Λουλούδι στη γη θωρεί εκείνο του ουρανού!

Το είχε νιώσει από το πρώτο ξύπνημα της φετινής χρονιάς, τότε που είχε αναγκαστεί να ξυπνήσει λίγο μετά το μεσημέρι, για να παρευρεθεί στο οικογενειακό εορταστικό τραπέζι...Ναι τούτη η χρονιά έμοιαζε τόσο ανηφορική. Δεν άντεχε άλλο . Η μήπως έπρεπε να την χαρακτηρίσει κατηφορική?

Είχε εντείνει τις επισκέψεις της στο γυμναστήριο στο πέρασμα της χρονιάς, αναζητώντας μια βελτίωση στη φυσική της κατάσταση. Πίστευε πως κάτι τέτοιο θα άλλαζε και την ψυχολογική κατεύθυνση. Κοίταζε κάθε φορά τον μεγάλο καθρέφτη εκεί ,μιας κι είχε αρχίσει να αισθάνεται και πάλι ποθητή,  άσχετα αν η προσωπική της γυμνάστρια συνεχώς της τόνιζε πως μόνο μικρές πινελιές χρειαζόταν σε αυτό τον υπέροχο σαρκικό καμβά.

Είχε ''μπουκώσει'' με όλα... εργασία , φίλοι , εραστές , οικογενειακές και ένα σωρό κοινωνικές υποχρεώσεις...κι όσο περνούσαν οι μήνες αισθανόταν τις Συμπληγάδες Πέτρες να κλείνουν αργά και σταθερά , ενώ εκείνη έστεκε μόνη κι ανήμπορη σε μια θάλασσα από σκέψεις.

Η Άνοιξη πέρασε κι ούτε που την άγγιξε...λες και για εκείνη είχαν πάψει να ευωδιάζουν τα άνθη. Στη ψυχή της ακόμα επικρατούσε ένας πόλεμος, σχετικά με το ποια πορεία έπρεπε να ακολουθήσει Πίστευε πως έπρεπε να δράσει μα από την άλλη κάποιοι της συμβούλευαν να πάψει να μεμψιμοιρεί  και να χαρεί όσα έχει. Μα μέσα της καιγόταν, μια φλόγα είχε αρχίσει να σιγοκαίει....μια φλόγα στα χρώματα των μαλλιών της.....

Με το που μπήκε το καλοκαίρι θαρρείς και κάτι προκάλεσε την έκρηξη μέσα της! Μπορεί να ήταν μια ασήμαντη αφορμή , ένα χαμόγελο, μια κουβέντα...οτιδήποτε.....σημασία έχει πως πήρε την απόφαση ....και να τη αρχικά τώρα εδώ.....να ατενίζει πίσω από ένα βουνό τον ήλιο να σβήνει....

Φορούσε ακόμα το μαύρο της μπικίνι παρόλο που δεν είχε στεγνώσει εντελώς...Δε την ένοιαζε! Ήθελε να απολαμβάνει την στιγμή, να μη σκέφτεται πρέπει και γιατί.... Είχε μείνει μόνη της εδώ και λίγη ώρα σε αυτό το υπέροχο ξύλινο μπαλκόνι με την απίστευτη θέα. Ε και? Είχε παρέα το ελαφρύ θρόισμα των φύλλων της μουριάς που έστεκε ακριβώς κάτω από το ξύλινο μπαλκόνι.

Σήκωσε με μια ανεπαίσθητη χάρη το ποτήρι με το λευκό κρασί , δρόσισε τα καλό σχηματισμένα χείλη της, μα καθώς πήγε να ακουμπήσει το ποτήρι στο τραπέζι , δυο σταγόνες χύθηκαν πάνω στο μοβ φανελάκι της..Χαμογέλασε , σκεπτόμενη πως '' αν δε λερωθείς στη ζωή δεν έχει νόημα''

Άλλαξε ελαφρά τη στάση του σώματος της, στρεφόμενη προς τη δύση.... ήθελε να χαρεί κάθε  λεπτό της υπέροχης βουτιάς του ήλιου, κάπου ανάμεσα στα βουνά και στο Ιόνιο πέλαγος. Έφτιαξε το αγαπημένο της μαύρο άσπρο τουρμπάνι με τέτοιο τρόπο ώστε να στρώνουν καλύτερα τα καστανο-χρυσαφένια μαλλιά της..Το λάτρευε , το είχε αγοράσει σε ένα μικρό μαγαζάκι στο Παρίσι.... Τελικά ίσως να ήταν μια Παριζιάνα στην προηγούμενη ζωή της, αφού ένιωθε τόσο οικεία κάθε φορά που περπάταγε στη σκιά του Πύργου του Άιφελ. Πολλές φορές είχαν αποθεώσει τις στιλιστικές της επιλογές, επιλογές που παρέπεμπαν σε μια γυναίκα που ξέρει πως να σταθεί και τι να επιλέξει για να ντύσει την ιδιαίτερη προσωπικότητα της.

