Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

ΠΑΝΤΑ ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ

Η ΑΤΜΟΣΦΑΙΡΑ ΗΛΕΚΤΡΙΣΜΕΝΗ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΥΝΑΝΤΙΟΝΤΟΥΣΑΝ, ΕΚΕΙΝΗ ΜΕ ΤΟ ΑΡΧΟΝΤΙΚΟ ΤΗΣ ΣΤΥΛ, ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΖΕ ΠΑΝΤΑ ΕΥΘΕΙΑ ΒΑΘΙΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ...ΠΑΛΙ ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ ΚΑΘΟΝΤΟΥΣΑΝ..
ΠΟΤΕ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΒΡΕΙ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΑΠΟΚΡΟΥΕΙ ΤΙΣ ΣΠΙΘΕΣ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΤΗΣ...
ΤΟ ΚΡΑΣΙ ΣΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΚΟΝΤΕΥΕ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ...Η ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΤΟΥΣ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΚΡΑΤΕΙ ΩΡΕΣ,ΜΕΡΕΣ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ ΜΙΛΑΓΑΝ ΑΚΑΤΑΠΑΥΣΤΑ...ΟΧΙ ΑΠΟ ΑΜΗΧΑΝΙΑ..
ΤΙ ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΒΟΛΤΕΣ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΠΥΚΝΩΣΕΙ ΠΡΟΣΦΑΤΑ, ΕΙΧΑΝ ΝΑ ΠΟΥΝ ΠΟΛΛΑ, ΕΙΧΑΝ ΜΑΖΕΥΤΕΙ ΤΟΣΑ..ΕΙΔΙΚΑ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΤΟΥΣ ΕΙΧΑΝ ΒΡΕΙ ΤΗΝ ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΝΑ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΟΥΝ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΤΟΥΣ...ΕΚΕΙΝΗ ΒΕΒΑΙΑ ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΕΛΕΓΧΕ, ΙΣΧΥΡΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ, ΔΕΝ ΑΦΗΝΕ ΠΟΛΛΑ ...ΦΙΛΤΡΑΡΕ ΠΑΝΤΑ ΚΙ ΕΠΕΤΡΕΠΕ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΝΑ ΦΑΝΕΙ..ΦΥΣΙΚΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΔΙΔΑΝ  ΤΑ ΠΑΝΤΑ...
ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΙΟ ΤΟΛΜΗΡΟΣ, ΤΟΥ ΕΔΩΣΕ ΤΗΝ ΑΦΟΡΜΗ ΣΤΗ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΕΞΟΔΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΙΠΕ ΤΙ ΕΝΙΩΘΕ,ΜΕ ΛΟΓΙΑ ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ ΓΙΑΤΙ ΦΟΒΟΤΑΝ ΜΗ ΤΗ ΤΡΟΜΑΞΕΙ....ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΘΟΝΤΑΝ ΑΠΕΝΑΝΤΙ Ο ΕΝΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ...
ΤΟ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΒΡΑΔΥ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΞΕΝΟ...ΕΙΧΕ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΕΙ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΣΤΕΝΕΥΑΣ ΤΑ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ, ΜΑ ΔΕΝ ΕΒΡΙΣΚΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΛΗΛΟ ΜΟΝΟΠΑΤΙ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΝ ΟΔΗΓΟΥΣΕ ΣΤΟΝ ΠΡΟΟΡΙΣΜΟ ΤΟΥ.....ΑΥΤΗ ΚΑΤΑΦΕΡΝΕ ΠΑΝΤΑ ΝΑ ΒΑΖΕΙ ΕΜΠΟΔΙΑ..ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΠΟΨΕ...ΑΝ ΚΑΙ ΕΔΕΙΧΝΕ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΣΗΜΑΔΙΑ ΝΑ ΑΦΕΘΕΙ...ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΗΘΕΛΕ...ΜΑ Η ΛΟΓΙΚΗ ΤΗΣ , ΤΗΝ ΕΚΑΝΕ ΚΑΣΤΡΟ ΑΠΟΡΘΗΤΟ....
ΤΑ ΠΟΤΗΡΙΑ ΕΙΧΑΝ ΑΔΕΙΑΣΕΙ...ΕΚΑΝΕ ΝΕΥΜΑ ΝΑ ΠΑΡΑΓΓΕΙΛΕΙ ΑΚΟΜΑ ΔΥΟ ΜΑ ΕΚΕΙΝΗ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ..
-’ΞΕΧΝΑΣ ΟΤΙ ΑΥΡΙΟ ΠΡΩΙ ΞΥΠΝΑΩ ΝΩΡΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΣΤΟ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ,ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ..’’ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΧΑΡΙΖΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΠΑΡΑΠΟΝΙΑΡΙΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ
-’ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΦΥΓΕΙΣ, ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΜΑ ΣΕ ΘΕΛΩ ΕΔΩ...ΓΙΑΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΕΥΓΕΙΣ ΠΑΝΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΝΕΣΑΙ?''  ΛΕΞΕΙΣ ΜΑΧΑΙΡΙΑ ΠΟΥ ΞΕΣΤΟΜΙΣΕ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙ ΠΟΥ ΒΡΗΛΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ
ΤΑ ΒΛΕΦΑΡΑ ΤΗΣ ΤΡΕΜΟΠΑΙΞΑΝ...ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΔΑΚΡΥΣΕΙ ...ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΧΩΘΕΙ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΤΟΥ....ΝΑ ΓΕΥΤΕΙ ΤΑ ΧΕΙΛΙΑ ΤΟΥ...ΜΑ ΔΕ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΤΟ ΕΠΙΤΡΕΨΕΙ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ...ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΟΝΕΣΕΙ.?..ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΠΛΗΓΩΝΕΤΑΙ ΑΦΟΥ ΔΕ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΕΛΕΙ ΠΛΑΙ ΤΗΣ ΣΥΝΕΧΕΙΑ?

