ΑΓΙΕ ΒΑΣΙΛΗ ΑΚΟΥΣ? ( Γράμμα διαδραστικό)

Καλημέρα Άγιε Βασίλη


*Ξέρεις εγώ ποτέ δε σε πίστεψα, από μικρός ήξερα πως είσαι ένα ψέμα
-Ναι ναι μη  κάνεις γκριμάτσες , μέχρι τα 6 μου με είχαν πείσει μα μετά μου χε βγει η άρνηση όλης της εορταστικής φάσης των ημερών.

*Η χρονιά που φεύγει ήταν ιδιαίτερη, άλλαξαν αρκετά τριγύρω, κυνηγώ τα όνειρα , χαμογελάω πιο συχνά.
-Τι γελάς ρε Μπίλυ, ναι καλά το ξέρω, άργησα μα ορίστε το κάνω έστω και με καθυστέρηση.

*Είχε και ζόρια το 2015, απογοητεύσεις, περίεργες καταστάσεις μα όλα μέσα στο πρόγραμμα.
-Άντε πάλι, σαρδόνια χαμόγελα. Ρε χοντρέ θα κάτσεις ήρεμα να με ακούσεις ή θα συνεχίσεις τα νάζια σου.

*Λοιπόν για Χριστούγεννα νομίζω η χαρά που πήρα ήταν λυτρωτική, δε ξέρω αν αξίζω ή αν βοήθησες κι εσύ, μα ομολογώ ότι τελικά αν δεν παλέψεις δε κερδίζεις τίποτα.
-Ώπα άσε τα ευσυγκίνητα τώρα, 130 κιλά ερυθρόλευκος δε σου πάνε δάκρυα και κόψτο γιατί θα με επηρεάσεις. Ναι ξέρω πως ζορίστηκα αρκετά μα το όνειρο βήμα βήμα το πλησιάζω.

*Είμαι σίγουρος πως το 2016 με τόσο ιδρώτα και καλοσύνη από όσους βοηθάνε σε αυτό το τομέα όλα θα πάνε καλά και θα πετύχουμε τον πρώτο μεγάλο στόχο.
-Πώς, και συ σίγουρος ε? Ναι αλλά κοίτα μη στραβώσει τίποτα την τελευταία στιγμή κι έχουμε δράματα, στο λέω από τώρα, του χρόνου ούτε μελομακάρονο αγοραστό δε θα χει.

*Ξέρεις όμως Άγιε έχουμε και κάτι διαφορετικό φέτος. Ένα αίτημα για την Πρωτοχρονιά ολίγον δύσκολο.
-Κάτσε ρε Santa τι σηκώνεις φρύδι ακόμα δεν είπα τι θέλω. Μη μου πεις ότι ξέρεις!! Τόσο πολύ φαίνεται ε?

*Μάλιστα, ε ναι τι να κάνουμε , εκεί που είχα πει Άγιε ότι θέλω ηρεμία, έρχεται πάλι στον ορίζοντα εκείνο το πλασματάκι , σημαδεύει και με βρίσκει εδώ.
-Έλα έλα κόψε το δούλεμα μέρες χρονιάρες , γιατί θα πάρω πίσω τους κουραμπιέδες και τις δίπλες.

* Και σε βεβαιώνω πως εγώ όταν ποθώ κάτι τόσο , θα κάνω ότι περνάει από το χέρι μου, αλλά δε νομίζεις πως χρωστάς κι εσύ λίγη βοήθεια?
Γιατί ρε χοντρέ κουνάς αρνητικά την κεφάλα σου, ποτέ δε σου χα ζητήσει κάτι , και τώρα που είπα να πρωτοτυπήσω μας το παίζεις αντίδραση?

* Άκου για να με κατανοήσεις και να συμπονέσεις λίγο, είναι περίπτωση σύνθετη . αξίζει όμως από δω ως την Καισαρεία και εγώ νομίζω πως .................
- Τι έγινε και μουτζώνεις τώρα Μπίλυ? Ναι πες με και μαζόχα, αλλά να σέβεσαι παρακαλώ τα θέλω μου ε...άντε γιατί ανοίγω παράθυρο και την πετάω την γαλοπούλα.

*Υπόσχομαι να είμαι καλός και να αγωνιστώ μονάχος μου για τα όνειρα και τα θέλω μου, αλλά αν έχεις που λένε μαγικές δυνάμεις , θεωρώ πως αξίζω και εγώ ένα δωράκι......
-Α συμφωνείς...πως? μα πρέπει να κερδίζουμε χωρίς βοήθεια ότι πολύ ποθούμε . Κοίτα τρίπλα ο χοντρός ρε!!

