυμπήσω στα δάκρυα που πλημμύρισαν την καρδιά μου, το μέσα μου, όλο μου το είναι. Θαρρώ πως πλέον το αίμα που περνά από την καρδιά μετατρέπεται σε δάκρυα και κυλάει βασανιστικά σε κάθε χιλιοστό μου. Χτυπάει αργά η καρδιά, χτυπά στο δικό σου ρυθμό. Λες και ''ζωγραφίζει'' νότες με κάθε χτύπο  για να σου παίξει  ένα τραγούδι. Όσα δάκρυα κι αν κυλήσουν ο πόνος, το μέσα μου  δε ξεπλένεται. Δε γίνεται αυτό , ποτέ δε θα γίνει.

Και τώρα πρέπει ........

Να αντέξω, ακόμα κι αν ο σπαραγμός εκκωφαντικός. Ακούω καθαρά κάθε κύταρό μου να ραγίζει. Σπάει , ναι διασπάται και το ένα πλέον γίνεται δυο... Βαθιά ανάσα. Την κρατώ μέσα μου, θέλω να ακούσω και το τελευταίο κύταρο να διασπάται. Εκπνοή ελπίδας! Ανακουφιστική. Σου στέλνω τα νέα κύταρά μου που γεννήθηκαν, να σε συμπληρώσουν, να σε κάνουν να χαμογελάσεις. Με ένα χαμόγελο πιο όμορφο από ποτέ.

Και τώρα πρέπει .....Μα ξέρεις κάτι, ΔΕ ΜΠΟΡΩ. Με λυγίζει αυτό το πρέπει. Ποτέ δεν είχα σκεφτεί πως θα αντιμετώπιζα αυτό το πρέπει. Με ματώνει και μόνο η ανάγνωση , η σκέψη αυτού του πρέπει.
Δε θέλω να πρέπει να....
Δεν αντέχω αυτό το γαμημένο πρέπει!!

ΑΝΤΙΟ ΓΙΑΓΙΑ

Και τώρα πρέπει να σε αποχαιρετήσουμε, φεύγεις μακριά.... Πέρασες αρκετά, καλά , κακά. Πολλά τα χρόνια που βάρυναν την πλάτη σου. Πάντα ξεχωριστή, δυναμική και με παραξενιές.

Ήσουν δεύτερη μάνα. Με τα καλά σου και τα άσχημα. Με τα χαμόγελα και τις φωνές σου. Μα τα αξίζεις τα δάκρυα που τρέχουν.

Φέρνω στο νου μου διάφορα, μνήμες και θύμησες από το χωριό.

Κάθε καλοκαίρι εκεί, να με κρατάς 2 μήνες, χατίρια δε χάλαγες μα ήθελες και να χεις το τελευταίο λόγο.

Εντολές, νουθεσίες , όλα με αγάπη και ενδιαφέρον δοσμένα '' μην αργήσεις, μη μπαίνετε στο λιοτρίβι, το νου σου στα φίδια'' .......

Είχες το τρόπο σου να επιβάλλεσαι , να παίρνεις αυτό που ήθελες, αφεντικό ήσουν. Και στο πορτοφόλι και στο σπίτι. Αλλά σε καμάρωνε ο παππούς κι ας μη στο έλεγε ποτέ.

Θυμάμαι την καλοσύνη σου, σαν εγγόνι πάντα δε ξέχναγες να δώσεις το κατιτί σου. Δεν είχα παράπονο, ότι μπορούσες θα το έκανες για εμάς.

Φίλευες τους ξένους, τους συγγενείς, μα τα καλύτερα τα κράταγες για μας.

Ναι παράξενη ήσουν σε πολλά, το ένα μύριζε το άλλο δε σου έκανε κέφι, πάντα έτσι σε θυμάμαι, να λυπάσαι να φας το κατσίκι που τάιζες με το μπουκάλι, που το είχες ξεγεννήσει.  Αλλά τόσα χρόνια τράβαγε αυτό , δε θα άλλαζες στα τελευταία. Ζήταγες τα δικά σου, αυτά που ποθούσες, χωρίς να υπερβαίνεις τη λογική. Μια μάρκα κρέμες,ψωμί απ'ο το φούρνο της πάνω γειτονιάς.

Θυμάμαι πως σε πείραζα σαν έβλεπες τα δακρύβρεχτα σήριαλ, ανάσα δεν ήθελες να ακουγόταν, θα το έβλεπες και μετά θα έτρωγε ο παππούς. Να μάθει να περιμένει έλεγες.