-'ΜΗ ΤΟ ΚΑΝΕΙΣ ΑΥΤΟ...ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΔΕ ΜΠΟΡΩ..ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΝΑ ΜΕΙΝΩ...ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΩ...’ ΚΟΜΠΙΑΣΕ ΕΛΑΦΡΩΣ ΜΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕ ΚΙ ΑΣ ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΘΑ ΤΟΝ ΣΚΟΤΩΝΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΘΑ ΛΕΓΕ...

-’ ΞΕΡΕΙΣ ΠΩΣ ΝΙΩΘΩ ΓΙΑ ΣΕΝΑ...ΣΤΟ ΕΙΠΑ...ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΤΟ ΠΩ ΠΑΛΙ...ΜΑ ΕΣΥ ΕΔΩ ΚΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ....ΔΕ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΚΑΤΙ...’ ΤΟ ΔΑΚΡΥ ΤΗΣ ΕΓΚΛΩΒΙΣΤΗΚΕ , ΔΕ ΚΑΤΑΦΕΡΕ ΝΑ ΛΥΓΙΣΕΙ ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ...
ΕΚΕΙΝΟΣ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΖΕ ΜΕ ΑΠΟΓΝΩΣΗ...ΕΙΧΕ ΤΟΣΑ ΝΑ ΠΕΙ...ΣΙΓΗΣΕ ΓΙΑ ΛΙΓΟ...

-’ΑΣΕ ΝΑ ΚΥΛΗΣΕΙ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΚΑΙΡΟ ΘΑ ΕΡΘΩ ΕΓΩ ΣΕ ΣΕΝΑ...ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΕΞΑΛΛΟΥ ΑΛΛΟ ΕΔΩ...ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΙΠΟΤΑ ΝΑ ΜΕ ΚΡΑΤΕΙ..’’
ΤΟΝ ΔΙΕΚΟΨΕ ΑΠΟΤΟΜΑ ΜΑ ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΑ...

-’ ΕΧΕΙΣ ΕΔΩ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ,ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,ΦΙΛΟΥΣ ...ΜΗ ΛΕΣ ΜΕΓΑΛΑ ΛΟΓΙΑ..ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΟ ΡΙΣΚΑΡΩ ...ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΠΛΗΓΩΘΩ ΠΑΛΙ ΚΑΙ ΤΟ ΓΝΩΡΙΖΕΙΣ...ΔΕ ΘΑ ΞΑΝΑΣΤΑΘΩ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΑΝ ΚΑΤΙ ΔΕ ΠΑΕΙ ΚΑΛΑ...ΛΥΠΑΜΑΙ...ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΗΤΑΝ ΛΛΙΩΣ ΜΑ...ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ...ΦΕΥΓΟΥΜΕ? '