Τι κι αν ζούσε μέρες συννεφιασμένες και νύχτες βροχερές, είχε υποσχεθεί στον εαυτό της πως όλα αυτά τέλειωναν....Θα κυνηγούσε και πάλι το φως, τον ήλιο, τον έρωτα κι ότι άλλο ποθούσε και την γέμιζε στη ζωή! Έτσι άφησε το βλέμμα της να ακολουθήσει τον ήλιο στην απείρου κάλλους παράστασή του.

Είχε πάρει την καθημερινή γνωστή πορεία του προς τον γαλανό ορίζοντα....Εκεί πάνω από την κορυφογραμμή μπορούσε να διακρίνει μια παλέτα χρωμάτων! Στο μυαλό της πλέον υπήρχαν μόνο όμορφα όνειρα, πολύχρωμες σκέψεις και ένα σωρό χαμόγελα που θα τα κέρδιζε και θα διεκδικούσε όσα καιρό τώρα είχε κάνει στην άκρη.....

Έκλεισε για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια της, οι σκούρες μακριές βλεφαρίδες της  θαρρείς κι έριξαν για πάντα την αυλαία στις άσχημες στιγμές... Το απαλό αγέρι χάιδεψε το αμακιγιάριστο πρόσωπο της, δεν ντρεπόταν για τα μικρά στίγματα . Θυμήθηκε τα λόγια που είχε διαβάσει πρόσφατα
'' κάθε σημάδι , κάθε ατέλεια που έχεις σε κάνει μοναδική κι είναι εκεί για να σου θυμίζει όσα πέρασες κι όσα αξίζει να ζήσεις''

Άνοιξε τα μάτια της αργά, πήρε μια βαθιά ανάσα , από εκείνες που σε αδειάζουν εντελώς και σε προετοιμάζουν για νέα μονοπάτια στη ζωή....για νέα συλλογή στιγμών ....
Προσπάθησε να μετρήσει πόσα χρώματα υπήρχαν γύρω από τον ήλιο....αδύνατο!
Ήταν τόσες πολλές οι αποχρώσεις....αφέθηκε να πετάει ανάμεσα τους.... το βλέμμα της με μια δρασκελιά χώθηκε στον πυρήνα του λαμπερού ήλιου.....

Ένιωθε δυνατή, έτοιμη...όμορφη , γεμάτη αυτοπεποίθηση!
Τόλμησε να κοιτάξει συνεχόμενα τον ήλιο .....χωρίς τα μεγάλα μαύρα γυαλιά της....
Μαγεμένη κι εντελώς αφημένη στην αγκαλιά της θέας , άφησε τη φαντασία της ελεύθερη....
Τότε ήταν που σκίρτησε άξαφνα.... μα πως δε το πρόσεξε νωρίτερα?
Ναι , ήταν σαν να έβλεπε το πιο γοητευτικό λουλούδι στον ουρανό!
Μια όμορφη φλόγα την διαπέρασε, χαμογέλασε μιας και θυμήθηκε .......παράξενο όμως να σχηματιστεί εκεί μπροστά της ....
Θυμήθηκε το όνομα...και το ψέλλισε
Marigold.......

Μεθυσμένα χείλη, διψασμένα μάτια

Ο στίχος λέει πως '' της Κυριακής τα όνειρα ζουν ως το μεσημέρι ''.......


Είχε φτάσει το φεγγάρι αρκετά ψηλά στον Αττικό ουρανό, αρνούμενο να φοβηθεί από το κρύο του Δεκέμβρη. Φώτιζε τούτη τη μαγική νύχτα Κυριακής και ζέστανε με το δικό του ρομαντικό τρόπο άπειρες ερωτευμένες ψυχές σε κάθε γωνιά τούτης της πόλης.

Σε ένα μικρό καφέ πέρα από το ποτάμι , καθισμένοι στο πιο κοντινό τραπέζι στο τζάκι που έκαιγε σταθερά εδώ και ώρα, ήταν εκείνοι....