* Εγώ Άγιε ποτέ δε πίστεψα, μόνος αγωνίζομαι και πετυχαίνω όσα μπορώ. Και τούτη τη φορά αν και όμορφα λαβωμένος, με όλα τα ζόρια, δηλώνω παρών. Είμαι εδώ για να κυνηγώ ότι αγαπάω!

- Μπα μπα τώρα βλέπεις πόσο θέλω . Στραβέ! Αν θες να βοηθήσεις καλώς. Κάνε το σας δώρο μπόνους.   Αν δε θες τότε να ξέρεις πως θα σιγουρευτώ πως δεν υπάρχεις!!!!

ΕΠΕΤΕΙΟΣ ΟΝΕΙΡΟΥ

Ήταν εννιά και κάτι σαν βγήκε στο δρόμο σκυφτός , έκανε λίγα βήματα μα χρειάστηκε να κουμπώσει το μπουφάν .Το φθινόπωρο είχε μπει για τα καλά! Κρύωνε και το ηλίθιο φερμουάρ κόλλαγε πάλι. << Τίποτα να μη γίνεται άκοπα για μένα >> μονολόγησε και τράβηξε με δύναμη πετυχαίνοντας να κλείσει καλά μέχρι το λαιμό  το φερμουάρ.

Άρχισε να περπατά, άγνωστος προορισμός, πνίγηκε πάλι μέσα στα τέσσερα ντουβάρια και έτρεξε να πάρει αέρα. Γούσταρε να περπατά , να χάνεται στα στενά, να περνάν δίπλα του περαστικοί, να παρατηρεί κρυφά. Έκλεβε ματιές , μάντευε ιστορίες και προβλήματα που έκρυβαν  όλοι αυτοί. Άραγε πόσοι να έκαναν το ίδιο? Να έβρισκε κανένας τι πόνο κουβαλούσε ο ίδιος?

Βάδιζε αργά, θαρρείς και τα πόδια του έψαχναν δρόμο να διαβούν. Ένα αυτοκίνητο πέρασε έχοντας δυνατά τη μουσική κι όλως παραδόξως δεν ακουγόταν κανένα καψουρο-τράγουδο!! Σάστισε, '' Δεν έχω πολλά..'' η μελωδική φωνή της Γλυκερίας του έσκισε τη ψυχή. Ξεκίνησε να το τραγουδάει σταματώντας την όποια προσπάθεια να παρατηρήσει τους ανθρώπους τριγύρω.

Δυο στενά παρακάτω το μηχανικό περπάτημα του τον έφερε μπρος σε ένα φαρμακείο. Χάζεψε την ανακοίνωση για τα εφημερεύοντα, ποιος ξέρει γιατί το βλέμμα του έστεκε εκεί μαγνητισμένο. Άξαφνα μια φωτεινή πινακίδα άναψε κι άρχισε να δίνει στοιχεία για τα τηλέφωνα του φαρμακείου, μα εκείνος κόλλησε στην ημερομηνία που πρώτη εμφανίστηκε με πράσινο χρώμα.

Το μυαλό του γέμισε με πράσινους αριθμούς, σήμερα, ναι , τρεις έχει σήμερα. τρία είναι και τα χρόνια. Ξεκίνησε πάλι να βαδίζει, πιο γοργά, όσο πήγαινε επιτάχυνε. Ανάσες κοφτές, το αεράκι έμπαινε στο στόμα του, τον πάγωνε μα επίτηδες το άφηνε. Νόμιζε πως θα χωνόταν σε κάθε γωνιά του μέσα του, να μην αφήσει κανένα κύτταρο του να ανακαλέσει τη μνήμη.

Σχεδόν έτρεχε, ναι. όσοι τον συναντούσαν σίγουρα αναρωτιόνταν τι έπαθε αυτός. Κάποιοι κουνούσαν το κεφάλι με νόημα , κατανοώντας την άγνωστη τρέλα που τον διακατείχε. Τρεις φορές παραλίγο να τον χτυπήσει αυτοκίνητο, οι κόρνες ούτε που τον απασχόλησαν, έτρεχε πια κανονικά , πασχίζοντας να ξεφύγει από τους αόρατους διώκτες του. 

Η ανάσα βάρυνε, λαχάνιαζε, κανένα κρύο κανένα αγέρι δε τον σταμάταγε , παρά μόνο το ένστικτο!

Μπροστά πλατιά σκαλιά, λίγα πεύκα, μαύροι πολεμιστές να στέκουν φρουροί κάτω από τον συννεφιασμένο ουρανό. Τα ανέβηκε με όση δύναμη του είχε απομείνει. Έφτασε! Κανένας δε βρισκόταν εκεί , στο μικρό ξέφωτο που χρησίμευε και για χώρο στάθμευσης. Ανάσα σταματημένη.

