ΔΑΝΕΙΚΑ

Στίχοι: Οδυσσέας Ιωάννου
Μουσική: Διονύσης Τσακνής
Πρώτη εκτέλεση: Αθηνά Βελισάρη

Περιμένω ένα σημάδι απ΄ την τρέλα να με σώσει
Σαν το πιο βαθύ σκοτάδι μια στιγμή πριν ξημερώσει
Κάτι που να μου αφήνει μία πόρτα ανοιχτή
Μια ανεξήγητη βιασύνη, μια απότομη αρχή.

Δεν έχω τίποτα δικό μου
Δεν έχω ούτε μοναξιά
Έχω μόνο μία περιουσία από δανεικά.

Περιμένω μια ελπίδα να ανεβαίνει ως το βλέμμα
Μια καινούρια ιστορία να μου γρηγορέψει το αίμα
Κάτι που να μου αλλάζει ό,τι ήξερα ως τώρα
Βλέπω η στιγμή πώς μοιάζει λίγο πριν τα χάσεις όλα.

ΣΧΟΛΙΟ- ΑΚΟΜΑ ΕΝΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ....

ΕΨΑΞΑ ΜΑ ΒΡΗΚΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΜΕ ΕΚΦΡΑΖΕΙ ΑΡΙΣΤΑ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΕΡΙΟΔΟ
ΓΙΑΤΙ ΠΑΝΤΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ,ΦΩΣ ΣΤΟ ΤΟΥΝΕΛ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΕΝΕΙ ΜΙΑ ΖΑΡΙΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΝΕΙΣ ΟΛΑ....ΟΥΤΕ Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΔΕ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ, ΘΑ ΧΑΘΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΚΑΘΕΤΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ....ΕΚΤΟΣ ΑΝ....

ΜΗΝ ΤΡΟΜΑΞΕΙΣ ΑΝ ΧΑΘΩ

Θ΄ αλλάξω ζωή
όνομα και πατρίδα
απ΄ την αρχή
θ΄ αρχίσω την παρτίδα
Στη διαδρομή
το παρελθόν σκορπάω
μια μουσική
καινούργια σου χρωστάω

Μην τρομάξεις αν χαθώ
μη με ψάξεις, θα σε βρω εγώ
μη με ψάξεις, θα σε βρώ
μην ψάξεις
μην τρομάξεις
θα σε βρω εγώ

Κάνε μια ευχή
να μη χαθώ όπου πάω
μια προσευχή
να μάθω τι ζητάω
Στη διαδρομή
θα σβήσω ό,τι ξέρω
μια μουσική
καινούργια θα σου φέρω

ΠΟΡΤΟΚΑΛΟΓΛΟΥ ΝΙΚΟΣ

ΥΓ..ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΝΟΙΑΖΟΝΤΑΙ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΛΙΓΟ

Έρωτευτείτε, το χουμε ανάγκη

Στην άκρη του απείρου, στιγμούλα του ονείρου σταγόνα που στάζει, πόσο σου μοιάζει φωτιά και αέρας, κι ο κόσμος φοβέρα στη νύχτα που ουρλιάζει, πώς σε τρομάζει. Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... πόσο σε θέλω.. Κόντρα στους νόμους ερήμου προφήτης σημάδια στην άμμο, που απόψε θα σβήσεις. Ασπρόμαυρο μέλλον, σκυφτός μετανάστης στάθμος στο ραδιόφωνο, που πρέπει ν' αλλάξεις Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... Πόσο σε θέλω.. Πόσο σε θέλω Πόσο σε θέλω

απο τους παντα στο ονειρο μας ¨τερμιτες¨

Τώρα που μαστε νέοι

Θα περάσω τα χρόνια κολλημένος εδώ
με μπογιά σε ένα τοίχο θα φωνάζω μπορώ
θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά
μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εγώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

Κι όταν όλα τελειώσουν θα κλαίει εμπρός μου μια αρχή
μες στο γκρίζο θα ψάχνει το λευκό της γιατί
γιατί μένω ακόμα τι είναι αυτά που ζητώ
σκεπασμένος με χιόνια στο κλουβί μου πετώ

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου βουτιά στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