Οι φλόγες δημιουργούσαν παράξενες αποχρώσεις στους τοίχους , σα μικρά βεγγαλικά που έσκαγαν κάθε στιγμή. Όμως αν μπορούσες να δεις καθαρά , αυτές ωχριούσαν μπροστά στις φλόγες των βλεμμάτων τους. Θαρρείς και μια αόρατη ευθεία γραμμή ένωνε ασταμάτητα τις ματιές τους. Μια γραμμή ετερόφωτη από τη λάμψη τους.

Εκείνος ύψωσε το ποτήρι με το κρασί του και ευχήθηκε '' σε όσα έρχονται ''. Αυτή του χαμογέλασε , και τσούγκρισαν τα ποτήρια τους.

'' Το κρασί πάει με τη μπλούζα σου'' είπε αυτός και γέλασε.....Εκείνη για μια στιγμή σάστισε, κι ένα ύφος απορίας σχηματίστηκε στο πανέμορφο πρόσωπό της. Με το χέρι του της έδειξε το μπορντό πουλόβερ της και συνέχισε να της γελάει
'' μα είναι ίδιο χρώμα, λες και ήξερες τι κρασί θα πάρουμε και διάλεξες επίτηδες το πουλόβερ''

Αυτή άφησε το ποτήρι και τοποθέτησε το δεξί χέρι της πίσω από το λαιμό της με αργές κινήσεις. Στήριξε απαλά το κεφάλι της κι έγειρε ελαφρά προς το μέρος του. Με την υγρή και τόσο αισθησιακή φωνή της του ψιθύρισε με νάζι
'' Νομίζω πως με έχεις μαγέψει, κάθε σου λέξη με κάνει να σε θέλω πιο πολύ ....σε θέλω ''

Το σκωπτικό μα παράλληλα και παιχνιδιάρικο γέλιο , τού κόπηκε αμέσως. Δεν ήταν σίγουρος αν άκουσε καλά. Εδώ που τα λέμε εδώ και λίγες ώρες προσπαθούσε να συνειδητοποιήσει αν όσα βίωνε ήταν αληθινά ή αν τα ονειρευόταν.

Έκλεισε για λίγα δευτερόλεπτα τα μάτια του θέλοντας να σιγουρέψει πως η πανέμορφη μελαχρινή κοπέλα που καθόταν απέναντί του ήταν πραγματική κι όχι αποκύημα της φαντασίας του.

Τα άνοιξε άξαφνα και με ένταση! ήταν εκεί ακόμα....''Πόσο όμορφη '' σκέφτηκε...

* Πόσο της πήγαινε εκείνο το μπορντό πουλόβερ...ταίριαζε τόσο με τη ζεστή της αύρα!
   Εξέπεμπε κάτι που δε μπορούσε να το περιγράψει, μια αλλόκοτη γυναικεία φιγούρα, μια     συνύπαρξη σταθερότητας και έντασης μέσα στο ίδιο σώμα. Τα μαλλιά της επιμελώς ατημέλητα βοηθούσαν σε αυτό το διπολικό ρόλο της. Δεν ήξερες πότε λειτουργούσε σαν ένα αθώο κορίτσι και πότε σαν μια ώριμη γυναίκα....Υπήρχαν στιγμές που το βλέμμα της σε ταξίδευε μέρη που η χαρά κι η ευτυχία εξουσίαζαν κι άλλοτε σε απάτητες κορυφές πόθου και λαγνείας.

Είχε ένα μέτωπο μεγάλο και καθαρό, κανένα στίγμα πάνω του, προσδίδοντας τη μια αρχοντιά κι ένα πλεονέκτημα στην απεικόνιση του τόσο τέλεια δομημένου προσώπου της. Τα φρύδια της έμοιαζαν σαν αψεγάδιαστα μελαχρινά κοσμήματα πάνω στη λευκή επιδερμίδα της. Κοίταξε στη συνέχεια τα μάτια της.....Θα μπορούσε να πνιγεί μέσα στις πράσινες αποχρώσεις του. Ήταν το πρώτο που είχε προσέξει πάνω της όταν μπήκε φουριόζα στο γραφείο του. Αρχικά νόμιζες πως ήταν γκρι μα αν το βλέμμα σου έμενε λίγο παραπάνω εκεί τότε ξεκινούσε το πράσινο να εμφανίζεται με μικρές σπίθες μέσα στο γκρίζο......

Τα μεγάλα σε σχήμα αμυγδάλου μάτια της ενίσχυαν αυτή την εναλλαγή των δυο χρωμάτων. Αυτός απλά είχε χαθεί μέσα τους, μαγεμένος και μόνος κόντρα στην αφοπλιστική τους γοητεία. Θα μπορούσε να χαζεύει τα μάτια της ώρες ολόκληρες.....