 ΠΑΝΤΑ ΕΤΣΙ ΗΤΑΝ..ΔΥΝΑΤΗ, ΕΙΧΕ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟΣΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΗΣ ΚΑΙ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΚΛΕΙΝΕΤΑΙ ΚΑΛΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΗΣ..ΠΡΟΕΙΧΕ Η ΗΡΕΜΙΑ ΤΗΣ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΟΤΑΝ ΕΧΑΝΕ ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΠΟΛΥ....ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΑΜΠΟ ΤΟΥ ΜΠΑΡ . ΡΙΧΝΟΝΤΑΣ ΤΟΥ ΕΝΑ ΒΛΕΜΜΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ...ΔΕΝ ΑΦΗΝΕ ΠΕΡΙΘΩΡΙΑ ΔΙΑΦΩΝΙΑΣ Η ΠΕΡΑΙΤΕΡΩ ΣΥΖΗΤΗΣΗΣ..ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΠΑΝΤΑ...ΕΙΧΕ ΤΗ ΔΥΝΑΜΗ ΚΑΙ ΤΟ ΤΡΟΠΟ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΕΙ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ...ΠΑΝΤΑ ΙΣΧΥΡΗ...
ΑΥΤΟΣ ΑΠΛΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕ ΤΙΣ ΕΝΤΟΛΕΣ ΤΗΣ....ΒΓΗΚΑΝ ΣΙΩΠΗΛΟΙ ΕΞΩ ..ΠΕΡΠΑΤΗΣΑΝ ΑΡΓΑ ΑΡΓΑ ΩΣ ΤΟ ΣΤΑΘΜΟ ΤΟΥ ΜΕΤΡΟ...ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ, ΝΑ ΤΗΣ ΠΕΙ ΟΧΙ...ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΟΤΑΝ ΕΠΑΙΡΝΕ ΑΠΟΦΑΣΗ ΔΕ ΤΗΝ ΑΛΛΑΖΕ...ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΤΗΝ ΠΙΑΣΕΙ ΑΠΟ ΤΟ ΧΕΡΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΟΔΗΓΗΣΕΙ ΑΛΛΟΥ...ΜΑ ΔΕ ΤΟ ΚΑΝΕ.....

-’ ΛΟΙΠΟΝ ΩΡΑ ΝΑ ΣΕ ΚΑΛΗΝΥΧΤΙΣΩ’ ΤΟΥ ΕΙΠΕ ΚΑΘΩΣ ΦΤΑΣΑΝΕ ΣΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΧΩΡΙΣΟΥΝ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΙΡΝΑΝΕ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΑ ΤΡΕΝΑ,ΑΝΤΙΘΕΤΗΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΗΣ, ΓΥΡΙΣΕ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΙΤΑΞΕ ΜΕ ΤΟ ΠΙΟ ΓΛΥΚΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΤΗΣ....ΠΑΛΙ ΕΛΑΜΠΕ ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΚΕΦΤΗΚΕ ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΙ ΑΣ ΕΙΧΕ ΠΕΣΕΙ Η ΝΥΧΤΑ....

-’ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΠΩ ΟΣΑ ΘΕΛΩ ΓΙΑΤΙ ΔΕ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ...ΜΑ ...’’ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΝΑ ΤΗΣ ΛΕΕΙ ΠΑΣΧΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΕΞΑΝΤΛΗΣΕΙ ΚΑΘΕ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΣΤΑΣΗ..

.ΕΚΕΙΝΗ ΑΜΕΣΩΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΤΟ ΔΑΧΤΥΛΟ ΤΗΣ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ...ΔΕ ΘΑ ΤΟΝ ΑΦΗΝΕ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΜΗ ΝΑ ΚΑΤΑΚΤΗΣΕΙ ΤΟ ΚΑΣΤΡΟ ΤΗΣ...ΟΧΙ ΥΠΟ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΥΝΘΗΚΕΣ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ..ΗΞΕΡΕ ΟΤΙ ΑΝ ΤΟΥ ΑΦΗΝΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΘΑ ΤΗΝ ΠΛΗΣΙΑΖΕ ΑΡΚΕΤΑ ΚΙ ΕΚΕΙΝΗ ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΕΧΕΙ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ...ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ  ΠΑΕΙ ΝΑ ΤΗ ΒΡΕΙ...ΓΙΑΤΙ ΑΝ ΤΟ ΠΙΣΤΕΥΕ ΚΑΙ ΔΕ ΓΙΝΟΤΑΝ ΘΑ ΜΑΖΕΥΕ ΚΑΙΡΟ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΤΗΣ...

-’ ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ’ ΤΟΥ ΖΗΤΗΣΕ ΕΥΓΕΝΙΚΑ ΘΕΛΟΝΤΑΣ ΓΙΑ ΑΚΟΜΑ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΝΑ ΔΕΙΞΕΙ ΟΤΙ ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΙ ΤΙΠΟΤΑ...
ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ ΚΟΙΤΑΖΟΝΤΟΥΣΑΝ...ΒΛΕΜΜΑΤΑ ΓΕΜΑΤΑ ΠΟΘΟ,ΕΛΞΗ...Η ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΕΒΡΙΣΚΕ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ...ΜΑ ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΜΑΚΡΙΑ...

