Έρωτευτείτε, το χουμε ανάγκη

Στην άκρη του απείρου, στιγμούλα του ονείρου σταγόνα που στάζει, πόσο σου μοιάζει φωτιά και αέρας, κι ο κόσμος φοβέρα στη νύχτα που ουρλιάζει, πώς σε τρομάζει. Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... πόσο σε θέλω.. Κόντρα στους νόμους ερήμου προφήτης σημάδια στην άμμο, που απόψε θα σβήσεις. Ασπρόμαυρο μέλλον, σκυφτός μετανάστης στάθμος στο ραδιόφωνο, που πρέπει ν' αλλάξεις Σου μοιάζει η σελήνη, πού να 'βρω γαλήνη στον ’δη ανατέλλω, πόσο σε θέλω... Πόσο σε θέλω.. Πόσο σε θέλω Πόσο σε θέλω

απο τους παντα στο ονειρο μας ¨τερμιτες¨

Τώρα που μαστε νέοι

Θα περάσω τα χρόνια κολλημένος εδώ
με μπογιά σε ένα τοίχο θα φωνάζω μπορώ
θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά
μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εγώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

Κι όταν όλα τελειώσουν θα κλαίει εμπρός μου μια αρχή
μες στο γκρίζο θα ψάχνει το λευκό της γιατί
γιατί μένω ακόμα τι είναι αυτά που ζητώ
σκεπασμένος με χιόνια στο κλουβί μου πετώ

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου βουτιά στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

ΚΙΤΡΙΝΑ ΠΟΔΗΛΑΤΑ

Ναι, ελπίζω

Κάποιες φορές ακούς απο διαφορετικούς ανθρώπους την ίδια κριτική ή τον ίδιο σχολιασμό για σένα...Άραγε σημαίνει κάτι αυτό?
Και φυσικά μιλώ για απόψεις βαθύτερες, για κρίσεις και ανακάλυψη των δικών σου κρυμμένων μυστικών....Όταν είναι και καλές μπορεί να σαι χαρούμενος που αναγνωρίζεται η αξία σου-αν μπορώ να το πω έτσι-μα σε πειράζει που κάποιοι άλλοι το βλέπουν μα δε λένε τίποτα ή δεν εκτιμούν αυτό που έχουν...Ίσως γιατί απο αυτούς θές να ακούσεις τέτοια μα....
Θυμάμαι όμως και μια φορά που ακούς κάτι τόσο σημαντικό για τη ζωή σου και το παρελθόν σου που καταφέρνει να δεσμεύει ή και να δένει για πάντα το μέλλον σου...Λόγια απο φωνή σπασμένη,αποκαλύψεις μοιραίες, ανατροπές στις υποθέσεις σου....μα να μη βγαίνει απο το δικό σου στόμα εκείνη η μαγική λέξη....γιατί δε κατάλαβες...δε πίστευες οτι άκουγες...παραδοχές,απαντήσεις μα και αντιφάσεις με την ωμή πραγματικότητα....
Μιας ώρας κουβέντα, μια ζωή φυλακίζει....
Μιας στιγμής ατολμία, μια ζωή χαμένη....
Μα εγώ είμαι εδώ, συλλέκτης θάρρους και δύναμης για να διεκδικήσω....
Παίκτης σε καζίνο, όλα χαμένα μα μένει μια μάρκα....άρα υπάρχει ακόμα πιθανότητα....
θα τζογάρω όταν κρίνω εγώ....όχι μαύρο ή κόκκινο.... ένα νούμερο , εκείνο το αγαπημένο....
δε με νοιάζει αν είναι στημένο το παιχνίδι, τι να χάσω άλλο, μόνο να κερδίσω μπορώ πια....
μια ζαριά....Νίκη ή ......ονειρεύομαι, ελπίζω,υπάρχω....

Αντέχω...

Αντέχω ακόμα....μα για πόσο άραγε ακόμα....
Ο άνθρωπος εκ φύσεως είναι μαχητής... και εκεί που λές οτι τέλειωσε ξανασηκώνεται και παλεύει.....γιατί πάντα βρίσκει ελπίδα και όραμα....
Αντέχω και ασ πληθαίνουν τα χτυπήματα, τα σημάδια είναι ορατά πια, οι πληγές ανοιχτές.
Η δύναμη χάνεται, σταθερά και βασανιστικά , σαν σύννεφο που ξεψυχά απο τις ακτίνες του ήλιου, σαν το ετοιμόροπο δέντρο που περιμένει το τελευταίο χτύπημα του ξυλοκόπου.....
Μα αντέχω γιατί ονειρεύομαι ακόμα, σαν ταξιδιάρικο πουλί στη μέση του χειμώνα, σαν το φεγγάριπου χάνεται κάθε πρωί....
Και όταν το αντίδοτο εξαφανιστεί? Τότε για πόσο θα με κρατήσουν οι δυνάμεις μου, άραγε τα δάκρυα βοηθάνε στη πιο γρήγορη εξάντληση?
Θα είναι εύκολο να μη νιώσω πόνο? Και αν την ύστατη στιγμή δω και πάλι το βλέμμα εκείνο τότε είναι εφικτή η ανάσταση? και αν όλα είναι όνειρο? η μηπώς μετά τη φυγή έρχεται το όνειρο και σε βρίσκει?
ΑΝΤΕΧΩ ?

Να μπορούσαμε...