Πόσο όμορφη είσαι....

Εκείνη συνέχισε να τον κοιτά βαθιά μέσα στη ψυχή του...χωρίς να κλείνει τα βλέφαρά της...θαρρείς κι είχε ξανά αρχίσει τη διαδικασία αποπλάνησης του...

Άνοιξε ελαφριά τα χείλη της καταστρέφοντας για μια στιγμή μόνο το χαμόγελο της που μόνο με εκείνο της ΤΖΟΚΟΝΤΑ μπορούσε να συγκριθεί..... '' σε θέλω ''

Κόλλησε να κοιτά τα σαρκώδη χείλη της, αν ζούσε ο ΝΤΑΒΙΝΤΣΙ θα είχε σοκαριστεί με τη τέλεια αναλογία του στόματος της σε σχέση με το πρόσωπό της.
Πληθωρικά μα και διψασμένα παράλληλα....Θυμήθηκε τη στιγμή που πρώτη φορά τα άγγιξε με τα δάχτυλά του...

'' Φίλα με '' τον διέταξε και έσκυψε πιο κοντά του χωρίς να πάψει δευτερόλεπτο να τον μαχαιρώνει βαθιά με το διαυγές βλέμμα της.

Έπαψε η καρδιά του να χτυπά, ένιωσε το κενό μέσα του...Εκείνο το κενό που προυπάρχει για λίγο πριν ο πόθος ξεχυθεί σαν λάβα μέσα από την ανάσα . Σμίξανε,  και εκτός από τη γεύση του οίνου που είχε χρωματίσει  τους ουρανίσκους τους , με το φιλί της τον δηλητηρίασε.
Τον δηλητηρίασε  με εκείνο το ναρκωτικό που όμοιό του δεν υπάρχει! Τον μέθυσε με τον έρωτα που γιατρικό δεν παίρνει..... 

Παγκόσμια ημέρα άνδρα 19/11

Ναι τελικά υπάρχει και τέτοια μέρα, ομολογώ δε το ήξερα.....Αλλά είναι μια αφορμή να πω δυο λόγια

Αν βέβαια είναι απλά ένα αντίβαρο στην αντίστοιχη μέρα της γυναίκας δε το γνωρίζω  ούτε και με απασχολεί.

Αν είναι απλά μια ακόμα μέρα που καθιερώθηκε από το διεθνές ''status '' για να γράφονται άρθρα στα διάφορα περιοδικά και ιστοσελίδες  και να υπάρχουν προτάσεις για δώρα κτλ..τότε παρακαλώ δε θέλω να συμμετέχω

Αν έστω και κάποιοι ή κυρίως κάποιες σκέφτονται όντως σοβαρά τούτη τη μέρα τότε...ας συνεχίσουν να διαβάζουν.

Γιορτάζει ο άνδρας σήμερα....μάλιστα...ποιος άνδρας όμως?
 Για ποιον άνδρα θα στέλνατε ένα μήνυμα με ευχές ειλικρινείς κι αληθινές!

Στον ΑΝΤΡΑ που εργάζεται με πάθος και γουστάρει τη δουλειά του περισσότερο από οτιδήποτε άλλο

Στον ΑΝΤΡΑ που διψά για χρήμα....για να έχει να σπαταλάει και να χορηγεί όπου θέλει ...

Στον ΑΝΤΡΑ που είναι δυνατός σωματικά κι αν χρειαστεί θα το δείξει στο παιδί του...στη γυναίκα του..στο δρόμο στο γήπεδο

Στον ΑΝΤΡΑ που τον νοιάζει η εικόνα του , η εμφάνιση του την ίδια ώρα που ζυγίζει τις γυναίκες με βάση τις αναλογίες τους.

Στον ΑΝΤΡΑ που πιστεύει στην οικογένεια, λατρεύει τη μάνα του μα ξεχνά τα γενέθλια της..

Στον ΑΝΤΡΑ που πιστεύει πως  η ευτυχία στην οικογένεια προστατεύεται προσφέροντας όλα τα υλικά αγαθά που μπορεί, που δίνει απλόχερα το κινητό του στο παιδί του για να μην τον ζαλίζει, που εξαγοράζει τον έρωτα με χρήμα , τη φιλία με λίγο χρόνο και τις τυπικές κουβέντες.