-’ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ...ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ..ΘΑ ΣΕ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ..’ ΕΙΠΕ ΕΚΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΠΑΙΤΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕ ΦΩΝΗ ΤΡΕΜΑΜΕΝΗ

-’ΚΑΙ ΣΥ ΝΑ ΠΡΟΣΕΧΕΙΣ ..ΤΟΥ ΑΠΑΝΤΗΣΕ...ΚΙ ΕΣΚΥΨΕ ΚΑΙ ΤΟΥ ΔΩΣΕ ΕΝΑ ΤΡΥΦΕΡΟ ΠΕΤΑΧΤΟ ΦΙΛΙ ΣΤΟ ΜΑΓΟΥΛΟ...

ΔΕ ΜΠΟΡΕΣΕ ΝΑ ΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΕΙ..ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕ...ΜΕΘΥΣΕ ΑΠΟ ΤΗ ΜΥΡΩΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΘΩΣ ΤΟΝ ΕΙΧΕ ΑΓΓΙΞΕΙ...ΚΟΠΗΚΑΝ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥ...ΕΚΕΙΝΗ ΕΦΥΓΕ ΑΓΕΡΩΧΗ ΟΠΩΣ ΠΑΝΤΑ...ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΜΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΕΚΠΛΗΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ ΤΗΣ ΝΑ ΞΕΡΕΙ ΟΤΙ ΘΑ ΤΗΝ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΕΙ ΤΙΣ ΝΥΧΤΕΣ....
ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΘΗΚΕ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ...ΕΝΙΩΘΕ ΟΤΙ ΘΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΤΩ..ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΝΑ ΠΙΣΤΕΨΕΙ ΟΤΙ ΤΗΝ ΕΧΑΝΕ ΠΑΛΙ...ΠΑΛΙ ΞΕΦΕΥΓΕ ΑΠΟΤΟ ΠΕΠΡΩΜΕΝΟ ΤΟΥΣ..ΑΚΟΥΣΕ ΤΟΝ ΗΧΟ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ....ΣΗΚΩΣΕ ΑΡΓΑ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΙΔΕ ΝΑ ΜΠΑΙΝΕΙ ΣΤΟ ΒΑΓΟΝΙ...ΠΑΝΕΜΟΡΦΗ...ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΤΗ...ΕΥΘΥΤΕΝΗΣ ..,,ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ..ΔΕΝ ΕΜΙΑΖΕ ΜΕ ΚΑΜΙΑ ΑΛΛΗ...ΣΑΝ ΝΑ ΤΑΝ ΒΓΑΛΜΕΝΗ ΑΠΟ ΠΑΡΜΥΘΙ...ΑΕΡΙΚΟ ΠΟΥ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΗ ΓΗ...ΕΚΕΙΝΗ ΚΟΛΛΗΣΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΣΤΟ ΤΖΑΜΙ, ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΤΗΣ ΚΑΙ ΜΕ ΥΠΕΡΟΧΑ ΜΑΚΡΙΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΗΣ ΤΟΥ ΓΝΕΥΣΕ ΑΝΤΙΟ...ΤΟΤΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑΝ ΟΤΙ ΗΡΘΕ Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΕΜΦΑΝΙΣΗΣ ΤΟΥΣ...ΜΕΤΡΗΜΕΝΑ,ΚΑΥΤΑ..ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΘΟΥ, ΛΥΠΗΣ....ΑΠΩΘΗΜΕΝΑ ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΑΝ ΝΑ ΒΑΣΑΝΙΖΟΥΝ ΔΥΟ ΚΑΡΔΙΕΣ...ΕΤΣΙ ΚΙ ΑΥΤΟΣ ΑΚΟΥΜΠΗΣΕ ΤΑ ΔΥΟ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΣΤΕΙΛΕ ΕΝΑ ΦΙΛΙ...

-’ ΣΑΓΑΠΩ ΨΕΛΙΣΕ ΜΑ Ο ΗΧΟΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΡΟΔΕΣ ΤΟΥ ΤΡΕΝΟΥ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΓΕ ΕΣΒΗΣΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ........
.Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟΥΣ..ΑΝΤΙΚΡΙΣΤΑ ΟΠΩΣ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΜΕ ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΠΑΛΙ ΜΑ ΜΕ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΝΑ ΧΤΙΖΟΥΝ ΤΗ ΓΕΦΥΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΤΟΥΣ ΕΝΩΝΕ ΚΑΠΟΤΕ...