Αργά γύρισε και είδε τη θέα, από κει μπορούσες να δεις σχεδόν όλη την πόλη, κανένα πεύκο δε στην έκρυβε. Ανέβηκε πάνω στη πέτρινη μάντρα , νόμιζε θα δει καλύτερα. Οξυγόνο έμπαινε άφθονο στα διογκωμένα πνευμόνια του, και πάλι ζωή μέσα του. Η καρδιά έριχνε σταδιακά τους παλμούς της, κουρασμένη από το ασταμάτητο τρεχαλητό. Έκλεισε τα βλέφαρα του απαλά!

Εκεί , σαν να το ξαναζούσε πάλι, αυτός με εκείνη. Πρώτη φορά! Σαν σήμερα είχε δει τα μάτια της τόσο κοντά, είχε νιώσει να τον τρυπάνε βαθιά, διάφανος στη φωτιά της! Νόμιζε θα ήταν μια περαστική, ένα όμορφο αερικό που φάνηκε μπροστά του. Μα γελάστηκε! Ήταν πολλά περισσότερα.

Είχε νιώσει βέβαια τον κίνδυνο πριν ανέβει εδώ πάνω μαζί της, μα ποτέ του δε φοβόταν τον έρωτα!

Τώρα βρισκόταν πάλι εδώ , με τα μάτια κλειστά, να σκέφτεται κάθε στιγμή, κάθε κουβέντα της, κάθε κίνηση. Ήταν τα μάτια της, η χροιά της φωνής της, ο τρόπος που άγγιζε τα ξανθά μαλλιά της περνώντας τα πίσω από τα μικρά καλο-σχηματισμένα αυτιά. Αλλά ήταν κι όσα έλεγε, δε πίστευε πως ο άγγελος που είχε μπροστά του είχε μια εξυπνάδα γεμάτη συναίσθημα.

Είχε τσιμπηθεί κρυφά, όλα όσα είχε ονειρευτεί ήταν εκεί, οι ανάσες τους τόσο κοντά. Θυμήθηκε το χρώμα των ματιών της, θάλασσα βαθιά, είχε αφεθεί να πέσει μέσα της, ας χανόταν, ας πνιγόταν.

Εκείνη τη νύχτα πίστεψε στα παραμύθια. εκείνη τη νύχτα πίστεψε στις μάγισσες που με ένα φιλί μεταμορφώνονται σε πριγκήπισες. Εκείνη τη νύχτα ήξερε τι ήθελε στη ζωή του.

Όταν την άγγιξε το ένιωσε, καμιά δε το είχε πετύχει ποτέ ως τότε. Αν υπάρχει το άλλο μισό τότε αυτός το είχε βρει. Έλαμπε σαν τον ήλιο, μια θλιμμένη χλομάδα φεγγαριού αναδυόταν παράλληλα , τόσο μαγική η όψη της. Και τόσο δυνατή ψυχικά, η αυτοπεποίθηση της έμοιαζε μα εκείνη της φουρτούνας που ξέρει πως θα βυθίσει μια μικρή ξύλινη βάρκα.

<<Είσαι ιδιαίτερη, εύκολα μπορεί κάποιος να σε ερωτευτεί , οι πιο πολλοί για την ομορφιά σου μα εγώ δεν είμαι σαν αυτούς,εμένα ...>> είχε κομπιάσει. Εκείνη χαμογελούσε σήκωσε τα δάχτυλα της και του έκλεισε τα χείλη. 

<< Ξέρω, σε ξέρω καλά...Σε νιώθω και δε ξέρω αν μας βγει σε καλό όλο αυτό.>> 

Τον είχε ξαφνιάσει η σιγουριά της, την κοίταζε επίμονα, τα πρόσωπα τους απείχαν ελάχιστα. Έσκυψε απαλά πάνω του και του ψιθύρισε ........Η μυρωδιά των μαλλιών της τον μέθυσε για πάντα.

Σαν άκουσε τα λόγια της , τρόμαξε και δάκρυσε ταυτόχρονα.

Τώρα στεκόταν εκεί....Μόνος....Κάπου στην λαμπερή πόλη ήταν κι εκείνη, μπορεί να μη ήταν μόνη της μα ήταν Μοναδική! Ξανά έκλεισε  τα μάτια του κι άφησε το κορμί του να πέσει στο κενό, να πετάξει για να τη βρει και να την πάρει κοντά του...Είχε φτάσει η ώρα....

  

ΘΕΑ ΤΗΣ ΓΗΣ , ΠΛΑΣΜΑ ΟΥΡΑΝΙΟ

Το καλοκαίρι είχε πάρει το δρόμο του αποχωρισμού, αργά μα σταθερά.
Εκείνο το βράδυ ένα απαλό αεράκι έφερνε ανάσες του φθινοπώρου.
Τα σύννεφα που είχαν εμφανιστεί το απόγεμα είχαν ταξιδέψει ήδη μακριά.
Στο σκούρο ορίζοντα το φως των άστρων  τρεμόπαιζε , ουράνια κεράκια.