Στον ΑΝΤΡΑ που βλέπει μπάλα και ξεσπά δίχως να το χαίρεται, που τα ενδιαφέροντά του φτάνουν μέχρι μια περιπέτεια στον κινηματογράφο, που περηφανεύεται για τις 2-4 ρόδες του μα έχει προ πολλού χάσει το δρόμο.

Στον ΑΝΤΡΑ που θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και ξεχωριστό ξεχνώντας πως από μια γυναίκα ''βγήκε'' και πως θα καταλήξει εκεί που πάμε όλοι μαύροι λευκοί, ψηλοί , κοντοί κτλ....

Ή

Στον ΑΝΔΡΑ που δεν σκλαβώνεται στη ''δουλεία '' του αλλά κοιτά να χαρεί την όποια εργασία του και δε μετρά τον ανδρισμό του ούτε με το χρήμα ούτε με την περιουσία του

Στον ΑΝΔΡΑ που σέβεται κάθε έναν τριγύρω του, κάθε γυναίκα κάθε φίλο κάθε συνάνθρωπο και κυρίως  σταθμίζει τον κόσμο με αρχές και όχι ευρώ.....

Στον ΑΝΔΡΑ που ισοσκελίζει όσο μπορεί τη το κορμί με το μυαλό , μα πάνω από όλα τοποθετεί την καρδιά και τη ψυχή του στο μπροστινό ράφι της βιτρίνας του.

Στον ΑΝΔΡΑ που ερωτεύεται που αγαπάει την όποια γυναίκα τον συγκινεί και που όταν ενώνονται είναι εκεί και το γουστάρει! Που ακόμα κι αν ποθεί μια γυναίκα για σεξ , θα φροντίσει να εκτιμήσει κάθε χιλιοστό της, όλες τις ιδιαιτερότητές της μα πρωτίστως το ''όλον '' που αυτή εκφράζει, μέσα κι έξω.....

Στον ΑΝΔΡΑ που δακρύζει κάθε φορά που πληγώνει άδικα τη μάνα του.

Στον ΑΝΔΡΑ που ακόμα κι αν έχει μόνο ένα τίποτα και μια αγκαλιά για την οικογένειά του, θα τα χαρίσει με χαμόγελο, δίχως να ντρέπεται και θα προσπαθήσει περισσότερο  γνωρίζοντας πως κάποιος άλλος μπορεί να προσφέρει τα πάντα μα όχι την αγάπη και την αληθινή αγκαλιά

Στον ΑΝΔΡΑ που τη φιλία δε τη διατυμπανίζει μα την αποδεικνύει καθημερινά, που απλά θα στεναχωρηθεί για όσους φίλους αποδειχθούν ''φούσκες'' ...και θα κάνει ότι μπορεί για εκείνους που τους πονάει.

Στον ΑΝΔΡΑ που ανοίγει τους ορίζοντές του στις τέχνες, στη μουσική , σε πολλά θέλω του, φροντίζοντας να μην αδικεί κανένα και τίποτα...

Στον ΑΝΔΡΑ που δε ντρέπεται να κλάψει μπροστά σε μια γυναίκα, που ερωτεύεται, που πονάει , που μετανιώνει που κατανοεί τα λάθη του, που σέβεται , που ακούει και θέλει να μάθει που δε ξεχνά ποιος είναι , που ονειρεύεται , που κυνηγάει τους στόχους του, που δε φοβάται να αναθεωρήσει απόψεις και ρόλους και κυρίως που νιώθει απλά ένας απλός ΑΝΔΡΑΣ....

Αποφασίστε τι γιορτή είναι σήμερα και σε ποιους αξίζει να ευχηθείτε!

ΥΓ. Επιτρέψτε μου να θεωρώ πως ανήκω στους ΑΝΔΡΕΣ κι όχι στους ΑΝΤΡΕΣ....

Για την αγωνίστρια ''αδερφή'' μου......

Πάνε μήνες που έχω να έρθω. Λίγο η δουλειά λίγο η αναβλητικότητα που με χαρακτηρίζει και ότι ερχόσουν εσύ συχνά... Άσε που έχεις τόσα να κάνεις , ένα μικρό αεικίνητο μυρμήγκι. Δε κάθεσαι, πάντα τρέχεις, ταξίδια , βόλτες δουλειά και φίλοι! Τόσους φροντίζεις τόσα χρόνια, μια καρδιά χιλιάδες κομμάτια!

Τώρα όμως δε μπορώ να το αναβάλλω , υπακούω στη σιωπηλή σου διαταγή και να μαι στο ΚΤΕΛ, έρχομαι κι εγώ όπως και άλλοι πολλοί που σε αγαπάμε. Πήρα μαζί, στις αποσκευές μου όση αγάπη , λατρεία και ενέργεια θετική έχω και στη φέρνω.