Μεγάλωσες στις κακουχίες, σκληρή, με αντοχές ζηλευτές. Δε τη φοβόσουν τη δουλειά, την κούραση, πάντα έτοιμη να ιδρώσεις ακόμα λίγο. Ακόμα και τα ζωντανά σου, ένιωθαν αυτή τη δύναμη. Υπάκουα σε κάθε παράγγελμα. Ακόμα θυμάμαι πόσο καιρό σε παρακάλαγα να πάρω μόνος το άλογο.
'' όχι ακόμα, σαν μεγαλώσεις '' κι άξαφνα μια μέρα μια εντολή εύηχη στα αυτιά μου. '' Σύρε πάρε το άλογο κι άει βρες τον παππού σου στον κάμπο''

Σε ευχαριστώ

Για τις μυρωδιές και γεύσεις που ποτέ δε θα ξεχάσω.

Η μυρωδιά του φρεσκοψημένου ψωμιού στο ξυλόφουρνο . Τι υπέροχη γεύση είχε σαν μου το έδινες μαζί με φέτα. δικιά σου κι αυτή. Φώναζες βέβαια να μη το τρώω καυτό και πάθει το στομάχι μου. Αλλά  ήταν το καλύτερο ψωμί που δοκίμασα ποτέ!

Θυμάμαι και κάτι μεσημέρια μέσα στη ζέστη του καλοκαιριού , εσύ να τηγανίζεις με το γκάζι, χοιρινή μπριζόλα. Και να τη ''σβήνεις '' με κρασί. Ειλικρινά οσμές παραδεισένιες, ξέχναγα και το παιχνίδι κι όλα.

Κι ήταν και κάτι απογεύματα που έδινες άδεια να πλησιάσω το βάζο στο ψυγείο. Εκείνο με το μελιτζανάκι. Σε παρακάλαγα κάθε φορά να βάζεις περισσότερα αμύγδαλα , μα ποτέ δε θα χάλαγες τις αναλογίες. Και καλά έκανες γιατί η γλύκα του ακόμα χαιδεύει τον ουρανίσκο μου.

Σε ευχαριστώ

Έρχονται στο νου μου εικόνες από τον κάμπο σαν μου μάθαινες να φυτεύω πατάτες, κρεμμύδια , από το μάζεμα των ελιών , ακόμα κι από το άρμεγμα της κάθε κατσίκας. Ναι τους έδινες ονόματα , δενόσουν με τα ζώα όπως μόνο εσύ μπορούσες. Εξαιρώ τις κοτούλες, αυτές τις κακομοίρες λες και τις είχες άχτι. Τόση φροντίδα , μα σαν ερχόταν η ώρα τους, τις  ''έστριβες'' . Σε έκανε η ζωή έτσι, μια γυναίκα που για την εποχή της ήταν διαφορετική. Αν γεννιόσουν σήμερα θα έφτανες πολύ ψηλά, υπάρχουν λίγες εκεί έξω που θα τα συνδύαζαν όλα τόσο αρμονικά και με αποφασιστικότητα. Είμαι περήφανος που είσαι η γιαγιά μου.

Σε ευχαριστώ

Θυμάμαι και την επιμονή σου σε ότι πίστευες, αυτό που ήθελες θα το κυνηγούσες να το πετύχεις άσχετα αν φάνταζε για λάθος.  Είχες παραξενιές, είχες κι αρνητικά. Όμως ήσουν ο εαυτός σου και πήρα άπειρα μαθήματα ζωής από σένα και τη στάση σου . Τελευταίο παράδειγμα η αντοχή σου εκείνες τις πρώτες ώρες, τις δύσκολες . Δύναμη, στωικότητα, θάρρος . Δε το πίστευα, μόνο εσύ θα μπορούσες να αντέξεις τόσο.
 Νιώθω τυχερός για όλα, για κάθε μνήμη που φέρνω στο νου μου. Για κάθε σου στιγμή και κουβέντα. Ακόμα και για εκείνες τις λίγες φορές που με μάλωνες σαν ήμουν παιδί.

ΣΕ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Αντίο Γιαγιά,  δε θα σε ξεχάσω ποτέ, να προσέχεις το παππού εκεί ε.....

ΜΕΛΙΝΑ

Πριν λίγες μέρες γνώρισα ένα μικρό άγγελο. Ναι άγγελο. Μπορεί να μην πιστεύω στους ουρανούς και στους θεούς. Όμως αλήθεια σας λέω, τον είδα με τα ματιά μου.

     Μπήκα σε ένα πολύχρωμο δωμάτιο , γεμάτο κουκλάκια , ζωγραφιές και φωτογραφίες. Το διερευνητικό βλέμμα του μικρού αγγέλου που στεκόταν εκεί μπροστά με ξάφνιασε. Έψαχνε κάτι στον άγνωστο επισκέπτη που εισχώρησε στο χώρο της. Ίσως να έλπιζε πως στη τσάντα που κρατούσα υπήρχε κάποιο πολύτιμο δώρο. Με μικρά ασταθή βήματα, μιας και δυσκολευόταν να σέρνει μαζί και τη συρόμενη βάση με τον ορό που έσταζε φάρμακο, κατευθύνθηκε στο κρεβάτι της. Έμοιαζε να θέλει να ρωτήσει κάτι, φαινόταν καθαρά παρόλο που η μάσκα της έκρυβε το μισό πρόσωπό της. Τα ματάκια της συνέχιζαν να εξερευνούν. Δε μίλαγε, εξάλλου πόσες λέξεις να έλεγε ένας άγγελος 2.5 ετών ?

