Ω τι φίλοι !!!!

Κάποιος με ρώτησε πρόσφατα αν πιστεύω στη φιλία...
Χαμογέλασα...νιώθω περήφανος γιατί ξέρω πως σε αυτό το τομέα μπορώ να απαντάω δίχως σκέψη θετικά...
Στα 28 χρόνια που έχω ζήσει ως τώρα, μπορώ να θυμηθώ αρκετά άτομα απο το παρελθόν που υπήρξαν φίλοι μου, μα μπορώ άκοπα να απαριθμήσω πολλά περισσότερα που θεωρώ κοντά μου, φίλους μου αυτή τη στιγμή, που ξέρω πως αν σηκώσω το ακουστικό και τους ψάξω θα είναι εκεί να με ακούσουν και να με στμβουλέψουν.....επίσης υπάρχει και ένας πιο μικρός πυρήνας απο φίλους και φίλες που θα μπορούσαν να με δεχτούν σπίτι τους ή να πάμε για ένα ποτό τώρα, απλά χρειάζεται να το ζητήσω, να τους πω οτι θέλω τη βοήθεια τους και θα σπεύσουν...
Γνωρίζω πως δεν είναι πολλοί αυτοί που βρίσκονται στην ίδια κατάσταση με εμένα, μα σας παρακινώ να μη διστάσετε, ανοίξτε τη ψυχή σας σε ορισμένους που θα κρίνετε οτι αξίζουν..
Δε θα βγείτε χαμένοι ακόμα και αν κάποια φορά πληγωθείτε απο φίλο ή ανταλλάξετε κουβέντες...
Η ψυχική ισορροπία και η βοήθεια απο την απόκτηση φίλων είναι ανεκτίμητης αξίας , όπως και η ικανοποίηση απο το να ξέρετε πως κάπου εκεί έξω υπάρχουν άτομα που σας σκέφτονται και σας χρειάζονται παράλληλα, πως μπορείτε ορισμένες φορές να τους κάνετε να ξεχάσουν, να τους βοήθησετε....μη φοβάστε να εμπιστεύεστε τους ανθρώπους γύρω σας....
Κλείνοντας απλά θέλω να ευχαριστήσω όλους όσους είναι φίλοι μου, εκείνους που θεωρώ κολλητούς και για όσους δε με ξέρετε σας διαβεβαιώνω πως μπορεί άνετα να υπάρξει και φιλία μεταξύ άνδρα και γυναίκας...οι φίλοι μου ίσως είναι και λίγοτεροι αυτή τη στιγμή απο τις φίλες μου...
Ανεξαρτήτως φύλου πάντως ευχαριστώ και πάλι κάθε φίλο...είμαι περήφανος που υπάρχετε και πάντα στη διάθεση σας....

Χαμογέλα

Οι πιο πολλοί νέοι στη χώρα μας αντιμετωπίζουν πρόβλημα στην εύρεση εργασίας, μένουν ακόμα στο πατρικό τους μιας και τα έξοδα είναι πολλά, ενώ αρκετές φορές οι σχέσεις τους οδηγούνται σε τέλμα αφού δεν είναι εύκολο να συγκατοικήσουν λόγω κόστους.
Ακόμα και όσοι έχουν δουλειά , οι απολαβές είναι μέτριες, οι συνθήκες άθλιες και η συμπεριφορά των εργοδοτών αχαρακτήριστη...Γενικά διανύουμε μια από τις πιο άσχημες περιόδους της οικονομικής και κοινωνικής ζωής του τόπου μας...Τι και αν δε φαίνεται φως στο τούνελ στο οποίο βρισκόμαστε......
Χαμογέλαστε, δείτε αισιόδοξα το μέλλον, διεκδικήστε τα αυτονόητα, παλέψτε για το παρόν και το μέλλον μας, διώξτε κάθε αρνητική σκέψη, ζήστε κάθε στιγμή με όσα εφόδια έχετε....
Μα πάνω απο όλα μη σταματάτε να χαμογέλατε...σε όσους σας αρνούνται εργασία, σε εκείνους που νομίζουν οτι δε καταλάβαίνετε, σε όλους αυτούς που εκμεταλλεύονται το παρόν μας και δεσμεύουν το μέλλον μας....
Χαμογελάστε γιατί φοβούνται...βλέπουν το όραμα και την ελπίδα στα μάτια σας και ξέρουν οτι αυτοί δε θα πετύχουν ποτέ...άσχετα τις παροδικές νίκες τους, ο πόλεμος θα έχει ένα νικητή και αυτός θα είναι κάθε ένας απο μας....απο τους χαμογελαστούς ανθρώπους.....