Ξέρω πως ίσως δε σου αρκούν, Συγγνώμη..ξέρω πως αξίζεις όσο λίγοι και έχω μόνα ότι υπάρχει μέσα μου να σου δώσω! Μετρώ τα χιλιόμετρα μέσα στο λεωφορείο και θυμάμαι τα χαμένα χρόνια μας. Χαμένα χρόνια και λυπάμαι  γιατί αν ήσουν πλάι μου, κολητή κι αδερφούλα όλα αυτά , θα ήμουν ένας καλύτερος άνθρωπος. Το ξέρεις μα στο ξαναλέω λατρεμένη.

Όσα μου μαθαίνεις εδώ και δέκα χρόνια που με τιμάς με τη φιλία σου δε θα μπορούσα να διδαχθώ ούτε σε δυο ζωές. Μη γκρινιάζεις, δακρύζω  από χαρά κι ευγνωμοσύνη για όσα έγινα μαζί σου , για όλες τις όμορφες στιγμές μας. Ώχου λες και δε με ξέρεις και να θες δε σταματούν τα δάκρυα. Εξάλλου πόσες φορές με συμβουλεύεις , με οδηγείς φανερά ή κρυφά κι εγώ κάνω το δικό μου??
Ναι οκ, στο τέλος παραδέχομαι πως πάντα δικαιώνεσαι....

Χτυπά το τηλέφωνο, ακόμα ένας φίλος σου, ένα από τα ''παιδιά '' σου που παράδωσες  στην κοινωνία , έτοιμα για μια νέα ζωή. '' Θα ναι δύσκολα Γιάννη δε θα σε γνωρίσει ''

Και? Ας μην πει το όνομά μου κι ας πονέσω, δε με νοιάζει. Ντρέπομαι γιατί ο δικός της πόνος δε μετριέται με καμιά λογική.

-- Έρχομαι όχι για να ακούσω από τα χείλη σου το όνομά μου. Έρχομαι για να πάρω μαθήματα από τον αγώνα που δίνεις και να σταθώ στο πλευρό σου. Άνιση μάχη μα θα παλέψουμε γλυκιά μου! Είσαι θηρίο ανήμερο.
-- Έρχομαι για να δω τα μεγάλα σου μάτια να αστράφτουν και το χαμόγελό σου να κοσμεί τον κόσμο τούτο. Αν είμαι τυχερός αν τα καταφέρω θέλω να ακούσω το γέλιο σου. Θα είναι μια μικρή νίκη μας να ηχήσει δυνατό δίχως αναστολές. Έντονο κι αληθινό , να πηγάζει από τη διαμαντένια ψυχή σου.
Θέλω να μου γελάσεις αδερφούλα κι όλα θα παν καλά!!


*** Γυρνώ , είδες τήρησα την υπόσχεσή μου καλή μου και έκανα αυτό που ήθελες....ακόμα κι εκείνη τη μοναδική στιγμή που παραλίγο να σπάσω μπροστά σου....με κοίταξες και σε ένιωσα...είμαι εδώ για να δώσουμε τον αγώνα....

Δε με πείραξε που δε θυμάσαι το όνομά μου...μου αρκεί που μου έβγαλες τη γλώσσα , που ήθελες να ισιώσω τη τσάντα πλάτης, που δε σου άρεσε το χρώμα στο πουκάμισο....μα πιο πολύ όταν χάιδεψα τα μαλλιά σου , το ΧΑΜΟΓΕΛΟ που μου χάρισες...Αυτό το χαμόγελο και την σπιρτάδα στο βλέμμα δε θα το χάσουμε εύκολα...Κάθε μέρα που περνά είναι μια κερδισμένη μέρα ....

ΒΓΑΛΕ ΓΛΩΣΣΑ

 Όταν φτάνεις στα όρια σου , θυμήσου το παιδί που κρύβεις επιμελώς!
εκεί που αγγίζεις το σύνορο της τρέλας, της  απαστράπτουσας κατάθλιψης
και όλα μέσα σου ηχούν , σειρήνες ακούγονται μη κλείνεις τα αυτιά της ψυχής
δώσε στον εαυτό σου ότι αξίζει και κέρασε τον νερό δροσερό!