Εκεί στη ρίζα του πληγωμένου βράχου, χώμα ,πέτρα και ξύλο.
Πίσω από το λόφο να ξεπροβάλει ένα φεγγάρι γεμάτο θλίψη.
Μια ανυπομονησία έκδηλη , αλλοίωνε τα λόγια της σκηνής.
Ματιές κρυφές , ανάσα βαριεστημένη κι ένα βουητό πόθου.

Άξαφνα όλα τα κεριά του ουρανού έσβησαν , το αγέρι σιώπησε.
Σημάδι ιερό, το φεγγάρι προβολέας την πύλη έδειχνε.
Σαν από τα σπλάχνα της γης πετάχτηκε θεά αερικό.
Ανέμιζε σάρπα λευκή στον ώμο της, ξανθό φωτοστέφανο τα μαλλιά της

Στο διάβα της άναβαν τα άστρα πάλι, χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια.
Θαρρείς τη θεότητα σεβάστηκε το φεγγάρι και ξάπλωσε να κοιμηθεί.
Πλησίαζε , χαμόγελο που έκανε τις πέτρες να ραγίσουν.
Κάθε πατημασιά της σβηνόταν μαγικά στο χώμα, θεά της γης!

Τότε τα μάτια έκλεισα σφιχτά, από φόβο μη χαθεί το όνειρο.
Θέρμη με περικύκλωσε , του πάθους λάβα τα βλέφαρα τίναξε.
Έστεκε εκεί, αρχαία θεά της γης , πλάσμα ουράνιο.
Έσκυψε και τα δυο χείλη της άγγιξαν το δέρμα μου.

Σιωπή βγαλμένη από του νου τα βάθη τα ανείπωτα.
Ενέργεια χείμαρρος,των κυττάρων ξύπνημα.
Να σταματήσει να ξεκουραστεί του χρόνου η βιασύνη
Να μείνει αιώνια δίπλα μου,  του ονείρου η φωτιά.

Αργά τη μέση της τύλιξα , χάδια  ανάσες στο λαιμό της
Ψίθυροι του ουρανού και της γης την καλούσαν
''Της μέρας ξεχασμένη ηλιαχτίδα, της γης ελπίδα
πέτα ψηλά σκάψε βαθιά ,χάραξε νέο δρόμο''

Στου χρόνου τούτη τη ρωγμή θα σε κρατήσω αιώνια
Κι αν δε βρεις το μονοπάτι και στο δάσος κρυφτείς
Θα το περπατήσω όλο, σε κάθε δέντρου ρίζα
μέχρι να σε πάρω από το χέρι να πετάξουμε στο ίδιο αστέρι.

CHOCOHOLIC

   
   Είκοσι δύο μέρες τηρούσα την εντολή του γιατρού κατά γράμμα. Με είχε τρομάξει, το ήξερα βέβαια τι θα έλεγε μιας και τα αποτελέσματα των εξετάσεων ήταν ξεκάθαρα. Ζάχαρη γιοκ. Μετά από τη γκρίνια μου, δέχτηκε να επιβάλει μείωση στο ελάχιστο , τονίζοντας πως η επόμενη εμφάνιση πολύποδα θα ήταν πιθανότατα ''κακοπροαίρετη''.

   Σήμερα το βράδυ σκεφτόμουν όλα όσα είχαν συμβεί το τελευταίο μήνα, έκλεισα τον υπολογιστή, πήρα κλειδιά και πορτοφόλι και βγήκα. Δεν άντεχα!! Μπήκα στο αυτοκίνητο και οδηγούσα ασυναίσθητα , θα είχε περάσει πάνω από μισάωρο. Ξαφνικά συνειδητοποίησα πως ήμουν ένα στενό πίσω από το αγαπημένο μου ζαχαροπλαστείο στο κέντρο της πόλης. Χειρόφρενο...Κοίταξα τον καθρέφτη, δύο μάτια γεμάτα απόγνωση, πουθενά ίχνη φόβου.

  Άνοιξα με αποφασιστικότητα την πόρτα, καθαρά βαριά βήματα με κατεύθυνση το ναό της ζάχαρης.
Τρία λεπτά χρειάστηκαν για να εισέλθω και να επιστρέψω άμεσα στο βολικό κάθισμα του Yaris.
Στα χέρια μου κρατούσα σφιχτά το μικρό χάρτινο κουτάκι,  για μια στιγμή μου πέρασε η ιδέα να οδηγήσω ως το σπίτι και να χαρώ εκεί το περιεχόμενο του κουτιού! Όχι όμως, δεν γίνεται!!