Έρωτευτείτε, το χουμε ανάγκη

Στην άκρη του απείρου, στιγμούλα του ονείρου σταγόνα που στάζει, πόσο σου μοιάζει φωτιά και αέρας, κι ο κόσμος φοβέρα στη νύχτα που ουρλιάζει, πώς σε τρομάζει. Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... πόσο σε θέλω.. Κόντρα στους νόμους ερήμου προφήτης σημάδια στην άμμο, που απόψε θα σβήσεις. Ασπρόμαυρο μέλλον, σκυφτός μετανάστης στάθμος στο ραδιόφωνο, που πρέπει ν' αλλάξεις Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... Πόσο σε θέλω.. Πόσο σε θέλω Πόσο σε θέλω

απο τους παντα στο ονειρο μας ¨τερμιτες¨

Τώρα που μαστε νέοι

Θα περάσω τα χρόνια κολλημένος εδώ
με μπογιά σε ένα τοίχο θα φωνάζω μπορώ
θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά
μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εγώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

Κι όταν όλα τελειώσουν θα κλαίει εμπρός μου μια αρχή
μες στο γκρίζο θα ψάχνει το λευκό της γιατί
γιατί μένω ακόμα τι είναι αυτά που ζητώ
σκεπασμένος με χιόνια στο κλουβί μου πετώ

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου βουτιά στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

Ναι, ελπίζω

Κάποιες φορές ακούς απο διαφορετικούς ανθρώπους την ίδια κριτική ή τον ίδιο σχολιασμό για σένα...Άραγε σημαίνει κάτι αυτό?
Και φυσικά μιλώ για απόψεις βαθύτερες, για κρίσεις και ανακάλυψη των δικών σου κρυμμένων μυστικών....Όταν είναι και καλές μπορεί να σαι χαρούμενος που αναγνωρίζεται η αξία σου-αν μπορώ να το πω έτσι-μα σε πειράζει που κάποιοι άλλοι το βλέπουν μα δε λένε τίποτα ή δεν εκτιμούν αυτό που έχουν...Ίσως γιατί απο αυτούς θές να ακούσεις τέτοια μα....
Θυμάμαι όμως και μια φορά που ακούς κάτι τόσο σημαντικό για τη ζωή σου και το παρελθόν σου που καταφέρνει να δεσμεύει ή και να δένει για πάντα το μέλλον σου...Λόγια απο φωνή σπασμένη,αποκαλύψεις μοιραίες, ανατροπές στις υποθέσεις σου....μα να μη βγαίνει απο το δικό σου στόμα εκείνη η μαγική λέξη....γιατί δε κατάλαβες...δε πίστευες οτι άκουγες...παραδοχές,απαντήσεις μα και αντιφάσεις με την ωμή πραγματικότητα....
Μιας ώρας κουβέντα, μια ζωή φυλακίζει....
Μιας στιγμής ατολμία, μια ζωή χαμένη....
Μα εγώ είμαι εδώ, συλλέκτης θάρρους και δύναμης για να διεκδικήσω....
Παίκτης σε καζίνο, όλα χαμένα μα μένει μια μάρκα....άρα υπάρχει ακόμα πιθανότητα....
θα τζογάρω όταν κρίνω εγώ....όχι μαύρο ή κόκκινο.... ένα νούμερο , εκείνο το αγαπημένο....
δε με νοιάζει αν είναι στημένο το παιχνίδι, τι να χάσω άλλο, μόνο να κερδίσω μπορώ πια....
μια ζαριά....Νίκη ή ......ονειρεύομαι, ελπίζω,υπάρχω....