Βγάλε γλώσσα

δίχως ντροπή, δίχως τύψεις και με όλη σου τη παιδική αφέλεια
γιατί αυτή η αφέλεια είναι τόσο ειλικρινής και πηγαία


Βγάλε γλώσσα

σε όσους σου τρώνε τα σωθικά  και σου ρουφούν την ενέργεια σου
δίχως να φροντίζουν να ποτίζουν το χωράφι του μυαλού σου
σε εκείνους που ξεχνάνε ή που δε βλέπουν το αληθινό σου είναι
και απλά σου προσδίδουν ρόλους, σου φοράνε αριθμούς κι υποχρεώσεις

Βγάλε γλώσσα

σε όσα σου χαλάνε το μυαλό και σε κλείνουν  σε σκοτεινή υγρή φυλακή
κι εσένα και τις ιδέες σου μα πιο πολύ τα όνειρα που άφησες ατάιστα καιρό
σε εκείνα που ντρέπεσαι, σε όσα λάθη έκανες και στις παραλείψεις σου
μα μη φοβηθείς κάντο με κρότο και στυλ, με χάρη και θυμό

Βγάλε γλώσσα

σαν το παιδί που κάποτε ήσουν μα κυρίως σαν το παιδί που πάντα θα είσαι
σαν το τρελό που δε νοιάζεται για τίποτα παρά για το χαμόγελο του
σαν τον χαζό που βρίσκει εκδίκηση με τούτη την πράξη σε όσους άδικα τον λοιδωρούν
απλά και μόνο επειδή δε τολμούν να δουν τον κόσμο με τα μάτια του..
σαν εσένα που γουστάρεις τη ζωή , το πάθος και τη τρέλα της
γιατί τρέχει γοργά και συ πρέπει να γίνεις παιδί να τρέξεις πίσω της

Βγάλε γλώσσα

στην ίδια τη ζωή σαν την προλάβεις  στη στροφή
κορόιδεψε τη και γλέντα μαζί της σαν να ναι η μέρα η στερνή

Μάθατε να αγαπάτε τις σκιές σας...

Άνθρωποι που γυρνάνε τριγύρω , άσκοπα και δίχως κατεύθυνση. Και κάποιοι που στέκονται ήσυχοι , εφησυχασμένοι στο έλος τους. Άφησαν τη λάσπη να τους  χαιδεύει απαλά το λαιμό.
Βλέπεις να περπατούν όλοι και να θαυμάζουν τις σκιές τους. Ναι τις σκιές τους ..Μάθανε να αγαπούν τις σκιές τους!

Άφησαν τα όνειρά τους να οριοθετηθούν από την σχήμα του σώματος τους, κι αυτό να μεταβάλλεται ανάλογα τη γωνία που τους χτυπά ο ήλιος. Αποδέχτηκαν άλλοι σιωπηλά κι άλλοι γιατί μπορούν να μετρήσουν την αξία τους τούτο τον ιδιαίτερο εγκλεισμό όσων πόθησαν....

Δεν προλαβαίνω  να σας μετρώ καθώς περνάτε μπροστά ή πλάι μου. Περηφανεύεστε πως ξέρετε που πάτε μα το μόνο που κάνετε είναι να ακολουθείτε σαν νεογέννητα άβουλα  κουτάβια τη σκιά σας. Και ξέρετε κάτι, για να μη την χάσετε κοιτάτε μόνο κάτω! Παίρνει ο αυχένας σας κλίση προς το πάτωμα, συνεχίστε να πατάτε σε άσφαλτο ζεστή....

Δε μπορώ να πιστέψω για κάποιους απο εσάς πως θαμπώνεστε από τις σκιές σας, από περιγράμματα στο δάπεδο. Αλλά ξανασκέφτομαι και σας δικαιολογώ... Το να ακολουθείς μια σκιά που την φαντάζεσαι σαν τρανό άγαλμα αρχαίου Θεού είναι τόσο ελκυστικό....Το να βαδίζεις πιστεύοντας πως εκεί κάτω είναι οι λύσεις οι ρεαλιστικές  είναι πιο προσιτό και λιγότερο επίπονο .

Δεν κατηγορώ ούτε κρίνω, εξάλλου κάποιοι απλά δε μπορείτε να σηκώσετε κεφάλι, δε μπορείτε να δείτε το φως που λάμπει ψηλά γιατί φοράτε πανάκριβα γυαλιά ηλίου....

Λυπάμαι όμως εσάς που ξέρω ότι κάποτε ''επαναστατήσατε'', είδατε την ομορφιά πέρα από την σκιά σας και μπορέσατε να οσμιστείτε μια άλλη πορεία , ένα μονοπάτι διαφορετικό, ανηφορικό μεν μα γεμάτο εικόνες απείρου κάλλους.