  Με το δάχτυλο ξεκόλλησα το σελοτέιπ, ΠΑΠ...έκανε το χαρακτηριστικό ήχο. Έτρεμα , ναι, ίσως η στέρηση, η λαχτάρα...Άνοιξα το κουτί κι έβγαλα με δυσκολία το πλαστικό μπολ. Με απόλυτη σιγουριά πια μιας κι έβλεπα με περίσσια λαγνεία το προφιτερόλ που σπαρτάραγε μέσα, ξεκαπάκωσα το πάνω μέρος του μπολ. Ηδονή και πάλι ακούγοντας τον ήχο..ΚΛΑΚ. Βιαζόμουν, έπιασα την συσκευασία με το μικρό πλαστικό κουταλάκι, ΧΡΑΤΣ , το έσκισα..Ίδρωσαν ήδη τα χέρια μου...

  Με ανυπομονησία κάρφωσα το κουταλάκι στο απόλυτο μαύρο. Βουτιά στο χάος!! Βύθισα αρκετά το κουτάλι και τράβηξα αργά αργά προς τα πάνω μη τυχόν και πέσει καμιά σπιθαμή κάτω..
ΜΜΜΜΜ ήδη το εσωτερικό του αυτοκινήτου είχε πλημμυρίσει με την μυρωδιά της μαύρης σοκολάτας ενώ που και που φέγγιζε η δροσερή  σαντιγύ. Τόσο φρέσκια  και λαχταριστή πριν ακόμα τη δοκιμάσω.

 Ταχείλη άνοιξαν διάπλατα, το κουταλάκι μεταμορφώθηκε σε αεροπλάνο και πέταξε προς τον ουρανίσκο μου..Σοκολάτα και σαντιγύ παρέα με μικρά κομμάτια σουδάκι. Παραλήρημα, ζαλάδα..Μόνο εγώ και εκείνη..Κάθε αρνητική σκέψη χάθηκε όσο η γλώσσα στροβιλιζόταν μέσα στη στοματική κοιλότητα...Πετούσα σε ιπτάμενο σοκολατένιο χαλί, ανάμεσα σε σύννεφα από σαντιγύ..
Ε ας πεθάνω σκέφτηκα, ήμουν και θα είμαι CHOCOHOLIC!!

ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ

    Σήμερα το πρωί είχε σηκωθεί νωρίς ,ένιωσε την ανάγκη να κολυμπήσει πριν ανέβει ψηλά ο ήλιος.
Ήταν και ο εφιάλτης που την είχε  ανησυχήσει χτες τη νύχτα,τελευταία είχαν πυκνώσει και την έκαναν να ξυπνάει κακοδιάθετη. Η επαφή με το νερό την είχε αναζωογονήσει , γύρισε στο δωμάτιο με άλλη διάθεση, η κολλητή της ακόμα κοιμόταν. Έκανε ένα ντουζ, άφησε βρεγμένα τα πλούσια καστανόξανθα μαλλιά της , φόρεσε το αγαπημένο της λευκό μπλουζάκι κι αποφάσισε να βγει στη βεράντα.

   Ο ήλιος είχε κάνει την εμφάνιση του , η θάλασσα στο μικρό κολπίσκο ήταν γαλήνια με τα λίγα σκάφη να αναπαύονται , έχοντας μαζεμένα τα πανιά τους. Έριξε τη ματιά της στο μεγάλο φοίνικα που  έστεκε σαν άγαλμα στο δεξί μέρος της βεράντας, έβαλε τα μεγάλα μαύρα γυαλιά να προστατεύουν τα πράσινα μάτια της από τον ήλιο. Κατευθύνθηκε προς το γκρι καναπέ με τις μεγάλες σκούρες μπλε μαξιλάρες, προς στιγμήν της πέρασε από το μυαλό να χωθεί στην αγκαλιά του μα προτίμησε να ακουμπήσει στο πλαινό μπράτσο του, ενώ οι δυο μεγάλες λευκές ομπρέλες της χάριζαν μια δροσερή σκιά.

     Ακούμπησε το ένα της πόδι απαλά στο άσπρο ξύλινο κάγκελο κι άφησε το βλέμμα της να πλανηθεί στο γαλάζιο της θάλασσας, στο βάθος διέκρινε τους μικρούς ορεινούς όγκους της Αίγινας. τίποτα δε μπορούσε να μπει εμπόδιο στη φαντασία της , κανένα βουνό , καμιά θάλασσα.