Αντέχω...

Αντέχω ακόμα....μα για πόσο άραγε ακόμα....
Ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι μαχητής... και εκεί που λές οτι τέλειωσε ξανασηκώνεται και παλεύει.....γιατί πάντα βρίσκει ελπίδα και όραμα....
Αντέχω και ασ πληθαίνουν τα χτυπήματα, τα σημάδια είναι ορατά πια, οι πληγές ανοιχτές.
Η δύναμη χάνεται, σταθερά και βασανιστικά , σαν σύννεφο που ξεψυχά απο τις ακτίνες του ήλιου, σαν το ετοιμόροπο δέντρο που περιμένει το τελευταίο χτύπημα του ξυλοκόπου.....
Μα αντέχω γιατί ονειρεύομαι ακόμα, σαν ταξιδιάρικο πουλί στη μέση του χειμώνα, σαν το φεγγάριπου χάνεται κάθε πρωί....
Και όταν το αντίδοτο εξαφανιστεί? Τότε για πόσο θα με κρατήσουν οι δυνάμεις μου, άραγε τα δάκρυα βοηθάνε στη πιο γρήγορη εξάντληση?
Θα είναι εύκολο να μη νιώσω πόνο? Και αν την ύστατη στιγμή δω και πάλι το βλέμμα εκείνο τότε είναι εφικτή η ανάσταση? και αν όλα είναι όνειρο? η μηπώς μετά τη φυγή έρχεται το όνειρο και σε βρίσκει?
ΑΝΤΕΧΩ ?

Να μπορούσαμε...

Εκεί που νομίζεις οτι η ζωή σου έχει πάρει την ανηφόρα και όλα φαίνεται να στρώνουν, ξαφνικά έρχεται μια μέρα και σε πάει πάλι στο πάτο...Και το παράδοξο είναι πως δε χρειάζεται αφορμή, απλά πάει άσχημα απο την αρχή....και φτάνει το βράδυ να κοιμάσαι αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί...
Αλυσίδα έρχονται οι άσχημες σκέψεις και τα ατυχή γεγονότα, δε προλαβαίνεις να κρυφτείς πουθενά, αν και το πιο δύσκολο είναι να αποφύγεις τη σκέψη σου....
Μα πάντα υπάρχουν λύσεις έστω και προσωρινές....όπως τα λαικά τραγούδια...ο απόλυτος μαζοχισμός, να είσαι χάλια και να ακούς κάποιο μοιρολόι απο τα γνωστά του ελληνικού πενταγράμμου!!!! Και να χαίρεσαι που βρέθηκε στιχουργός που πρόβλεψε τη δική σου κατάσταση,το δικό σου κατρακύλισμα....
Δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην ένιωσε έστω και μια φορά την ανάγκη να σταματήσει να οδηγεί και να κατέβει να χορέψει ένα ζεμπέκικο....Μητροπάνο, Τερζή ότι εκφράζει τον καθένα
Μα δε το κάνουμε....Να μπορούσαμε να βρίσκαμε τη δύναμη να τραβήξουμε χειρόφρενο και να φέρουμε 2 βόλτες...
Να μπορούσαμε ναβγαίναμε στο μπαλκόνι και να φωνάζαμε το πόνο μας
Να μπορούσαμε να φύγουμε για μια βδομάδα και να μη δώσουμε λογαριασμό σε κανένα...
Υποσχεθείτε στον εαυτό σας πως θα παλέψετε για αυτά, για οτι γουστάρετε και δε κάνετε...