Με τη βοήθεια της μαμάς της ανέβηκε στο κρεβάτι, σταύρωσε τα ποδαράκια της και περίμενε. Έβγαλε τη μάσκα και το ταβάνι γέμισε αστέρια λαμπερά. Προσωπάκι γεμάτο λάμψη, τι κι αν είχε θαμπό χρώμα το δέρμα της. Δεν έχω δει πιο όμορφο αγγελούδι! Ε και τι έγινε που δεν είχε μαλλάκια! Τους αγγέλους τους ξεχωρίζεις από την καρδιά, όχι από την εμφάνιση!

Σαν έπιασε με τα μικρά της δάχτυλα μακρόστενο κουτί με το ασημένιο περιτύλιγμα και το φιόγκο, μια αστραπή φώτισε τα ματάκια της. Ελπίδα! ‘’Δε μπορεί , ίσως ο άγνωστος να έφερε κάτι όμορφο, κάτι να μη πονάω’’ θα σκέφτηκε η μικρή . Όλα τα παιδιά ανοίγουν  ανυπόμονα τα δώρα τους και τούτο το όμορφο πλασματάκι δε θα ήταν η εξαίρεση. Όταν είδε τη μεγάλη σοκολάτα ένιωσα πως είχα κάνει το πιο ακριβό δώρο του κόσμου!! Ήθελα να πάω να αρπάξω τον μικρό άγγελο, να του χαρίσω τη πιο δυνατή και ζεστή αγκαλιά μου. Μα δεν επιτρέπεται. Τα μικρόβια επικίνδυνα για τα ‘’φτερά’’ της και τι θα γινόταν ένας άγγελος χωρίς φτερά?

Λαχτάρα, ναι, αυτή η παιδική λαχτάρα για σοκολάτα. Την πιπίλαγε, τη δάγκωνε, την κοίταζε ,έκοβε νέα κομμάτια, αχόρταγα! Ξέρω πως θα ήθελε να της είχα δωρίσει ένα γιατρικό, ένα φάρμακο να μην πονά ,να γίνει καλά και να γυρίσει στο σπίτι της να παίξει με τα αδέρφια της. Μακάρι να μπορούσα, ίσως η σοκολάτα να είχε μια μαγική επίδραση, ένα φάρμακο λίγων λεπτών, που σε ταξιδεύει μακριά από νοσοκομεία, ορούς εξετάσεις , να σου παίρνει τον πόνο.

Όσο έτρωγε μαλάκωνε το βλέμμα της, θαρρείς και αποδέχτηκε τον ξένο που της χάρισε το γλυκό διάλειμμα. Πάσχιζα να την αποσπάσω την προσοχή με γκριμάτσες, όμως είτε η σοκολάτα ήταν άξιο φάρμακο είτε ο συνεσταλμένος άγγελος δεν αφηνόταν σε χαμόγελα. Λες και γνώριζε την κρισιμότητα της κατάστασής της. Έστρεψε το κεφάλι της στο τοίχο με τις φωτογραφίες. Τότε την πρόσεξα, σίγουρα ήθελε να την δω. Μια από αυτές απεικόνιζε , σε μια αυλή με γκαζόν ένα χαμογελαστό πανέμορφο κοριτσάκι με γαλάζιο φορεματάκι μέχρι το γόνατο. Δέσποζαν τα καστανά , μακριά μαλλιά της. Ήταν ο ίδιος άγγελος. Η μικρή με τον τρόπο της μου έδειχνε πόσο όμορφη ήταν τότε, εκεί στο σπίτι της, πριν αρχίσει ο γολγοθάς. Όμως εγώ έβλεπα εκεί μπροστά μου, το πιο όμορφο αγγελούδι, τα μάτια της κυριαρχούσαν , σε κυρίευαν. Σε  κάρφωναν βαθιά. Αναζητούσαν απαντήσεις. Μα τι να πεις .Πως να εξηγήσεις σε ένα πλάσμα 2.5 ετών?

Έχοντας φάει μπόλικες πλάκες σοκολάτας  και χαρίζοντας ένα μισό χαμόγελο πιθανώς ευγνωμοσύνης, ξάπλωσε απαλά στην πράσινη κουβέρτα της. Ακούμπησε με προσοχή το χεράκι της που είχε τον ορό στο πλάι. Καταλάβαινε απόλυτα ότι δεν έπρεπε να πάψει η ροή! Ναι σε αυτή την ηλικία έμοιαζε να έχει πλήρη επίγνωση της ανηφόρας που τραβάει.