    Η σκέψη της ταξίδεψε μακριά σε εκείνον, τον αγαπούσε κι ας μην ήταν αμφίδρομη αυτή η αγάπη. Πολλές φορές αναρωτιόταν τι του έβρισκε , γιατί αυτόν κι όχι κάποιον άλλον, απάντηση δεν είχε. Η κολλητή της επέμενε πως απλώς σε μια δύσκολη στιγμή της βρέθηκε εκείνος στο διάβα της εξού και η τόση ανώφελη αγάπη. Της τόνιζε πως αργά ή γρήγορα θα έβρισκε το δρόμο της για νέα ταξίδια, μα εκείνη δε μπορούσε να το πιστέψει. Άραγε να ήταν αλήθεια??

     Τα υγρά πανέμορφα πράσινα μάτια της , οχυρωμένα στα μαύρα γυαλιά της ατένιζαν το άπειρο του νερού, θυμήθηκε την αίσθηση που βίωσε πριν λίγο βουτώντας με δύναμη και σιγουριά στο βυθό!
Ήταν λες και είχε αγκιστρωθεί κάπου και εισχωρώντας στο δροσερό νερό , απελευθερώθηκε από οτιδήποτε την κρατούσε δέσμια των θέλω της. Στο πρόσωπο της σχηματίστηκε ένα γλυκύτατο χαμόγελο, χαρακτηριστικό της γοητείας της, δε με νοιάζει μονολόγησε χαμηλόφωνα.

  Θα κυνηγώ την όμορφη  στιγμή , θα ζω την κάθε μέρα δίχως να πληγώνομαι πια, αν και  η θλίψη ταίζει τη χαρά μου τελικά,  σκέφτηκε, την ίδια ώρα που οι ακτίνες του ήλιου έγιναν ένα με τα υπέροχα μαλλιά της , λούζωντας τα στο φως.
   

ΦΙΛΕ ΑΛΕΞΗ...

    Δύσκολη μέρα φίλε, αγανάκτηση κι οργή? πίκρα ? απογοήτευση? Λίγο από όλα τα παραπάνω..
Μα ξέρεις πως εμείς οι αριστεροί έχουμε ένα θετικό- αρνητικό σε υπέρμετρο βαθμό.
Δε σταματάμε να ονειρευόμαστε και να αγωνιζόμαστε γιατί αγαπάμε και υπηρετούμε τις αξίες και τις ιδέες μας.

    Μέλος του κόμματος δεν ήμουν κι ούτε θα γίνω ποτέ, αλλά ήμουν εκεί μαζί σου στις καταλήψεις,στη Γένοβα, στη μάχη για την Αθήνα, στην ανάδειξη σου σε αρχηγό και σε όλες τις χαρές που ακολούθησαν, στην ενδυνάμωση και στη νίκη της ελπίδας.

   Ανεβήκαμε βήμα βήμα , γιατί είχαμε καθαρά κούτελα, γιατί δε δεχόμασταν άλλο τις λανθασμένες πολιτικές στην οικονομία, γιατί δακρύζαμε σαν συναντούσαμε τις ουρές ανέργων, τους άστεγους και κάθε ταλαιπωρημένο πολίτη της χώρας.

 Το Γενάρη χαρήκαμε και θεωρήσαμε πως ξεκίνησε μια νέα πορεία η χώρα, 5 μήνες πάλεψες , έκανες λάθη στις επιλογές ατόμων, λίγο η απειρία λίγο η έλλειψη στελεχών? δε με νοιάζει , κανείς δε γεννήθηκε έτοιμος και παντογνώστης...τώρα έμαθες...χωνέψαμε ακόμα και την συνεργασία με ΑΝΕΛ, γιατί κρίναμε με βάση ιστορικότητα της στιγμής.

Μέρα τη μέρα βλέπαμε να αγωνίζεσαι να μεταφέρεις στους έξω την ανάγκη για την στροφή προς μια νέα οικονομική πολιτική, την ίδια ώρα που εντός χώρας αργούσες να κυνηγήσεις τα λαμόγια και να νομοθετήσεις περισσότερα μέτρα σύμφωνα με την ιδεολογία μας. Κατανοώ πως βρήκες άδεια ταμεία κι άρχισαν να σε πιέζουν τρόικες εσωτερικού κι εξωτερικού και κάποιοι που κακώς άφησες να εισχωρήσουν στο κόμμα περιφέρονταν ασκόπως , κάνοντας ζημιά ανεπανόρθωτη.

Αλέξη κακώς περίμενες πως θα τους αλλάζατε κατεύθυνση, δε σε κατηγορώ για αυτό μα έπρεπε να είχες έτοιμο το σχέδιο για την έξοδο.. Περνούσαν οι μέρες και έβλεπες πως μέτρα θα σου ζητούσαν, ίσως σε μπέρδευαν . Μα τι περίμενες από τα γεράκια της Ευρώπης?