Καθείς είναι υπεύθυνος για τον εαυτό του , κάποτε θα καταλάβετε τι χάσατε, ίσως είναι αργά ίσως και όχι μα σας προκαλώ και σας παρακαλώ ....ειδικά εσάς που αντέχετε και βαρεθήκατε να γίνεστε δούλοι των σκιών σας....

Σηκώστε το βλέμμα ψηλά, δείτε τον ουρανό που δε τελειώνει ποτέ....Τολμήστε και γυρίστε την πλάτη σας στη σκιά σας, ξεχάστε τη....Μη την αγαπάτε πια.....Κάντε μεταβολή , αφήστε την πίσω και τραβήξτε προς τον ήλιο....δείτε τον κατάματα, στο φως κρύβονται πάντα όσα από τα όνειρα και πόθους σας έχετε τόσα χρόνια κρύψει στα σκοτάδια του μυαλού και της ψυχής σας!!

Πάψτε να ακολουθείτε την σκιά σας..τέλος!

Ουράνιο τόξο που περπατά στη γη / Μάτια που ψιθυρίζουν αγάπησε με

Όνειρο που αναδύεται μέσα σε επίγεια όαση .?
Εικονική αλήθεια βγαλμένη από πανέμορφο ψέμα του παρελθόντος?
Φαντασία ή πραγματικότητα σε τρίχρωμο φόντο ?

Χρυσάφι αμέτρητο στα πόδια της, σαν περπατάει , αφήνει τα ίχνη της
που όσο κι αν θεριέψει ο άνεμος να τα σβήσει δε μπορεί.
τη δική της άμμο όμως δε την αποχωρίζεσαι ποτέ, κολλάει πάνω σου
για πάντα και μεταμορφώνεται σε αίμα που σου γίνεται ανάγκη...

Μπλε να πλημμυρίζει την όαση , μπλε να χάνεται η ματιά της
να κολυμπάει εκεί που δε τόλμησε ποτέ της, να χαθούμε στο μπλε βυθό
σε εκείνο το βυθό που ποθεί να πνιγεί και το βλέμμα,  την προδίδει.
Βλέμμα που τέλος δεν έχει , διάφανο πεντακάθαρο σαν το μπλε του βυθού

Γαλάζιο πέπλο, να προστατεύει την εύθραυστη καρδιά της,
με μικρές πράσινες λάμψεις σαν εκείνες που ζουν στα μελιά της μάτια
τα μάτια που μοιάζουν με παράθυρα ψυχής, με την πιο όμορφη θέα
γαλάζιος ουρανός να σκεπάζει τα όνειρά της , ανομολόγητα , κρυφά.

Σε τούτη την όαση , ξεδιψάω μέσα από τα δικά της χείλη
χείλη γλυκά που αν τα φιλήσεις μια φορά, ζαλίζεσαι για πάντα
και θες να πέσεις να χαθείς στο λευκό της δέρμα, να βυθιστείς στο λευκό κορμί της
ιριδίζον λευκό, βουτιά στο κενό, σε ένα κενό ξέχειλο από αμύθητης αξία συναισθήματα

Και θωρώ στην όαση κλαδιά δένδρων , μα μήπως είναι οι βλεφαρίδες της?
Ζάλη και θέλω να ξαποστάσω στη σκιά τους, κάθε που σφαλίζουν τα μάτια της
μαχαιριά βαθιά μα και πόθος να ξανά σηκωθούν και να με αφήσουν να μαγευτώ
να σε κοιτάει και να μιλά δίχως να σου πει κουβέντα, να τολμάς να την ακούσεις

Ήλιος στο πέρασμά της, δέσμες φωτός πηγάζουν από τα μαλλιά της
με το βλέμμα της καρφωμένο στον πυρήνα της γης μου, να ικετεύει
να θέλει να παρασυρθεί , μα παράλληλα είναι μια μάγισσα που όταν θέλει μπορεί
σε διεκδικεί , χάνεσαι στις ράχες των μαλλιών της, μια λάβα χρώματος πορτοκαλί

Να θες να αφεθείς στη ζέση τούτης της λάβας , αργά , αργά να χαθείς
σε τούτη την πολύχρωμη όαση, μια ζωγραφιά απερίγραπτης ομορφιάς
ένα ουράνιο τόξο  ολόκληρη μα τα χρώματα που κρύβει μέσα της
πιο φανταχτερά και λαμπερά από οτιδήποτε έχουν δει ποτέ ανθρώπου μάτια!