Αποκοιμήθηκε σε   δευτερόλεπτα, λογικό αφού ο οργανισμός της έχει φτάσει σε οριακά επίπεδα. Χρειάζεται ξεκούραση, μικρές στάσεις για να συνεχίσει να μάχεται. Πιστέψτε με δεν έχω ξαναδεί πιο όμορφη εικόνα. Ο μικρός άγγελος να κοιμάται ήσυχα, γαλήνια , σαν να ταξίδευε σε μια μακρινή παιχνιδούπολη.

Ήθελα να κλάψω αλλά δε το έκανα. Να δακρύσω γιατί ήταν από τις λίγες φορές που ζήλεψα τόσο ένα παιδί. Πόθησα να είχα κι εγώ ένα δικό μου άγγελο. Δε μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από πάνω της. Μια όαση , ένα εξωπραγματικό σκηνικό. Δε μπορούσα να δεχτώ αυτή την άδικη χρωματιστή ‘’φυλακή’’  για το μικρό άγγελο! Τα γιατί ξεπηδούσαν από παντού.

Λίγα μόλις λεπτά, η μικρή ξύπνησε. Σήκωσε με αφέλεια το αριστερό χέρι της κι έτριψε το μουτράκι της για να ‘’προσγειωθεί ΄΄ στον πλανήτη του πόνου. Ανασηκώθηκε . Το βλέμμα της περιφέρθηκε στο δωμάτιο, προσπέρασε από μένα λες και ήμουν αόρατος. Έμεινε να κοιτά τη μητέρα της. Ένα δάκρυ αργά, βασανιστικά πρόβαλε από τα πιο υπέροχα μάτια τούτου του κόσμου. Ένα δάκρυ ποταμός που έπνιξε τη ψυχή μου. Αν υπάρχει θεός ήθελα να ήξερα αν θα άντεχε να βλέπει αυτό το δάκρυ.

Το σώμα του αγγέλου βίωνε τον πόνο, έναν άδικο μα τόσο άσχημο πόνο! Ότι λέξη κι αν εκστόμισα η μικρή δε μπορούσε να την κατανοήσει. Εξάλλου πώς να αιτιολογήσεις ,πώς να την κάνεις να καταλάβει μια αρρώστια που την ‘’ματώνει’’ βαθιά. Ήθελε τη μοναξιά της. Να κλάψει δίχως θεατές, να παλέψει τον πόνο που δε καταλάβαινε, που δε μπορούσε να ομολογήσει. Ακολούθησα τη σιωπηλή ικεσία της, σηκώθηκα να της αφήσω ελεύθερο το χώρο της. Όταν η μαμά της είπε πως θα ξαναερχόμουν σύντομα με άλλη μεγάλη σοκολάτα και πως τώρα έπρεπε να χαιρετήσει τον άγνωστο που μπήκε στον  ‘’πλανήτη ‘’ της, η μικρή γύρισε  προς το μέρος μου .ύψωσε το ταλαιπωρημένο χεράκι της με τον ορό, έγνεψε τόσο γλυκά, λέγοντας το πιο εύηχο ‘’γεια΄΄ που μου έχουν πει!  Ανταπέδωσα το χαιρετισμό κι απομακρύνθηκα με όση δύναμη μου είχε μείνει. Τόσα ανάμικτα συναισθήματα πετούσαν τριγύρω. Μα περισσότερο είχα στο νου μου , αυτό το βλέμμα. Ναι υπάρχουν άγγελοι, πλέον το πιστεύω!

**Αυτές τις ώρες ο μικρός άγγελος δίνει έναν άνισο αγώνα με αξιοπρέπεια που θα τη ζηλεύαμε όλοι! Η μικρή μαχήτρια της ζωής, παλεύει να νικήσει. Με τα ‘’φτερά ‘’ της να σκίζουν τον αέρα πασχίζει να κρατηθεί  κόντρα σε έναν τυφώνα. Τι κι αν είναι ακίνητη, αυτή ‘’πολεμάει’’ με κάθε κύτταρο της!

Χρειάζεται τη βοήθεια μας…..Ο καθένας από το μετερίζι και τα πιστεύω του.

Είτε με προσευχή είτε με ένα σφίξιμο της γροθιάς και ένα καθαρό βλέμμα προς τον ουρανό είτε με τη θετική σκέψη μας…

Μικρή Μελίνα θα κερδίσεις και σύντομα θα σου φέρουμε πολλές σοκολάτες! Όχι με αμύγδαλα, από εκείνες τις γλυκές  που σου αρέσουν.