Αναγνώρισες και κάποια λάθη σου και εύγε μα ακόμα κι όταν αποφάσισες το δημοψήφισμα σε έβλεπα πως δεν πίστευες πως ο λαός ήταν έτοιμος... μα όχι εσύ!!!

Και ήρθε η εντολή, ΟΧΙ σε νέα μνημόνια...Μπορεί να θεωρούσαν κάποιοι πως με το ναι θα έκανες περήφανη έξοδο, μα ο λαός σε πιστεύει...Η δεν άντεχε άλλο να ναι στην εξουσία όλοι οι απατεώνες και οι κλέφτες!

   Και άρχισες να υποχωρείς,κατανοώ ρε Αλέξη πως το ρίσκο μεγάλο, η πίεση εκεί ανάμεσα στα κοράκια που ζητούσαν και ζητούσαν ..κι εσύ ήσουν μόνος..Μα ρε φίλε δεν ήσουν μόνος ...Εδώ πίσω ήμασταν πολλοί!!

Και συμφώνησες....Κατανοώ ...Στο λέω πάλι ρε φίλε...

  Όμως δε χάθηκε ακόμα τίποτα, έχεις πίσω σου ένα 36% , ένα 62% στο δημοψήφισμα κι ένα λαό που δεν αντέχει άλλο. Πως θα δεχτείς να πας μπροστά με ψήφους από όλους αυτούς που ρήμαξαν το τόπο? Με αυτούς που ναι υπόλογοι για το χρέος  και την κατάντια της χώρας...

   Είτε προκήρυξε εκλογές και πάμε ανοιχτά να πούμε πως πάμε σε έξοδο κι ότι γίνει ρε φίλε...
Είτε σώσε την πατρίδα ,άκου τους φίλους σου και όχι το κάθε ώριμο αριστερό που μας θυμήθηκε τώρα. Όταν από χτες σε υμνούν τα κανάλια, οι πολιτικοί δεινόσαυροι, τα φερέφωνα των πλουσίων, οι ευρωλάγνοι και επί χρόνια καταπατητές της εθνικής μας περηφάνιας και πλούτου τότε δε το έπιασες πως πήρες λάθος δρόμο.  Ξεκίνα πάλι για έξω και πες κύριοι, ήρθα και πάλι, ώρα να αποφασίσουμε αν θα διαλύσουμε παρέα την ευρω-ζώνη ή αν θα τη σώσουμε παρέα αλλάζοντας πορεία!

Ίσως η ευκαιρία είναι τώρα!! ΤΏΡΑ...

 Αν συνεχίζεις να ελπίζεις πως μπορείς να συμπορευτείς εν μέσω μνημονίου μαζί με τη στήριξη των δεξιών, των ανύπαρκτων ποταμίσιων, των πράσινων σαθρών υπολειμμάτων και όλων των δημοσιογράφων , εκτελώντας εντολές των πιο άθλιων χαρτογιακάδων που πέρασαν από τη Γηραιά Ήπειρο τις τελευταίες δεκαετίες , να ξέρεις πως θα μας βρεις απέναντι !!

Ακόμα και τώρα να ξέρεις η ελπίδα δε χάθηκε, με τόσα στελέχη κόντρα μπορεί και να το είχες σχεδιασμένο? Να χεις μια δικαιολογία κι αφού περάσαμε τόσα και τόσα να μπορείς να σταθείς μπροστά στην Ιστορία και τα βλέμματα τόσων που σε ακολουθούν και σε πιστεύουν..Η αριστερά είναι παρούσα , ήταν και θα είναι και μετά από σένα, μη τη στιγματίσεις αρνητικά,έχει παλιές πληγές δε χρειάζεται φρέσκες.

ΤΩΡΑ ...Έχουμε την ευκαιρία,μη μπλέξεις άλλο με τα απομεινάρια του παλιού πολιτικού κατεστημένου. Εκλογές ή όποια λύση οδηγήσει και πάλι στο χαμόγελο και την ελπίδα...
Δεν υπάρχει μονόδρομος, υπάρχει η χώρα και οι νέες γενιές που πρέπει  να ζήσουν με το κεφάλι ψηλά!!

ΟΧΙ ΣΤΗΝ ΑΔΙΕΞΟΔΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ΛΙΤΟΤΗΤΑΣ
ΝΑΙ ΣΕ ΕΝΑΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ, ΕΦΙΚΤΟ, ΜΕ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ ΜΑ ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ!!

ΔΕ ΘΥΣΙΑΖΩ ΚΑΜΙΑ ''ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ'΄- ΚΟΝΤΡΑ ΣΤΟΝ ΑΝΕΜΟ

Είχα αποφασίσει να ασχοληθώ εμπεριστατωμένα με τα προτεινόμενα μέτρα του νέου μνημονίου μα οι εξελίξεις τρέχουν και δε χρειάζεται να τα αναπτύξω .