Εκεί που νομίζεις οτι η ζωή σου έχει πάρει την ανηφόρα και όλα φαίνεται να στρώνουν, ξαφνικά έρχεται μια μέρα και σε πάει πάλι στο πάτο...Και το παράδοξο είναι πως δε χρειάζεται αφορμή, απλά πάει άσχημα απο την αρχή....και φτάνει το βράδυ να κοιμάσαι αγκαλιά με ένα μπουκάλι κρασί...
Αλυσίδα έρχονται οι άσχημες σκέψεις και τα ατυχή γεγονότα, δε προλαβαίνεις να κρυφτείς πουθενά, αν και το πιο δύσκολο είναι να αποφύγεις τη σκέψη σου....
Μα πάντα υπάρχουν λύσεις έστω και προσωρινές....όπως τα λαικά τραγούδια...ο απόλυτος μαζοχισμός, να είσαι χάλια και να ακούς κάποιο μοιρολόι απο τα γνωστά του ελληνικού πενταγράμμου!!!! Και να χαίρεσαι που βρέθηκε στιχουργός που πρόβλεψε τη δική σου κατάσταση,το δικό σου κατρακύλισμα....
Δεν υπάρχει ούτε ένας που να μην ένιωσε έστω και μια φορά την ανάγκη να σταματήσει να οδηγεί και να κατέβει να χορέψει ένα ζεμπέκικο....Μητροπάνο, Τερζή ότι εκφράζει τον καθένα
Μα δε το κάνουμε....Να μπορούσαμε να βρίσκαμε τη δύναμη να τραβήξουμε χειρόφρενο και να φέρουμε 2 βόλτες...
Να μπορούσαμε ναβγαίναμε στο μπαλκόνι και να φωνάζαμε το πόνο μας
Να μπορούσαμε να φύγουμε για μια βδομάδα και να μη δώσουμε λογαριασμό σε κανένα...
Υποσχεθείτε στον εαυτό σας πως θα παλέψετε για αυτά, για οτι γουστάρετε και δε κάνετε...

Επιλέγω λιγο απο όλα

Πόσες ώρες βρισκόμαστε μόνοι στο σπίτι....αρκετές ....έχετε σκεφτεί τι σας αρέσει πιο πολύ?
Με τι θέλετε να ασχολείστε δηλαδή για να γεμίζετε το χρόνο σας?
Εγώ αναρωτήθηκα πρόσφατα και ειλικρινά μπερδεύτηκα....
Θυμάμαι πολλές φορές να είμαι με ένα βιβλίο στο χέρι και να ταξιδεύω μες στις σελίδες του...
Μα και άλλες στιγμές να είμαι ξαπλωμένος και να ακούω μουσική, περιπλανώμενος σε μέρη,αναμνήσεις και οράματα....
Μα και οι ώρες που βλέπω τηλέοραση σαν να είναι και αυτές σημαντικές....κυρίως ελληνικές σειρές, εκείνες με το αυθεντικό χιούμορ, έτσι για να ξεχνιέμαι απο τα προβλήματα....
Τέλος μου ρχονται στο μυαλό και στιγμές σαν την παρούσα , όπου κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή και επικοινωνώ ή καταγράφω σκέψεις, όνειρα, αναζητήσεις...
Τελικά δε μπορώ να κατσταλάξω στο τι μαρέσει πιο πολύ....
Ίσως για αυτό το λόγο να είναι άπειρες οι φορές όπου με θυμάμαι να έχω ανοιχτό το ραδιόφωνο, να μελετώ κάποιο βιβλίο,έχοντας στο βουβό τη τηλεόραση και τον υπολογιστή αναμμένο περιμένοντας κάποιο mail.....
Ναι, ξέρω θα πείτε μα τι γράφει ο τρελός....όμως είμαι σίγουρος πως όλοι το έχετε κάνει αυτό
το μίξερ ενασχολήσεων....
Το κάθετι μας δίνει διαφορετική χρησιμότητα και ευχαρίστηση, αλλιώς ιεραρχεί ο καθένας μας τα γούστα του και είναι απολύτως φυσιολογικό.....
Αν έπρεπε να διαλέξω οπωσδήποτε ένα εξ αυτών θα διάλεγα το διάβασμα......Εσείς????
Στο δεξιό μέρος της σελίδας μπορείτε να ψηφίσετε την προτίμησή σας μα και να σχολιάσετε αν θέλετε την επιλογή σας.....

Δώρο....

Σήμερα καθώς περπατούσα στο γυρισμό για το σπίτι ένιωσα οτί είχα περάσει σε άλλη διάσταση
Αργά το μεσημέρι, και τα στενά ήταν ακόμα γεμάτα απο χιόνι, ελάχιστοι ήταν έξω μιας και το κρύο τρόμαζε αν και ο ήλιος είχε υψώσει σημαία επανάστασης απο το πρωί.
Μαγική ησυχία που συνδυαζόταν με τα δάκρυα νερού που κύλαγαν απο τις στέγες, απο τα δένδρα και καθ¨όλο το μήκος των δρόμων....Νερό που μόλις μεταμορφώθηκε....Κουβαλά μαζί του την ιστορία του χιονιού....Μια ιστορία απίστευτης , μαγικής ησυχίας, ένας κελαριστός ήχος που φαντάζει μηχανή χρόνου που σε πάει σε άλλη εποχή....Είναι σαν να άκουγα τη ψυχή μου να ζωντανεύει, να σηκώνεται απο το λήθαργο των τελευταίων μηνών, έτοιμη να ψάξει για νέες περιπέτειες, όπως το νερό που κυλά αναζητώντας νέους δρόμους διαφυγής......
Για αυτή τη στιγμή του ταξιδιού του νερού, τον ήχο παραδεισένιου ρυακιού άξιζε όλη η ταλαιπωρία που έφερε στη μεγάλη μας πόλη το χιόνι .....
Καλό σου ταξίδι , πάρε με μαζί σου.....