Ήμουν και είμαι υπέρμαχος μιας άλλης πολιτικής, η λιτότητα 5 χρόνια δοκιμάστηκε και δεν οδήγησε παρά στο χειρότερο. Αν οι εταίροι επιμένουν στο ίδιο λάθος τι να πω? 5 ΧΡΟΝΙΑ το ίδιο φάρμακο στον ασθενή και η κατάσταση του έφτασε στο απροχώρητο....κι όμως να θέλουμε να του δώσουμε το ίδιο....ε και? αν όχι τώρα σε 6 μήνες πάλι στο ίδιο σημείο. ΌΧΙ στην ίδια λάθος οικονομική πολιτική.

ΝΑΙ να παρθούν μέτρα, δε γίνεται να παίρνουν σύνταξη στα 50, να μη φορολογούνται εφοπλιστές , σκαφάτοι,  να μην ορθολογίσουμε κάποιες δαπάνες κτλ...

Μα πλέον είναι φανερό πως αυτοί οι ευρω-διαχειριστές δε μπορούν να αντέξουν μια αριστερή κυβέρνηση, οι συνεχείς αλλαγές στα κείμενα, τα μπρος πίσω διαπραγματεύσεων και ειδικά οι τελευταίες αξιώσεις του περί αξιοπιστίας και όχι μόνο το αποδεικνύουν.

Θέλουν πλήρη υποταγή, να ορίσουν αυτοί υπουργούς όπως κάνουν τόσο καιρό τώρα, να δεσμεύσουν τα περιουσιακά στοιχεία χώρας , ένα βήμα πριν να ζητήσουν πλέον την κατάργηση εκλογών και το ορισμό αποικιοκρατικών εξουσιαστών τύπου Στουρνάρα, Παπαδήμου...

Συγνώμη μα δε μπορώ να το δεχτώ, δεν αντέχω να γράψω άλλα γιατί θα βρίσω, το πως φτάσαμε εδώ το ξέρετε όλοι, 40 χρόνια πορείας, μίζες κλοπές  υπερτιμολογήσεις, εξοπλισμοί, ολυμπιακοί αγώνες τεχνικά έργα κ.α αρκετά. Ευθύνη είχαμε όλοι μα δε τα φάγαμε όλοι μαζί!!

Το λάθος του Τσίπρα ήταν πως ενώ μπήκε και το πάλεψε δεν ετοίμασε παράλληλα το πλάνο για τη δραχμή, ναι μεν τώρα το κατανοώ πως θα είναι πιο δύσκολα λόγω της όλης κατάστασης μα δεν υπάρχουν αδιέξοδα, πόνος θα υπάρξει και δυσκολίες μα το κεφάλι θα είναι ψηλά!!!

Αν εσείς θέλετε να παραδώσετε και τα κλειδιά της χώρας στους ευρω- βιαστές και να θυσιάσετε ανεξαρτησία, δημοκρατία , δικαιώματα αιώνων που πρώτα στο τόπο τούτο γεννήθηκαν , μόνο και μόνο για να μην αλλάξει η δεξιά πορεία λιτότητας και εκμετάλλευσης των λαών, για να συνεχίσετε να έχετε αυτά τα λίγα ευρώ στην τσέπη είναι δικαίωμα σας.

ΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΜΟΥ να αντιδρώ , να κατακρίνω, να υποστηρίζω ότι θέλω μια άλλη λύση για τη χώρα μου , πως αποζητώ να μπορώ να διαλέγω εγώ κυβέρνηση για το τόπο...αν είναι να πεινάσει όλη η χώρα να γίνει μένοντας ελεύθερη κ όχι να αφήσει το κάθε ευρω-χαρτογιακά να μας υποδεικνύει τρόπους που δεν αποδίδουν...

ΟΤΑΝ ΗΡΕΜΗΣΕΙ Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΚΑΤΑΛΑΓΙΑΣΕΙ Η ΟΡΓΗ ΜΟΥ ΘΑ ΠΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΚΙ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΖΑΛΙΣΑΤΕ  ΟΛΑ ΤΑ ΜΜΕ ΚΑΙ ΟΙ ΝΑΙ-ΝΑΙ-ΚΟΙ  ΚΑΙ ΕΥΡΩ-ΒΟΛΕΜΕΝΟΙ ΠΩΣ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΞΟΔΟΣ, ΔΡΑΧΜΗ ...ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ...

ΟΧΙ ΚΥΡΙΟΙ....ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΙ ΣΕ ΠΟΛΙΤΙΚΟ-ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟ ΕΠΙΠΕΔΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ!!